Κατάθεσης ψυχής πραγματοποίησε η Σαμανθα Μακέι η οποία μίλησε στην ιστοσελίδα athletestories.gr. Η γκαρντ του Παναθηναϊκού μίλησε για το τροχαίο δυστύχημα το οποίο βίωσε όταν αγωνίζονταν στην Ουγγαρία, το οποίο δεν θέλει να ξεχάσει αλλά να το πει σε κάθε άνθρωπο.

Αναλυτικά όσα αναφέρει 

Δεν μπορείς να ξεχάσεις κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να το ξεχάσω.

Το ξεπέρασα. Ίσως να υπάρχουν ένα – δύο πράγματα που δεν θέλεις να δεις ή να βιώσεις ξανά, όμως είναι ένα από αυτά τα οποία με έκαναν αυτή που είμαι.

Ήταν καλοκαίρι του 2013 όταν υπέγραψα στην ουγγρική ομάδα μπάσκετ Ούνι Γκιόρ. Ήταν η πρώτη επαγγελματική ομάδα μου εκτός Η.Π.Α., έπειτα από τη θητεία μου στο πανεπιστήμιο του Ντέιτον.

Νωρίτερα, την ίδια χρονιά, είχα υπογράψει για το καμπ προετοιμασίας των άλλοτε πρωταθλητών WNBA, Σιάτλ Στορμ, δοκίμασα, αλλά ανυπομονούσα να παίξω στην Ουγγαρία, όπου έφτασα μερικές εβδομάδες αργότερα.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2013, το λεωφορείο της ομάδας μας ταξίδευε σε έναν δρόμο διπλής κατεύθυνσης, για ένα φιλικό στην πόλη Σοπρόν. Ξαφνικά, συγκρούστηκε πάνω μας ένα αυτοκίνητο από την αντίθετη λωρίδα. Από έναν οδηγό για τον οποίο στη συνέχεια είπαν ότι ήταν μεθυσμένος…

Ήμουν πάντα πρόθυμη να συζητήσω γι’ αυτό, είμαι άνθρωπος που μιλάει για το δυστύχημα, διότι με άλλαξε με πολλούς τρόπους.

Δεν με φοβίζει να κουβεντιάσω για ό,τι συνέβη. Έγινε και, ξέρετε, πρέπει να προχωράς μπροστά. Είναι σκληρό, όμως πρέπει να το ξεπερνάς και να προχωράς.

Κοίταζα την τότε συμπαίκτριά μου, Νατάσα Κοβάτσεβιτς από την Σερβία, η οποία έχασε το πόδι της, το οποίο ακρωτηριάστηκε από το γόνατο…

Κοιτάς τους δύο ανθρώπους της ομάδας μας που έχασαν τη ζωή τους, άλλους που τραυματίστηκαν σοβαρά και σκέφτεσαι πως απλώς πρέπει να συνεχίσεις.

Η Νατάσα Κοβάτσεβιτς συνέχισε να παίζει μπάσκετ με τεχνητό μέλος, στη Σερβία, μετά το ατύχημα στην Ουγγαρία / Photo by: fiba.com.

Θυμάμαι καλά όλο το περιστατικό, γιατί δεν ήμουν αναίσθητη σε κανένα σημείο του και μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου κάθε δευτερόλεπτο του δυστυχήματος.

Η Νατάσα Κοβάτσεβιτς καθόταν ακριβώς μπροστά μου, στη δεξιά θέση.

Εγώ ήμουν μισοκοιμισμένη όταν το αυτοκίνητο μάς χτύπησε και πετάχτηκα, πιστεύοντας αρχικά ότι απλώς έσκασε ένα λάστιχο του λεωφορείου. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα.

Το επόμενο που θυμάμαι είναι το πούλμαν να αναποδογυρίζει και οι σκέψεις που κατέκλυσαν το μυαλό μου ήταν τρελές. Αυτό μάλλον ήταν φυσιολογικό, όταν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.

Ένα κομμάτι γυαλί από το παράθυρο βρέθηκε στο μάτι μου. Έβαλα τα χέρια στο κεφάλι μου, πετάχτηκα έξω από το παράθυρο και βρέθηκα ξαπλωμένη σε ένα χαντάκι, όσο το λεωφορείο συνέχιζε να αναποδογυρίζει…

Βλέπεις συχνά πολλά πράγματα και καταστάσεις οι οποίες δεν εξηγούνται. Ή δεν χρειάζεται και δεν μπορείς να τις εξηγήσεις. Αλλά πρέπει να πω ότι πολλά πήγαν καλά για μένα, ώστε να μείνω ασφαλής.

Δεν είχα σπάσει εγώ το τζάμι του παραθύρου. Δεν προσγειώθηκα σε στάση που θα προκαλούσε σπάσιμο στον αυχένα μου και, στη συνέχεια, δεν έκανα κάτι ανόητο, όπως να κουνηθώ. Κάτι που θα χειροτέρευε την κατάστασή μου.

Είχα εξαρχής την κατάλληλη υποστήριξη και κάποιος από ψηλά, δεν ξέρω ακριβώς ποιος, με πρόσεξε. Επειδή, προφανώς, δεν είχα κανέναν έλεγχο σε ό,τι έγινε.

Το λεωφορείο της Γκιόρ, μετά τη σύγκρουση της 7ης Σεπτεμβρίου 2013 / Photo by: baschet.ro.

Είχα τρία κατάγματα στους αυχενικούς σπόνδυλους C3, C4 και C7, μερικά σπασμένα πλευρά, ένα σπασμένο πόδι και πολλά εγκαύματα σε όλο το κορμί μου…

Προσπάθησα να σηκωθώ αμέσως, διότι μία συμπαίκτριά μου αιμορραγούσε στο κεφάλι και αφού είδε το αίμα πανικοβλήθηκε.

Πρόσεξα το πόδι της και το εξωτερικό του αστραγάλου είχε σχεδόν εξαφανιστεί…

Η σκέψη μου ήταν να καλύψω τον αστράγαλό της προτού δει το αίμα και εκεί.

Επιχείρησα να περπατήσω προς εκείνη, όμως προσπαθώντας να σηκωθώ αισθανόμουν ένα τρέμουλο από την κορυφή ως τα νύχια και προς το πίσω μέρος του σώματός μου. Καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά, όμως δεν ήξερα τι. Μπορούσα να δω τα πάντα, μπορούσα να κουνήσω όλα τα μέρη του κορμιού μου, αλλά δεν ήξερα τι μου έχει συμβεί.

Πονούσα αλλά δεν ήμουν σε κατάσταση σοκ. Δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να διαπιστώσω τι με πονούσε.

Όσο χαμήλωνα και πάλι το σώμα μου και καθόμουν στο έδαφος, το τρέμουλο υποχωρούσε και άρχισα να σέρνομαι προς τη συμπαίκτριά μου, προκειμένου να βρω μία μπλούζα να καλύψω το πόδι της.

Κάποιος, όχι μέλος της ομάδας, υποθέτω ένας πολίτης που βρέθηκε στον τόπο του δυστυχήματος, με σταμάτησε και με ρώτησε αν τραυματίστηκα ή αν πονάω.

Μου ζήτησε να μην κινούμαι, με τοποθέτησε με ήρεμο τρόπο πίσω στο χαντάκι και από εκείνο το σημείο δεν κινήθηκα για ώρα.

Εκτός από τη δική μου σκέψη να καλύψω τον αστράγαλο της συμπαίκτριάς μου, κανένας άλλος δεν ζήτησε τη βοήθειά μου. Αντίθετα, με ρωτούσαν αν είμαι καλά.

Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον και ήμασταν σοκαρισμένοι.

Τότε, μία άλλη συμπαίκτριά μου από τη Σερβία, η Μιλίτσα Ιβάνοβιτς, ήρθε από την άλλη πλευρά του λεωφορείου και έλεγξε αν όλοι είναι καλά.

Στη δική μας πλευρά του πούλμαν ήμασταν σταθεροί. Είχαμε μερικά σπασμένα πλευρά, πονούσαμε στον αυχένα, όμως ήμασταν ασφαλείς.

Η Μιλίτσα, που ήταν μία από τις καλύτερες φίλες μου στην ομάδα, μου έδωσε  το κινητό τηλέφωνό μου. Δεν ξέρω πού το βρήκε και απλώς το πέταξε προς το μέρος μου.

Της είπα ότι είμαι καλά και μου απάντησε ότι η Νατάσα δεν ήταν εντάξει. Πίστευε πως τα πράγματα είναι άσχημα… Η Μιλίτσα έμεινε μαζί της από τη στιγμή της σύγκρουσης μέχρι η Νατάσα να μπει στο ασθενοφόρο και να ταξιδέψει από την Ουγγαρία στη Σερβία, περίπου έναν μήνα αργότερα.

Ο μάνατζερ της ομάδας μας, ο Πέτερ Ταπόντι, σκοτώθηκε ακαριαία…

Ήταν περίπου 20 μέτρα μακριά μου και μπορούσαμε να καταλάβουμε τι έχει γίνει. Ήταν προφανές ότι τον είχαμε χάσει. Δεν κινούνταν, δεν ανέπνεε.

Ο προπονητής μας, Φούζι Άκος, ήταν επίσης στην άλλη πλευρά του λεωφορείου. Ένα ελικόπτερο ήρθε να τον παραλάβει, ωστόσο δεν πρόλαβε ποτέ να φτάσει στο νοσοκομείο… Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την απώλεια.

Όλα ήταν τελείως «θολά», όσο το λεωφορείο αναποδογύριζε.

Δεν πέρασε, όπως συνηθίζουν να λένε, όλη η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου, ή κάτι παρόμοιο.

Όσο ήμουν στο χαντάκι αλλά ήξερα πως είμαι καλά, κοίταξα ψηλά στον ουρανό. Τα σύννεφα κινούνταν, όμως και οι άνθρωποι στον τόπο του δυστυχήματος επίσηε κινούνταν και δεν υπήρχε στην πραγματικότητα χρόνος για να σκεφτείς.

Όσοι ήμασταν εντάξει προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε εκείνους που είχαν ανοιχτές πληγές.

Την ίδια στιγμή, ευχόμασταν ο επόμενος που θα σπρώξουμε για να γυρίσει να τον δούμε, δεν θα αιμορραγεί.

Τα πράγματα που μπορεί να περάσουν από το μυαλό σου είναι και καλά και άσχημα. Πιθανότατα, για μία στιγμή, να σκεφτείς κάτι ανόητο σαν «ωχ, η μητέρα μου θα με σκοτώσει».

Ρωτάς τον εαυτό σου «τι έχω κάνει;» και έχεις τέτοιου είδους απορίες.

Ένα δυστύχημα σαν αυτό μπορεί να αφαιρέσει τη ζωή σου, αλλά μπορεί και να την αλλάξει.

Όταν αποφοίτησα από το κολέγιο και έφτασα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για να παίξω, όλη η ζωή μου ήταν το μπάσκετ.

Εντός και εκτός παρκέ, όλα ήταν πράγματα που πίστευα ότι είναι η ζωή μου. Νόμιζα πως το μπάσκετ ήταν το μόνο που είμαι εγώ.

Η ταυτότητά μου ήταν, θαρρεί κανείς, ο αριθμός στη φανέλα μου. Όμως, ο χρόνος που περνάς σε ένα νοσοκομείο ή στο κρεβάτι, πριν σου πουν ότι μπορείς να αγωνιστείς και πάλι, σε κάνει να αναρωτηθείς «κι τώρα τι θα κάνω;».

Όταν, επιτέλους, έμαθα ότι θα καταφέρω να παίξω και πάλι μπάσκετ, είχα πάνω από το κεφάλι μου τους υπόλοιπους να με ρωτούν διαρκώς: «Τι θα κάνεις τώρα;».

Αυτό με ενοχλούσε. Κάποιοι με πλησίασαν για να μου προσφέρουν ευκαιρίες εργασίας και να με βοηθήσουν.

Κάτι τέτοιο το εκτιμάς, αλλά ταυτόχρονα σκέφτεσαι ότι σε αποκόβουν πριν καν πάρεις το «πράσινο φως» για να παίξεις ξανά.

Αυτή η κατάσταση με προκάλεσε ουσιαστικά να γίνω κάτι περισσότερο από μία αθλήτρια και να προσπαθήσω να μάθω για άλλους τομείς της ζωής.  Ήταν ευχάριστο να μπορώ να μιλήσω με ανθρώπους, όμως το μπάσκετ ήταν ακόμη αυτό που έκανα και δεν ήθελα να το πετάξω λόγω ενός τραυματισμού ή του φόβου.

Στο τέλος της ημέρας, δεν είχε χρειαστεί να υποβληθώ σε κάποια επέμβαση, αλλά σκεφτόμουν πως και να μην κατορθώσω να παίξω πάλι μπάσκετ, θα είμαι μία χαρά.

Μετά το δυστύχημα, μου έδωσαν εξιτήριο από το νοσοκομείο σε 24 ώρες. Η κατάστασή μου ήταν σταθερή, αλλά είχα μία μεγάλη πληγή στην πλάτη.

Μου πρόσφεραν ό,τι χρειαζόμουν για να την περιποιηθώ και αυτό με ταλαιπώρησε τις δύο πρώτες μέρες. Πονούσα, όμως έπρεπε να το περάσω.

Η μητέρα μου και ένας φίλος, ο διευθυντής μπάσκετ που είχα στο πανεπιστήμιο του Ντέιτον, ήρθαν στην Ουγγαρία πολύ γρήγορα. Η μαμά μου ταξίδεψε από τις Η.Π.Α. και εκείνος ήρθε από την Αυστρία, όπου εργαζόταν σε ένα αμερικανικό σχολείο.

Με πρόσεξε και με φρόντισε τις πρώτες 24 ώρες, πριν φτάσει και η μητέρα μου στην Ουγγαρία.

Θυμάμαι ότι ακόμη και την πρώτη εβδομάδα μετά το δυστύχημα, πολλά μέλη της ομάδας αποφάσισαν να κάνουν αστεία και να γελούν με τα πάντα ή με ό,τι μπορούσαν να σκεφτούν.

Αυτό με παραξένεψε. Αντιλήφθηκα πως ήταν ο τρόπος τους να ξεπεράσουν τον πόνο. Κάτι, πάντως, που δεν είναι συνηθισμένο στα μέρη μου. Δεν μπορείς να κάνεις χιούμορ με κάτι τόσο σοβαρό.

Η μητέρα μου τους άκουγε να γελούν και να κάνουν αστεία και είχε μία έκφραση απορίας, ρωτώντας: «Μπορούν να λένε τέτοια πράγματα; Είναι εντάξει να ακούς κάτι τέτοιο;».

Ήταν παράξενο, όμως άρχιζα να ακολουθώ το ρεύμα, επειδή μέσα τους ήθελαν να το ξεχάσουν άμεσα. Δεν γνώριζαν τι να κάνουν, όμως δεν ήθελαν και να κλάψουν γι’ αυτό.

Χρειάστηκε να περάσει ένας μήνας στην Ουγγαρία προκειμένου να μου δώσουν την άδεια να ταξιδέψω για την Αμερική, όταν πια οι γιατροί ήταν βέβαιοι πως τα κατάγματα στον αυχένα μου δεν είχαν χειροτερεύσει.

Ήταν κάτι δύσκολο, σωματικά και πνευματικά, να επιστρέψω στο παρκέ.

Μπορεί να γύρισα στο γήπεδο σχετικά γρήγορα, ωστόσο μου πήρε πολύ καιρό, ψυχολογικά, να ξεπεράσω τελείως ό,τι είχε συμβεί.

Μπορείς να προχωρήσεις τη ζωή σου και να αφήσεις πίσω σου το δυστύχημα, αλλά υπάρχουν πράγματα και σκέψεις που πονάνε και μένουν μαζί σου για αρκετό διάστημα. Η πνευματική ανάρρωσή μου κράτησε περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Αλλά από την αρχή, με όλα εκείνα τα αστεία και τη σκέψη των ανθρώπων που είχαν αποδειχθεί τόσο δυνατοί, σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν θρήνησα.

Αυτό δεν με απέτρεψε από το να κοιτάξω μπροστά. Διότι αυτό ήταν που έπρεπε να κάνουμε.

Κάποια πράγματα κράτησαν περισσότερο από όσο έπρεπε, όμως η ζωή μου είχε μπει σε λειτουργία.

Η γυμνάστριά που είχα στο πανεπιστήμιο, η Τζέιμι Πότερ, ήρθε στην Καλιφόρνια και με φρόντισε.

Είχε τον έλεγχο και το πρόγραμμα για τα γεύματά μου, για την αποθεραπεία, για όλα. Εκείνη μου έσωσε τη ζωή.

Έναν χρόνο μετά το δυστύχημα, επέστρεψα στην Ουγγαρία για να παίξω σε μία άλλη ομάδα.. Έμοιαζε με ένα ψεύτικο συναίσθημα για μένα. Είχα βιώσει κάτι τραυματικό, που ήθελα να το αφήσω πίσω μου και να προχωρήσω και όλοι με καταλάβαιναν.

Έχω διατηρήσει επαφές με κάποιες συμπαίκτριές μου από τη Γκιόρ.

Με τη Νατάσα Κοβάτσεβιτς έχουμε επικοινωνία, συγχαίρουμε η μία την άλλη για τα επιτεύγματά μας και βεβαιωνόμαστε ότι είμαστε καλά.

Μετά το δυστύχημα έγινα λιγότερο ομιλητική στα αποδυτήρια.

Λατρεύω να είμαι ηγέτης, όμως κάθε ομάδα έχει ανάγκη από διαφορετικό τύπο ηγέτη. Πάντα ήθελα να ηγούμαι, ειδικά από το κολέγιο κι έπειτα.

Το περιστατικό της 7^ης Σεπτεμβρίου 2013 με έκανε λίγο πιο συγκρατημένη, πιο επιφυλακτική και το μπάσκετ δεν είναι το μοναδικό στο οποίο εστιάζω.

Έκανα ένα βήμα πίσω και δεν ήθελα πια να το παίρνω τόσο σοβαρά, αλλά να το διασκεδάζω λίγο παραπάνω και αυτό μου έκανε καλό.

Όφειλα να αντιμετωπίσω και να διαχειριστώ αυτή τη λεπτή ισορροπία, επειδή ήθελα να περνάω καλά και στη ζωή μου έξω από το γήπεδο. Χρειάστηκα λίγο χρόνο για να επανέλθω ολοκληρωτικά στο «αν αυτό είναι που θέλω να κάνω, πρέπει να δουλέψω σκληρά».

Πάντα δούλευα σκληρά στο μπάσκετ, όμως δεν είχα αυτή την ισορροπία και τη συγκέντρωση στο παρελθόν.

Πολλές συμπαίκτριές μου, μαθαίνοντας για το δυστύχημα, θέλουν να μιλήσουν μαζί μου γι’ αυτό. Υπάρχουν και άλλες που αντιδρούν λέγοντας ότι «έχω ακούσει την ιστορία, αλλά δεν θέλω να το συζητήσω».

Ενδεχομένως να είναι κάτι που τις τρομάζει και τις κάνει να αισθάνονται άβολα. Ή, απλώς, δεν θέλουν να με φέρουν σε δύσκολη θέση.

Για μένα δεν έχει σημασία. Είναι κάτι με το οποίο ζω, είναι εδώ, μαζί μου. Αλλά δεν θέλω να το κάνω μεγάλο ζήτημα.

Όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ ότι είναι θεραπευτικό να μιλάω γι’ αυτό, να λέω την ιστορία της Νατάσα Κοβάτσεβιτς.

Τα δύο πρώτα χρόνια επιθυμούσα να το αναφέρω παντού, σε όλους, όχι για να λέω κάτι σαν «κοιτάξτε με, είμαι σπουδαία».

Κυρίως, ήθελα να το βγάλω από μέσα μου και να πω σε κάθε άνθρωπο να μην λαμβάνει τίποτε ως δεδομένο.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Σε ισπανικό τηλεοπτικό δίκτυο φιλοξενήθηκε ο Ανουάρ. Ο αμυντικός μέσος του Παναθηναϊκού μεταξύ άλλων μίλησε για την πανδημία, αλλά και για την παρουσία του στο «τριφύλλι».  

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Ανουάρ:

Για την κατάσταση στην Ελλάδα με την πανδημία: «Η κατάσταση είναι αρκετά καλή στην Ελλάδα, αν και έχω τη δική μου αγωνία για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα. Είμαι σε καθημερινή επικοινωνία και προσπαθώ να μιλώ με την οικογένεια μου μέσω βιντεοκλήσεων, ενώ δεν έχουμε τη δυνατότητα να προπονούμαστε στο γήπεδο και κάνουμε ατομικές προπονήσεις στο σπίτι μας. Στην Ελλάδα πήραν πολύ γρήγορα μέτρα και μείναμε στο σπίτι από τη στιγμή που άρχισε να εμφανίζεται ο κορωνοϊός στη χώρα. Έχουν ήδη πάρει αρκετά μέτρα».

Για την οικονομική βοήθεια που πρόσφερε σε ίδρυμα στη Θέουτα: «Πρέπει όλοι μας να προσφέρουμε βοήθεια όταν μπορούμε και δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Θέλησα να βοηθήσω με τον τρόπο μου την πόλη μου και με κάνει χαρούμενο το γεγονός ότι ο κόσμος μπορεί να φάει κάτι σε αυτή τη δύσκολη περίοδο».

Για την εμπειρία του στον Παναθηναϊκό: «Από την πρώτη στιγμή που ήρθα στον Παναθηναϊκό, οι συμπαίκτες μου και ο προπονητής μου έδειξαν μεγάλη εμπιστοσύνη και είμαι ευγνώμων γι΄ αυτό. Επίσης ο κόσμος είναι στο πλευρό μας και μας βοηθάει και η αλήθεια είναι ότι ήταν μια εξαιρετική εμπειρία η παρουσία μου στον Παναθηναϊκό».

Για τη Βαγιαδολίδ: «Ελπίζω τη νέα σεζόν να σας δω ξανά και να αγωνιστώ και πάλι με τη φανέλα της Βαγιαδολίδ».

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Το παναθηναϊκό ρεκόρ της ομάδα σκυταλοδρομίας του «τριφυλλιού» το 1953 θυμήθηκε απόψε ο Ερασιτέχνης, κάνοντας αναφορά σε μία ακόμα επιτυχία της ομάδας της δεκαετίας του 1950.

Αναλυτικά όσα αναφέρει

Ένα ακόμα απαιτητικό αγώνισμα του στίβου είναι αυτό των 4Χ1500μ. όπου ο Παναθηναϊκός έχει γράψει τη δική του ιστορία και πάλι με την θρυλική ομάδα σκυταλοδρομίας της δεκαετίας του 50.

Η μεγάλη στιγμή του «τριφυλλιού» στο συγκεκριμένο αγώνισμα ήρθε στις 27 Μαίου 1953 όταν η τετράδα των Κ. Θεοδωράκη-Δ.Κωνσταντινίδη, Μ. Σιδέρη και Θ. Παντελιάδη «τρέλανε» τα χρονόμετρα με χρόνο 16.25.9 όπου και αποτέλεσε παναθηναϊκό ρεκόρ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΠΑΟ άφησε τη δική του σφραγίδα και στην πανελλήνια επίδοση που έγινε στις 26 Σεπτεμβρίου 1956 καθώς η Εθνική ομάδα έκανε 15.58.2 και από πλευράς «τριφυλλιού» έτρεξε τελευταίος ο Κωνσταντινίδης.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Συνέντευξη μέσω του live instagram παραχώρησε στη Nova ο Τζιμπρίλ Σισέ ο οποίος μίλησε για πολλά και διάφορα θέματα που αφορούν τον Παναθηναϊκό. Ο Γάλλος μεταξύ όσων είπε ανέφερε πως παρακολουθεί ακόμα τα γεγονότα στο «τριφύλλι», εξέφρασε για μία ακόμα φορά την επιθυμία του να αγωνιστεί μπροστά στο «πράσινο» κοινό.

Αναλυτικά δήλωσε:

Για το πως περνάει το χρόνο του αυτή την περίοδο του εγκλεισμού: 
Μένω σπίτι, πίνω καφέ, περνάω χρόνο με την οικογένειά μου. Στη Γαλλία είμαστε κλεισμένοι, βγαίνουμε έξω μόνο για τα απαραίτητα. Είναι ευκαιρία να απολαύσω χρόνο με τα παιδιά μου, και να με απολαύσουν αυτά, είναι κάτι σαν μεγάλες διακοπές.

Για το εάν έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση: 
Κατ’ ουσίαν ναι. Εάν παρουσιαστεί ευκαιρία είμαι έτοιμος. Πριν από τρεις σεζόν έπαιξα ποδόσφαιρο, εάν κάτι «μιλήσει» στην καρδιά μου θα είμαι έτοιμος, πήγα στην Ελβετία στην τρίτη κατηγορία, πέτυχα 24 γκολ σε 27 ματς, είμαι καλά. 

Για το εάν θέλει να παίξει ένα τελευταίο ματς με τον Παναθηναϊκό:
Καθημερινά παρακολουθώ τα νέα του Παναθηναϊκού, τι γράφουν οι οργανωμένοι φίλαθλοι, βλέπω μερικά γκολ μου, καλές στιγμές που είχα με το σύλλογο. Όλα αυτά μου λείπουν. Γιατί να μην παίξω μία ακόμη φορά; Γιατί όχι; Ίσως ένα φιλαθρωπικό παιχνίδι. Δεν με  νοιάζει. Ίσως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να συναντηθούμε με συμπαίκτες μου από το παρελθόν. Θέλω να νιώσω και πάλι την ατμόσφαιρα. Ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη μου για την ομάδα. Και έχω θέσει τον εαυτό μου στη διάθεση του συλλόγου. Αλλά δεν πήρα απαντήσεις. Ίσως να μην με χρειάζεται ο Παναθηναϊκός.

Για ποιο λόγο δεν έχει λάβει κάποια πρόσκληση από τη διοίκηση:
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που τώρα είναι πρεσβευτές στους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Κι εγώ θα μπορούσα να κάνω αρκετά πράγματα στο σύλλογο. Υπάρχουν θέσεις, δεν εξαρτάται από εμένα. Όλοι γνωρίζουν τι θέλω. Δεν είμαι σε θέση να πω στους διοικούντες πως να ενεργήσουν. Είμαι εδώ. 

Γιατί υπάρχει αυτή η σύνδεση με τον Παναθηναϊκό:
Όταν ερωτεύεσαι με κάποιον δεν το επιλέγεις, αυτή είναι η ομορφιά. Απλα συμβαίνει. Την πρώτη φορά που ήρθα στην Αθήνα, ήθελα να δω την πόλη, το γήπεδο. Μόλις αντίκρισα τους φιλάθλους, το κατάλαβα. Είμαι σπίτι μου, το αντιλήφθηκα. Υπήρχε κι η ιδιαίτερη σχέση με τον Νικόλα Πατέρα, όπως και με τους φιλάθλους. Οι οπαδοί με δέχθηκαν σαν να ήμουν μέλος της οικογένειάς τους. Ακόμη έχω στα αφτιά μου τα συνθήματα των οπαδών. Τα λέω και στα παιδιά μου, που δεν είχαν την τύχη να το ζήσουν. 

Για τη βοήθεια που έχει προσφέρει στον Παναθηναϊκό μετά τη φυγή του:
Έχω μιλήσει με παίκτες που ήθελαν να έρθουν στην ομάδα και ζήτησαν τη γνώμη μου. Οι Εσιέν και Μακέντα, είναι φίλοι μου, όταν με ρώτησαν τους είπα να πάνε στον Παναθηναϊκό. Μιλούσα με τον Εσιέν προ εβδομάδας και μου είπε πως του λείπει η Αθήνα, είναι η κατάλληλη πόλη για να ζήσεις με την οικογένειά σου.

Για την ανοικτή πρόσκληση που έχει απευθύνει στον Παναθηναϊκό:
Δεν θέλω να πιέζω τους ανθρώπους, δεν θέλω να παρακαλάω αλλά είναι κρίμα να μην υπάρχει απάντηση. Βεβαίως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει το πως νιώθω για το σύλλογο, για τους φιλάθλους, για όσα έκανα στο παρελθόν. 

Για τη Λίβερπουλ και το πρωτάθλημα:
Ακόμη και να τελειώσει τώρα το πρωτάθλημα, έχει τόση μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους, δεν μπορώ να καταλάβω πως η Λίβερπουλ δεν θα πάρει τον τίτλο. Είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Είναι κατά πολύ ανώτερη των αντιπάλων της. Θα είναι σκάνδαλο εάν δεν πάρει το πρωτάθλημα η Λίβερπουλ. Η τωρινή Λίβερπουλ είναι καλύτερη από τη δική μου, τότε είχαμε σπουδαίο αρχηγό και πολλούς στρατιώτες, είχαμε και καρδιά ως ομάδα, αλλά η τωρινή ομάδα είναι σαφέστατα ανώτερη. 

Για την τωρινή ομάδα του Παναθηναϊκού:
Πονάει η καρδιά μου που βλέπω τον Παναθηναϊκό να παίζει σε άδειο γήπεδο και να μην διεκδικεί τίτλους. Ο σύλλογος δεν είναι στα καλύτερα του. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο χρειάζεσαι χρήματα. Είμαστε σε κακή κατάσταση οικονομικά. Είναι δύσκολο να βρεις παίκτες υψηλού επιπέδου. Αυτό μας κοστίζει. Πάντως έχει επιστρέψει η ομάδα, βγήκε από τη στενωπό, τώρα παίζουμε και στα playoffs.

Για τον Μακέντα και τη φανέλα με το νούμερο 9: 
Δεν χρειαζόταν να ρωτήσει εμένα για να πάρει τη φανέλα με το 9 αλλά τον Μπεργκ (σ.σ. χαμογελάει).

Για το πιο ωραίο γκολ του και το πιο συναισθηματικό: 
Το πιο εντυπωσιακό γκολ μου είναι το πέναλτι με τον Πανιώνιο αλλά αυτά που με έχουν σημαδέψει είναι τα δύο γκολ με τον Ολυμπιακό. Όλοι μου είχαν πει για το πόσο σημαντικό είναι αυτό το ματς για τους φιλάθλους, όπως στη Γαλλία το Μαρσέιγ-Παρί Σεν Ζερμέν. Συνήθως στα ντέρμπι σκοράρω στην καριέρα μου. 

Ποια στιγμή ξεχωρίζει:
Η ημέρα που έφτασα στην Αθήνα, είναι αυτή που μου έχει μείνει περισσότερο, ο τρόπος που με υποδέχθηκε ο κόσμος. Υπήρχαν κι άλλες καλές στιγμές με τη Ρόμα, με τον Ολυμπιακό, αλλά η άφιξή μου ήταν κάτι το ιδιαίτερο. 

Γιατί έφυγε από τον Παναθηναϊκό:
Για οικονομικούς λόγους. Είχαμε συνάντηση με τους ιθύνοντες, μου είπαν πως δεν μπορούσαν να καλύψουν το συμβόλαιό μου, βρέθηκε μια φόρμουλα να ικανοποιηθεί και η ομάδα αλλά και να συνεχίσω να παίζω σε υψηλό επίπεδο. Εάν ήταν στο χέρι μου, θα έμενα στην Ελλάδα.

Πως ήρθε στον Παναθηναϊκό:
Ήμουν στην Σάντερλαντ, θα επέστρεφα στη Μαρσέιγ, μέλη της διοίκησης του Παναθηναϊκού ήρθαν σπίτι μου και προσέφεραν την ευκαιρία να παίξω στο Champions League. Αυτό μέτρησε περισσότερο από όλα, όχι τα χρήματα. Οι ποδοσφαιρικοί λόγοι. Κάπως έτσι ήρθα και γνώρισαν τον Νικόλα Πατέρα. Δεν ήρθα για τα λεφτά και τον Πατέρα σε πρώτο χρόνο.

Για την ιδιαίτερη σχέση με τον Νικόλα Πατέρα: 
Μοιάζουμε πολύ, είμαστε κι οι δύο δοτικοί. Είμαστε προσηλωμένοι στο στόχο μας, είμαστε τελειομανείς. Ταιριάξαμε πολύ. Αρκετές φορές έχουμε μιλήσει και του έχω πει πως θέλω να γυρίσω στον Παναθηναϊκό, τώρα έχει άλλες ασχολίες. Είμαστε φίλοι.

Η χειρότερη κι η καλύτερη εμπειρία: 
Ο αγώνας με τον Βόλο, είναι η χειρότερη εμπειρία συνολικά στην καριέρα μου. Και η αναμέτρηση με την Μπαρτσελόνα. Όσο για την καλύτερη στιγμή, σίγουρα το τελευταίο εντός έδρας ματς που πήραμε το πρωτάθλημα, ήταν κάτι ιδιαίτερο.

Εάν έχει επαφές με παλιούς συμπαίκτες του: 
Είμαι σε επαφή με τον Νίνη, είναι κάτι σαν μικρός αδερφός μου. Ειδα τον Κατσουράνη, το προηγούμενο καλοκαίρι, ήμασταν σαν οικογένεια. Εάν βρεθούμε όλοι μαζί θα ξανασμίξουμε σαν μια μεγάλη παρέα. Ήταν το χαρακτηριστικό μας. 

Ποιο ήταν το μυστικό κατάκτησης του νταμπλ το 2010:
Ο Ολυμπιακός κι η ΑΕΚ εκείνη την εποχή είχαν παίκτες-αστέρια. Ήμασταν επαγγελματίες, ξέραμε τι θέλαμε. Εγώ έπρεπε να σκοράρω κι αυτό έκανα. Ο Τζιλμπέρτο Σίλα είχε το ρόλο του. Ο Καραγκούνης το δικό του. Ο Κατσουράνης, ο Τζόρβας, ο Νίνης, όλοι ήμασταν προσηλωμένοι. Ποτέ δεν υπερβάλλαμε ακόμη και στη διασκέδαση. Είχαμε ένα στόχο και αυτό μας απασχολούσε μόνο αυτό. Όλοι ήμασταν πολύ σοβαροί. 

Η εκκίνηση στην καριέρα του με τον Παναθηναϊκό:
Δεν ήταν εύκολη. Πέτυχα νωρίς το πρώτο γκολ και μετά το δεύτερο ήρθε τον Οκτώβριο. Με τον Άρη ήμουν στον πάγκο. Μετά με τη Λάρισα βρήκα δίχτυα κι όλα έγιναν εύκολα. Αλλά ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου, είχα αυτοπεποίθηση και με βοήθησε. 

Για την πορεία στο Europa League:
Δεν διαλέγαμε ματς εκείνη την περίοδο. Δώσαμε πολλά με τη Ρόμα, ίσως να υποτιμήσαμε τη Σταντάρ Λιέγης και το πληρώσαμε. Το μετανιώνω, πιστεύω πως μπορούσαμε να προχωρήσουμε πολύ στη διοργάνωση.

Για τη θύρα 13:
Κάθε φορά που σκόραρα πήγαινα στη θύρα 13. Έχουμε κοινά στοιχεία με αυτά τα παιδιά. Δείχναμε τα συναισθήματά μας. 

Για την επιστροφή του στον Παναθηναϊκό μετά τη θητεία του στη QPR:
Είχαν ειπωθεί πολλά ψέματα γι’ αυτή την περίπτωση. Η αλήθεια είναι πως δεν ήρθα για δύο λόγους. Πρώτον ο Παναθηναϊκός έπρεπε να πληρώσει αρκετά χρήματα στην αγγλική ομάδα για τη μεταγραφή. Και δεύτερον έπρεπε να καταβάλει το φόρο και δεν το είχε κάνει. Τελικώς εγώ πλήρωσα το φόρο, ενώ άλλα έγραφε το συμβόλαιό μου. Σταματήστε τις ανοησίες, αυτή είναι η αλήθεια. Ήταν μεγάλο ποσό. Εάν ήθελα μπορούσα να κάνω μήνυση. Οι 9 στους 10 θα έκαναν μήνυση στο σύλλογο. Εγώ δεν το έκανα. Δεν μπορούσα να μηνύσω την οικογένειά μου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. 

Για τους καλύτερους συμπαίκτες του:
Δεν το εξετάζω τόσο από ποδοσφαιρική άποψη, εγώ κοιτάζω με ποιον ταίριαζα ποδοσφαιρικά. Ο Νίνης ήταν ο αγαπημένος μου. Σίγουρα υπάρχουν διαφορές, αλλά εάν δεν είσαι οικογένεια στην ομάδα δεν κερδίζεις. Αυτό είναι το στοιχείο που μας ξεχώρισε και μας έδωσε τους τίτλους στον Παναθηναϊκό. 

Για το εάν αναζήτησε επενδυτή για τον Παναθηναϊκό:
Όχι, θα ήθελα να πω ναι, αλλά όχι…

Για τα λάθη στην καριέρα του:
Ποτέ δεν κρυβόμουν, έκανα επιλογές για κάποιο λόγο. Όπως έκανα πηγαίνοντας στο Κατάρ. Πήγα για τα λεφτά, το είχα πει. Το ίδιο και στη Ρωσία. Πήγα στην Κουμπάν για να παίξω στο Europa League. Δεν απέδωσε και επέστρεψα στη Γαλλία. Πάντα έκανα τις καλύτερες επιλογές.

Για τους γιους του: 
Ο ένας γιος μου, ο Κάσιους έχει πάρει από εμένα, ο άλλος περισσότερο θυμίζει τον Νίνη.

Τι του λείπει από την Ελλάδα: 
Μου λείπει το σουβλάκι, το φαγητό γενικά. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί, μου λείπουν πολλά από την Ελλάδα και βεβαίως το ποδόσφαιρο. 

Για τους φίλους του Παναθηναϊκού:
Θα έρθω για να παρακολουθήσω αγώνες ως φίλαθλος, τώρα για τα υπόλοιπα δεν αποφασίζω εγώ, αλλά η διοίκηση. 

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Συλλυπητήρια ανακοίνωση για τον θάνατο του Σάσα Χούπμαν εξέδωσε μέσω των social media η KAE Παναθηναϊκός.

«Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ αποχαιρετά με θλίψη το Σάσα Χούπμαν. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του», αναφέρει στην ανάρτησή του το «τριφύλλι». 

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο Γιάννης Μπουζούκης ήταν το νέο πρόσωπο που συμπεριέλαβε η ΠΑΕ Παναθηναϊκός στο φωτογραφικό αφιέρωμα που πραγματοποιεί για τους παίκτες του ρόστερ της.

«Εφέτος πολλοί προσπάθησαν να σταματήσουν τον καλύτερο νέο παίκτη του 2019 σύμφωνα με την ψηφοφορία του ΠΣΑΠ. Ο Γιάννης Μπουζούκης βγήκε πιο δυνατός από τα εμπόδια και τα καλύτερα έρχονται!», αναφέρει η σχετική ανάρτηση.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Μία πολύ δυσάρεστη είδηση επεφύλασσε η 13^η Απριλίου 2020 για τους φίλους του μπάσκετ και του Παναθηναϊκού, καθώς ο άλλοτε σέντερ του «τριφυλλιού», Σάσα Χούπμαν έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 49 ετών.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν ξένα μέσα ο Γερμανός ψηλός που φόρεσε και τη φανέλα του Ηρακλή κατά τη διάρκεια της καριέρας του αντιμετώπιζε πρόβλημα με νευρολογική ασθένεια (αταξία του Φρίντριχ) φεύγοντας έτσι πολύ νωρίς από τη ζωή, αφού το τελευταίο διάστημα ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι με προβλήματα στην ομιλία.

Ο ύψους 2.16, Χούπμαν ήρθε στη χώρα μας το 1997 για τον Παναθηναϊκό, όπου και έμεινε για μία διετία. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Γερμανίας με 67 συμμετοχές. 

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο Λούκας Ρανγκέλ λόγω της καραντίνας έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο και είπε να τον περάσει δημιουργικά μαθαίνοντας τον ύμνο του Παναθηναϊκού.

Το τελευταίο διάστημα μέσω των social media ο Βραζιλιάνος κεντρικός της ομάδας βόλεϋ του «τριφυλλιού» είχε δείξει προς τα έξω πως βρίσκεται σε διαδικασία εκμάθησης του ύμνου της ομάδας. Αν και αρχικά είχε κάνει κάποια λαθάκια, όπως φαίνεται ο ύψους 2,08  θηριώδης άσσος των «πρασίνων» κατάφερε να πετύχει το έργο του και να μάθει άπταιστα τον ύμνο.

Δείτε το βίντεο

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο αθλητής του τμήματος ξιφασκίας με αμαξίδιο, Βασίλης Ντούνης, ήταν ο αθλητής του Παναθηναϊκού που είχε σειρά για να απαντήσει στις 13 προσωπικές ερωτήσεις που το τέθηκαν από το «τριφύλλι».

Δείτε το 13άρι του Βασίλη Ντούνη

1)Ποιος και σε τι ηλικία σε έκανε Παναθηναϊκό;
Αυτός που με έκανε Παναθηναϊκό είναι η ξαδέρφη μου από μικρή ηλικία.

2)Ποιος ήταν ο πρώτος αγώνας του «τριφυλλιού» που είδες
Θυμάμαι όπως όλοι πολύ χαρακτηριστικά το πρώτο Ευρωπαϊκό

3) Ποια είναι η μεγαλύτερη… τρέλα που έχεις κάνει για τον ΠΑΟ
Η μεγαλύτερη τρέλα είναι… η καθημερινότητα μου έτσι όπως τη βιώνω στον Παναθηναϊκό και στις εγκαταστάσεις του που προπονούμαι

4) Ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά που σου έχει δώσει ο Παναθηναϊκός
Με τον παναθηναϊκό κάθε μέρα είναι χαρά.

5)Ποια είναι η μεγαλύτερη λύπη που έχεις πάρει από ήττα του Παναθηναϊκού
Μπαρτσελονα - Παναθηναϊκός το 2002

6)Αγαπημένος αθλητής/προπονητής
Κριστόφ Βαζεχα, Δημήτρης Διαμαντιδης Και από προπονητές ο προπονητής μου Δημήτρης Κάζαγλης ξιφασκία

7)Αγαπημένο σύνθημα
Ο ύμνος της ομάδας

8)Αγαπημένη ταινία
Fast and furious

9) Αγαπημένος τραγουδιστής/τραγουδίστρια
Βοσκόπουλος

10) Αγαπημένο βιβλίο
Harry Potter

11)Αγαπημένη περιοχή
Κέρκυρα

12)Αγαπημένη ομάδα στο εξωτερικό
Παρί Σεν Ζερμαίν

13)Αγαπημένο φαγητό
Μακαρόνια με σάλτσα ντομάτας (Ναπολιτάνα)

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο Καρλίτος δεν έχει πραγματοποιήσει ακόμα το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, κάτι το οποίο θα γίνει από τη νέα αγωνιστική σεζόν. Ο Ισπανός φορ ετοιμάζεται για αυτό, ενώ από τη μεριά τους οι «πράσινοι» οπαδοί αδημονούν.

Για αυτό το λόγο το «τριφύλλι» ανέβασε στον επίσημο λογαριασμό του στο youtube ένα βίντεο με την προετοιμασία του Καρλίτος, αναφέροντας σύντομα θα έρθει η ώρα του να αγωνιστεί.

Δείτε το βίντεο

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram