Ένα ιδιαίτερο τουρνουά πραγματοποιήθηκε στο προπονητικό κέντρο «Γεώργιος Καλαφάτης», προς τιμήν του θρυλικού Τότη Φυλακούρη, ο οποίος πρόσφατα ανέλαβε γενικός αρχηγός της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού.

Στο τουρνουά συμμετείχαν ο Παναθηναϊκός, η Αγία Παρασκευή και η Κηφισιά, ενώ το «παρών» έδωσαν και οι παλαίμαχοι πράσινοι άσοι Άγγελος Μπασινάς και Δημήτρης Παπαδόπουλος.

Αναλυτικά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. αναφέρει:

Ένα ξεχωριστό τουρνουά έλαβε χώρο στο προπονητικό κέντρο «Γεώργιος Καλαφάτης» καθώς τιμήθηκε ο τεράστιος Τότης Φυλακούρης με τη συμμετοχή του Παναθηναϊκού, της Αγίας Παρασκευής και της Κηφισιάς.

Ο θρυλικός Τότης Φυλακούρης είδε το πρώτο τουρνουά που πήρε το ονοματεπώνυμο του και ήταν φανερά συγκινημένος.

Ο νέος γενικός αρχηγός της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου του «τριφυλλιού» που μετράει πολλές δεκαετίες στον Σύλλογο ευχαρίστησε όλες τις ομάδες για την παρουσία τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τίμησαν με την παρουσία τους το τουρνουά και οι Άγγελος Μπασινάς και Δημήτρης Παπαδόπουλος.

Στο αγωνιστικό μέρος το τουρνουά περιελάμβανε τρεις αγώνες 45λεπτους που όλοι έληξαν με 0-0!

Όλες οι αναμετρήσεις οδηγήθηκαν στην διαδικασία των πέναλτι και τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

Παναθηναϊκός-Κηφισιά 0-0 (4-5 πεν.)

Παναθηναϊκός-Αγία Παρασκευή 0-0 (7-6 πεν.)

Αγία Παρασκευή-Κηφισιά 0-0 (6-5 πεν.)

Νικήτρια του τουρνουά αναδείχτηκε η Αγία Παρασκευή καθώς σκόραρε τα περισσότερα γκολ από τη διαδικασία των πέναλτι.

Ο κόουτς Ντράγκαν Κνέζεβιτς στο πρώτο ματς χρησιμοποίησε τις εξής: Χατζηχαριστού, Σκαρλατίδη, Σαμπανάτζιτς, Ίλιτς, Καλαντάντζε, Κόλλια, Σιαφαρίκα, Νάνου, Πούλιου, Μπριάνα και Μπράντιτς.

Στον δεύτερο αγώνα αγωνίστηκαν οι: Νάση, Σκαρλατίδη, Κόλλια, Καλαντάντζε, Σαμπάνατζιτς, Σιαφαρίκα, Νάνου, Ίλιτς, Πλατανιά, Μπριάνα και Πούλιου.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram 

Ο Τότης Φυλακούρης, μία από τις πιο ιστορικές φυσιογνωμίες του Παναθηναϊκού και μέλος της χρυσής ομάδας του Γουέμπλεϊ το 1971, επιστρέφει στον σύλλογο από τον οποίο ποτέ δεν απομακρύνθηκε συναισθηματικά.

Ο παλαίμαχος άσος του Τριφυλλιού, ο οποίος αποτέλεσε σύμβολο ήθους και αφοσίωσης στον Παναθηναϊκό, αναλαμβάνει ρόλο εκπροσώπου στη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου, μεταφέροντας τη γνώση, την εμπειρία και την αγάπη του για το σύλλογο στη νέα γενιά.

Θυμίζουμε πως ο Τότης Φυλακούρης ήταν παρών στην πρώτη προπόνηση της ομάδας, η οποία έγινε πριν από λίγες ημέρες στο Κορωπί.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του Παναθηναϊκού Α.Ο.:

Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος ανακοινώνει την ένταξη του θρυλικού Τότη Φυλακούρη στη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου του «τριφυλλιού» από το πόστο του Γενικού Αρχηγού.

Μία από τις σημαίες του Παναθηναϊκού και τους ζωντανούς θρύλους του Συλλόγου επιστρέφει ενεργά στην αγωνιστική δράση του «τριφυλλιού».

Ο «στρατιώτης» του ΠΑΟ επέστρεψε και πάλι δυναμικά στην ποδοσφαιρική καθημερινότητα της αγαπημένης του ομάδας και αναλαμβάνει επίσημα πόστο Γενικού Αρχηγού στο γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου.

Σε δήλωση του είπε: «Ανήκω πάντα στον Παναθηναϊκό και τον υπηρετώ από όποιο πόστο μου ζητηθεί και μπορώ να βοηθήσω. Η ζωή μου είναι συνυφασμένη με τον Σύλλογο και θα βρίσκομαι πάντα στις επάλξεις για το τριφύλλι μας».

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Τις βραβεύσεις των παλαιμάχων ποδοσφαιριστών που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον Παναθηναϊκό συνέχισε στο ημίχρονο του αγώνα με την ΑΕΚ η «πράσινη» ΠΑΕ.

Συγκεκριμένα οι Μίμης Δομάζος, Αντώνης Αντωνιάδης, Τάκης Οικονομόπουλος και Τότης Φυλακούρης βρέθηκαν στη σέντρα του γηπέδου όπου μεγαλούργησαν και τιμήθηκαν από το «τριφύλλι», όπως αρμόζει σε προσωπικότητες σαν αυτές των τεσσάρων παλαίμαχων, που οδήγησαν τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Γουέμπλεϊ το καλοκαίρι του 1971.

Όπως ήταν φυσικό οι φίλοι των «πρασίνων» αποθέωσαν τους τέσσερις πρώην άσσους, την ώρα που από τα ηχεία της Λεωφόρου έπαιζε το τραγούδι που συνόδευσε την ομάδα του Φέρεντς Πούσκας στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Τις βραβεύσεις των παλαιμάχων που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον Παναθηναϊκό θα συνεχίσει η «πράσινη» ΠΑΕ στο ημίχρονο του ντέρμπι με την ΑΕΚ.  

Συγκεκριμένα οι Μίμης Δομάζος, Αντώνης Αντωνιάδης, Τάκης Οικονομόπουλος και Τότης Φυλακούρης θα βρεθούν στη σέντρα του γηπέδου όπου μεγαλούργησαν για να τιμηθούν και να χειροκροτηθούν από τους φιλάθλους.  

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο Τότης Φυλακούρης παραχώρησε συνέντευξη στην οποία μίλησε για την αγωνιστική κατάσταση του Παναθηναϊκού, καυτηριάζοντας όλα τα κακώς κείμενα, ενώ παράλληλα σχολίασε και κάποιους από τους ξένους παίκτες που υπάρχουν στο ρόστερ, υπογραμμίζοντας πως οι αλλοδαποί ποδοσφαιριστές του «τριφυλλιού» δεν είναι καλύτεροι από εκείνους των άλλων ομάδων.    

Αναλυτικά όσα είπε στο «soccerplus.gr»:

Θυμάσαι ποτέ τον Παναθηναϊκό σε τέτοιο αγωνιστικό χάλι;

«Τον Μπόλονι τον ελέγχει κανένας; Την άλλη φορά πήγανε οι ποδοσφαιριστές να κάνουνε παράπονα στον πρόεδρο, που αυτό απαγορεύεται. Πρέπει να πάνε στον γενικό αρχηγό, τον τεχνικό διευθυντή, υπάρχουν όλοι αυτοί; ‘Η έχει φέρει ο Μπόλονι έναν δικό του; Γιατί βλέπω ότι δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος ο Παναθηναϊκός. Είχα ένα ατύχημα τις προάλλες. Με τράκαραν χωρίς να φταίω. Και βγαίνει από το αμάξι ο οδηγός του άλλου οχήματος, με αναγνωρίζει και άρχισε να με ρωτάει για το τι φταίει στον Παναθηναϊκό. Μου λέει και εγώ Παναθηναϊκός είμαι, τι συμβαίνει με την ομάδα, γιατί παίζουμε έτσι… Του λέω, άνθρωπε μου έτρεχες με 80 και παραλίγο να με σκοτώσεις. Μου λέει σου ζητώ συγγνώμη, θα στα πληρώσω όλα, αλλά σε παρακαλώ πες μου τι συμβαίνει με τον Παναθηναϊκό… Ήρθαν από την τροχαία, ήρθε ο ασφαλιστής του άλλου και φτάσαμε να μιλάμε για τον Παναθηναϊκό…

Λυπάμαι για το τροχαίο, αλλά όταν στα play off προηγήθηκες και στους πέντε αγώνες και αντί να στραβώσει ένα ματς, κάτι που θα ήταν φυσιολογικό και να πάρεις 13 βαθμούς, σου στράβωσαν σχεδόν όλοι οι αγώνες και πήρες μόλις τέσσερις πόντους, μπορώ να τον καταλάβω…

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τύχη. Είναι και η ικανότητα. Και αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι οι παίκτες δεν έχουνε δυνάμεις. Έχεις τον Μαουρίσιο που παίζει δυνατά, αλλά και αυτός μετά το 55’ με 60’ θέλει μπουκάλα οξυγόνου. Έχεις τον Σένκεφελντ που είναι επίσης καλός παίκτης και στις τρεις του συγκρούσεις, την μια θα σου τραυματιστεί. Άλλο να ξέρεις μπάλα και να είσαι μαχητικός και άλλο να είσαι σκληρός και να μην ξέρεις μπάλα, γιατί σε αυτή την περίπτωση τραυματίζεσαι. Γιατί αυτή τη στιγμή οι ξένοι του Παναθηναϊκού δεν είναι καλύτεροι από τους ξένους των άλλων ομάδων.

Και εδώ κρύβεται όλη η αλήθεια για την φετινή εικόνα του Παναθηναϊκού. Είναι καλύτεροι οι δικοί μας οι ξένοι από αυτούς του ΠΑΣ Γιάννινα; Όχι. Είναι καλύτεροι από αυτούς του ΟΦΗ; Όχι. Καλύτεροι από αυτούς της Λάρισας; Όχι. Καλύτεροι από αυτούς του Απόλλωνα; Όχι. Καλά για Άρη δεν σου μιλάω καν που οι οκτώ ξένοι που έχει, είναι ισάξιοι. Ούτε τον Ολυμπιακό πιάνω. Έδωσε τον Τσιμίκα, πήρε τον Χολέβας στα 34 και έχει καλυφθεί μια χαρά και δεν μιλάει κανείς. Η ΑΕΚ έχει δυο τρεις που είναι καλύτεροι από τους δικούς μας. Άρα που υπερτερούμε εμείς; Πουθενά!

Δεν έχει δύναμη η ομάδα. Είναι ανεμική. Δεν έχει τσαμπουκά. Τι να κάνει ο Βιγιαφάνιες; Ο Σανκαρέ έπαιζε με ένα πόδι. Παίκτες για να βγάλουν μια κάθετη πάσα στους επιθετικούς δεν υπάρχουν… Έπρεπε να κρατήσουν με τα δόντια τους το 1-0. Σε ουδέτερο γήπεδο έπαιζαν…»

Άρα η πορεία που έχει ο ΠΑΣ Γιάννινα δεν οφείλεται τόσο στον Γιαννίκη, όσο στην ποιότητα των παικτών;

«O ΠΑΣ Γιάννινα έχει μια μεταγραφική λογική παρόμοια με τον Βόλο. Γιατί ο Μπέος, ότι και να λέμε, είναι μάγκας. Είναι δέκα χρόνια μπροστά. Έφερε μια ομάδα από τα τοπικά, σε μόνιμη παρουσία στην Super League».

Θα σε ρωτήσω ξεκάθαρα. Ο Γιαννίκης θα μπορούσε να κάνει το μεγάλο βήμα και να έρθει στον Παναθηναϊκό;

«Είμαι πολύ επιφυλακτικός για το αν θα μπορούσε γιατί αυτή τη στιγμή διαχειρίζεται μια άλλη κατάσταση. Δηλαδή αυτή τη στιγμή ο Χριστοβασίλης έχει πάρει τον Γιαννίκη και του έχει δώσει τα κλειδιά. Στον Παναθηναϊκό εκτιμώ ότι είναι δύσκολο να γίνει αυτό. Αλλά αν έρθει, θα πρέπει να ενισχυθεί σοβαρά για να τα καταφέρει».

Ήταν βαρύ αυτό που είπες και θέλω να κάνουμε μια ακτινογραφία στους ξένους παίκτες και να μου πεις ποιοι κάνουν να συνεχίσουν και τη νέα χρονιά. Tον Χουανκάρ, τον θες τη νέα χρονιά;

«Είναι αγωνιστής, τρέχει, ναι θα τον ήθελα και τη νέα χρονιά. Έχει και καλό μπακ απ».

Φραν Βέλεθ. Μας κάνει στην άμυνα;

«Είναι καλός παίκτης μου αρέσει. Και Αρειανούς που ρώτησα μου είπαν ότι είναι φιλότιμος και ότι τα δίνει όλα. Μπορεί να παίξει και στην άμυνα και στο κέντρο και είναι από τους παίκτες που χρειάζεται η ομάδα. Να σου πω εγώ την συνέχεια. Μολό. Ήταν στα αζήτητα, έχει κάνει και σωστά και λάθη, αλλά το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό και έχει βοηθήσει και καλό είναι να μείνει στον Παναθηναϊκό. Το ίδιο και ο Σένκεφελντ είναι καλός, αλλά υπάρχει πρόβλημα με το γεγονός ότι έχει συχνούς τραυματισμούς χωρίς να έχεις έναν ισάξιο ή και ακόμα καλύτερον από αυτόν, παίκτη να τον αντικαταστήσεις».

Φακούντο Σάντσες…

«Ε… Λίγα πράγματα, δεν μου αρέσει…».

Αγιούμπ;

«Αντίο…».

Σαβιέρ;

«Αντίο…»

Αϊτόρ;

«Αντίο…»

Σανκαρέ;

«Είναι καλός».

Νιάς;

«Επίσης καλός, μου αρέσει».

Ενμπαγκοτό;

«Ε… δεν έχει παίξει πολλά παιχνίδια».

Δηλαδή θα τον ήθελες για μπακ απ;

«Για μπακ απ, ίσως μπορούσε να βοηθήσει».

Βιγιαφάνιες…

«Δεν μου αρέσει. Δεν είναι όπως τον ξέραμε. Όπως τότε που είχε βάλει το γκολ με τον Ολυμπιακό και έλεγα τι παιχτάρα είναι αυτή. Αλλά επειδή με είχαν ρωτήσει πριν έρθει, αν θα τον ήθελα, είχα πει όχι γιατί παίκτης ή προπονητής που φεύγει, όταν γυρνάει είναι ραγισμένο τζάμι».

Καρλίτος;

«Άσε, άσε… Καλός ποδοσφαιριστής, την ξέρει την μπάλα, είναι κατάλληλος για ένα 8 επί 8. Αυτός είναι τελειωμένος. Όπως και ο Μακέντα που δεν έχει διάρκεια στην απόδοση του. Βέβαια με τον Μακέντα μπορεί να έχει συμβεί το εξής: Να του έχει σπάσει τα νεύρα ο Μπόλονι, που τον βάζει, τον βγάζει και ξανά το ίδιο. Αλλά είναι να του πεις αντίο.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει σέντερ φορ αυτή τη στιγμή και έχεις έναν Ιωαννίδη να το παλεύει όσο μπορεί μόνος του. Τον βλέπουν και ο Καρλίτος με τον Μακέντα και σου λένε, θα παίζει αυτός και εμείς θα τρώμε πάγκο;»

Άρα δεν είναι ευθύνη του Μπόλονι και είναι ευθύνη των παικτών αυτή η εικόνα;

«Όταν δεν υπάρχει δυναμικότητα στην ομάδα, τότε αλλάζεις τον ρυθμό του παιχνιδιού και βάζεις μέσα δυναμικούς παίκτες και μόλις γυρίσεις και κοιτάξεις τον πάγκο, δεν βλέπεις κανένα. Άρα δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες προσθήκες. Είναι off ο Κουρμπέλης, αλλά αυτοί που πήρες δεν είναι καλύτεροι του για να μην υπάρχει κενό. Υπάρχει κανένας να κάνει κουμάντο εκεί;».

Ο Ντρεοσί…

«Είναι αυτός που τον παρέκαμψαν οι παίκτες και ζήτησαν συνάντηση με τον Αλαφούζο; Και καλά έκανε ο Αλαφούζος και το αρνήθηκε. Τι κάνει λοιπόν αυτός;».

Έφερε τον Σανκαρέ…

«Των 150 χιλιάδων; Τώρα πλάκα μου κάνεις; Την ώρα που στον Ολυμπιακό ο φτηνότερος παίκτης κάνει 800 χιλιάδες;».

Άρα για τη νέα περίοδο το πιο σημαντικό είναι να αυξηθεί όσο περισσότερο γίνεται το μπάτζετ;

«Αυτό είναι το ένα. Όμως ακόμα και να αυξήσει ο Παναθηναϊκός το μπάτζετ, δεν θα έχει κανένα νόημα αν δεν ξέρει ποιους παίκτες πάει να πάρει. Με τους παίκτες που έχει σήμερα ο Μπόλονι είχε την εικόνα ότι έχει πάρει ένα καμτσίκι και τους μαστιγώνει. Δεν είναι τσικό ο Παναθηναϊκός για να λες σε κάποιον «βγες γιατί έτσι γουστάρω». Ο Μακέντα και Καρλίτος δεν μπορούν να τον κοιτάξουν στα μάτια… Εγώ είμαι υπέρ του προέδρου και του προπονητή, έτσι τώρα είμαι υπέρ του Αλαφούζου και του Μπόλονι, αλλά αν βλέπω κάποια δυσλειτουργία θα την πω».

Κάποια στιγμή είχες συνεργαστεί και με τον Νικόλα Πατέρα. Ποια είναι η εντύπωση που αποκόμισες;

«Από τους καλύτερους».

Ήταν «ζεστός» με τον Παναθηναϊκό;

«Ήταν ζεστός και τότε και τώρα. Είναι κοντά στον Παναθηναϊκό. Είναι κοντά με τον κ. Αλαφούζο και τον κ. Βαρδινογιάννη. Μιλάει με τους παλαίμαχους. Κάνει συγκεντρώσεις. Από τριών χρονών τον έβαζε ο πατέρας του ο Διαμαντής (που ήταν γενικός αρχηγός του Παναθηναϊκού) στην αγκαλιά μου. Είναι Παναθηναϊκός από κούνια. Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη τέτοιους ανθρώπους. Οι φίλαθλοι θέλουν πάντα το τέλειο. Γι’ αυτό τα βάζουν με τους προέδρους και με όλους. Ακόμα και όταν πήγαμε στο Wembley, σε γκέλες μας βρίζανε καμιά φορά. Ακόμα και στους τέσσερις που έφτασε ο Παναθηναϊκός, λέγανε όχι, έπρεπε να πάτε στον τελικό. Όμως ο Παναθηναϊκός είναι ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ευρώπη, όσο και να έχει δυναμώσει ο Ολυμπιακός, όσο και αν διαθέτει καλύτερη ομάδα από τον Παναθηναϊκό, όσες σημαντικές επιτυχίες και αν έχει κάνει στην Ευρώπη. Και γι’ αυτό το λόγο ο Παναθηναϊκός δεν επιτρέπεται να μένει εκτός Ευρώπης και να χάνει από τον ΠΑΣ Γιάννινα, τον Πιερικό και την Λαμία».

Πως ξεκίνησε και πως ολοκληρώθηκε στην πολυμετοχικότητα η συνεργασία σου στον Παναθηναϊκό;

«Κάποια στιγμή με φωνάζει ο κ. Βαρδινογιάννης για να μου ανακοινώσει ότι θα πάρει την ομάδα η πολυμετοχικότητα. Τότε πήγα στον Πατέρα να τον ρωτήσω αν με θέλει. Μου λέει θα σε βάλω σε ένα πόστο, είτε εδώ στην Ελλάδα να μας βοηθήσεις, είτε στο εξωτερικό για scouting όπως και έγινε. Και βρήκα και έφερα δυο παίκτες, εξαιρετικές περιπτώσεις, που μου τους είχε συστήσει ο Ντρογκμπά και ο Ετό. Όταν λοιπόν τους πήγα στον Αντωνίου, αυτός τους απέρριψε με την αιτιολογία ότι είμαι αναρμόδιος να μιλάω για ποσά. Μα όταν πάω να κλείσω έναν παίκτη, δεν πρέπει να τον ρωτήσω με πόσα χρήματα έρχεσαι στον Παναθηναϊκό και από εκεί και μετά να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις; Και στην συνέχεια έμαθα ότι έβαλε διπλάσια ή και τριπλάσια τιμή στον εκάστοτε παίχτη, από την αρχική τιμή που είχα βάλει εγώ. Από κει και μετά εγώ σηκώθηκα και έφυγα, γιατί εγώ δεν δέχτηκα να καθίσω στον Παναθηναϊκό για να τα κονομήσω».

Και επιστρέφοντας στο σήμερα, τι πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός για να αλλάξει αυτή την κατάσταση;

«Υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί που είναι αγαπητός σε όλους και μιλάει παράλληλα με όλους. Λέγεται Μαυροκουκουλάκης. Είναι πανέξυπνος και ξέρει από μπάλα, τι να κάνει και που θα βάλει τα λεφτά. Τον έχουν αφήσει να κάνει κουμάντο; Πρέπει να του πάρει ουσιαστικές αρμοδιότητες και αν γίνει αυτό, θα πάρει την ομάδα από το 4 με άριστα το 10 που είναι τώρα και θα την πάει στο 7. Και εγώ και ο καθένας που ξέρει από ποδόσφαιρο, μπορεί να πάει στο εξωτερικό με μόλις 1 εκατομμύριο και να φέρει παιχταράδες. Αυτή την στιγμή υπάρχει ένας άνθρωπος – θρύλος στον Παναθηναϊκό, ξέρεις ποιος είναι αυτός;».

Ο Σαραβάκος;

«Α, μπράβο. Γιατί δεν τον αφήνουν να μιλήσει; Μπορεί να λύσει ένα σωρό προβλήματα». 

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο Παναθηναϊκός γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια από την συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971, όντας η μοναδική ελληνική ομάδα που έχει καταφέρει να πετύχει κάτι τέτοιο.

Στο πλαίσιο αυτό η ΠΑΕ ετοιμάζει αρκετές δράσεις (κάποιες από τις οποίες θα δούμε μελλοντικά), με τους ποδοσφαιριστές που αποτέλεσαν τα μέλη εκείνης της ομάδας να έχουν κεντρικό ρόλο σε αυτές. Έτσι οι δύο παλαίμαχοι άσσοι του «τριφυλλιού» Μίμης Δομάζος και Τότης Φυλακούρης βρέθηκαν στο γήπεδο της Λεωφόρου και δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη και αντάλλαξαν μερικές πάσες.

Το στιγμιότυπο βιντεοσκοπήθηκε και ο «στρατηγός» το ανήρτησε στο Facebook.

Δείτε το    

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ο γιός του παλαίμαχου άσσου του Παναθηναϊκού, Αριστείδη Καμάρα, Κωνσταντίνος, αλλά και οι Φραγκίσκος Σούρπης, Γιώργος Βλάχος και Τότης Φυλακούρης που έχουν συνδέσει το όνομά τους με την πορεία του «τριφυλλιού» στο Γουέμπλεϊ, φιλοξενήθηκαν στην επετειακή διαδικτυακή εκπομπή του sdna.gr για τα 50 χρόνια από τον δεύτερο ημιτελικό του Παναθηναϊκού με την Έβερτον.

Οι τέσσερις άνδρες συνομίλησαν με τον Βασίλη Βέργη για πολλά θέματα με βάση πάντα την πορεία των «πρασίνων» έως τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971, με τους τρεις παλαίμαχους να ξετυλίγουν το κουβάρι των αναμνήσεων τους, αναφέροντας πλήθος από ενδιαφέρουσες ιστορίες εκείνης της εποχής.

Αναλυτικά όσα είπε ο Κωνσταντίνος Καμάρας:

Για τον λόγο που το πρώτο βιβλίο που έγραψε ήταν το «Οιδίπους σέντερ μπακ»: «Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί έμπνευση του βιβλίου που είχε βγει στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με τίτλο: «Ο πυρετός της μπάλας», το ο οποίο είναι αμιγώς βιωματικό. Την εποχή του Γουέμπλεϊ ήμουνα ούτε δύο χρονών, συνεπώς το βίωμα δεν υπάρχει. Γι΄ αυτό και το βιβλίο ξεκινάει στα μέσα της δεκαετίας 90΄, όταν τότε πολλοί από την γενιά μου πρωτοπήγαν στο γήπεδο. Βέβαια, η αλήθεια ότι το Γούεμπλεϊ όχι μόνο τους Παναθηναϊκούς αλλά για όλους τους φιλάθλους, οι οποίοι δεν το έζησαν την εποχή εκείνη. Υπάρχει πάντα και θα συνεχίσει να υπάρχει όχι όμως μόνο σε αυτό το βιβλίο. Είναι ένας μύθος που σκεπάζει πάρα πολλά πράγματα και τα πλαισιώνει αντίστοιχα. Οπότε ναι μεν δεν το ζήσαμε, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο το ζούμε καθημερινά. Ακόμα και σήμερα 50 χρόνια μετά. Είναι αθλητικό γεγονός κολοσσιαίας σημασίας».

Για το κομμάτι του βιβλίου του που αναφέρετε στο δεύτερο παιχνίδι με  την Ερυθρό Αστέρα: «Ναι το παρακολούθησα το παιχνίδι από το καροτσάκι που με είχε η μητέρα μου. Για να το πω καλύτερα έτσι μου αφηγούνται για μην νομίζω ότι το έχω χάσει. Ξέρετε ότι εδώ γίνεται το ενδιαφέρον σχετικά με το πως περνάει η ιστορία από τη μία γενιά στην άλλη. Το πρώτο ματς που είδε ο γιος μου ο Αριστείδης που πάει για 12,5 , τον Νοέμβριο του 2008 είναι το 0-1 με την Ίντερ με το γκολ του Σαριέγκι στο Σαν Σίρο. Ήταν μέσα σε ένα καλαθάκι και είχε γεννηθεί μόλις μία εβδομάδα πριν. Απλούστατα επειδή δεν ήθελα απλά να τον κοιτάω μέσα στο δωμάτιο στο καλαθάκι που κοιμόταν, έφερα το καλαθάκι και το έβαλα μπροστά στην τηλεόραση. Βεβαιώθηκα ότι το νεογέννητο κοιτάει προς την τηλεόραση, οπότε μπορώ να του πω ότι το πρώτο ματς που είδε ήταν το 0-1 με την Ίντερ στο Μεάτσα. Αντίστοιχα και αυτός δεν θα θυμάται πάρα πολλά από το παιχνίδι αυτό».

Για τον πατέρα του Αριστείδη και τα βιώματα που έχει λόγω Γούεμπλεϊ: «Προφανώς και με το μετάλλιο του δευτεραθλητή ευρώπης σε περίοπτη θέση μέσα στο σπίτι. Όσοι γνωρίζουν καλά τον Αριστείδη, ως δικηγόρος και λαλίστατος είναι και απόλυτα εύγλωττος είναι και επικοινωνιακός είναι. Κάποιοι θα του πουν, πειράζοντας τον, ότι είναι και πολυλογάς. Οπότε, για μία τέτοια στιγμή να μην μπορεί να περιγράψει λογία, τότε σημαίνει ότι είναι μία στιγμή που τον ξεπερνάει και πάρα πολλοί φίλαθλοι θα έλεγαν ότι τους ξεπέρασε».

Για το πόσο επηρέασε τη ζωή του το Γούεμπλεϊ: «Κοιτάξτε την επηρέασε όσο επηρέασε τη ζωή κάθε Παναθηναϊκού και αρκετά τη ζωή όλων φιλάθλων σαν σημείο αναφοράς. Όπως καταλαβαίνετε αυτό το πράγμα, όταν και οικογενειακή υπόθεση, γίνεται κάτι και πιο βαρύ και με την καλή και με την πιο ενδιαφέρουσα προβληματική έννοια. Γίνεται δηλαδή μια σκιά που σκεπάζει μόνο τους επιγόνους αλλά και τον πρωταγωνιστή. Ο πρωταγωνιστής αφού έχει ανέβει στον Όλυμπο ξέρει ότι μόνο η κάθοδος ακολουθεί. Το ίδιο πράγμα θα σας πουν και όλα τα παιδιά του 2004, τα οποία κατέκτησαν το Euro».

Για την αγαπημένη του φωτογραφία που είναι αυτή του πατέρα του λίγη ώρα μετά το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα: «Θεωρώ ότι είναι μια πολύ όμορφη φωτογραφία. Είναι μια τρομερή στιγμή. Νομίζω ότι έχω γράψει κιόλας το παρατσούκλι του που είναι το «πολέμαρχος», όπως έλεγαν τον Δομάζο «στρατηγό» και τον Οικονομόπουλο «πουλί» ή «ελάφι» ο Ελευθεράκης. Είναι ένας αθλητής που ανεβαίνει στον Όλυμπο μαζί τους συμπαίκτες του».

Για την φωτογραφία που έχει στο βιβλίο του με λεζάντα: «Παραμονές Γουέμπλεϊ. Σε αγωνιστική ετοιμότητα»: «Δεν με έβαλαν βασικό δυστυχώς (σ.σ. γέλια).»

Για την διαιτησία του πρώτου αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα: «Υπάρχουν δύο ενδιαφέροντα σημεία σε εκείνο το ματς, όπου σε εκείνο τον αγώνα ο Πούσκας κυνηγάει στον  στίβο τον διαιτητή και του φωνάζει ως γεννηθείς στην πάλαι ποτέ Αυστοουγγρική αυτοκρατορία και ήξερε πολύ καλά πως να τον βρίσει, καθώς τα γερμανικά του ήταν πολύ καλά και να του μιλήσει για τα κίνητρα που μπορεί να είχε για μια Γιουγκοσλάβικη ομάδα. Τον έβριζε και τον έλεγε «Γουρούνι». Το έτερο ενδιαφέρον γι΄ αυτούς που έχουν πει περί εύνοιας του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός περισσότερο αδικήθηκε και λιγότερο ευνοήθηκε στην πορεία του για το Γουέμπλεϊ. Μιλάμε για τη ρεβάνς με τον Ερυθρό Αστέρα, που ενδεχομένως θα έπρεπε να αποβληθεί ο Τομαράς και σίγουρα με τα σημερινά δεδομένα θα είχε αποβληθεί, καθώς ήταν πολύ τραχύ το παιχνίδι του, αλλά στο Βελιγράδι έγιναν πολύ χειρότερα πράγματα. Ένα γκολ που η μπάλα δεν πέρασε ποτέ τη γραμμή, ένα πέναλτι που δεν δόθηκε. Και μισό λεπτάκι. Στο ματς του «Γκούντισον Παρκ» πως ισοφάρισε η Έβερτον στις καθυστερήσεις; Κλωτσώντας το κεφάλι το Οικονομόπουλο».

Για την φωτογραφία από το βιβλίο του που απεικονίζεται ο Οικονομόπουλος να μεταφέρεται αιμόφυρτος εκτός αγωνιστικού χώρου στο ματς του «Γκούντισον Παρκ»: «Είναι μια πολύ έντονη φωτογραφία ειδικά αν δείτε. Όπως πιάνει η κάμερα τις εκφράσεις των δύο συμπαικτών. Είναι τόσο έντονη η αγωνία στο πρόσωπο του Αριστείδη. Αντίστοιχα είχε αποχωρήσει ο Αριστείδης σε φορείο σκεπασμένος. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το βλέμμα του Βασίλη Κωνσταντίνου. Το λέω αυτό γιατί τόσα πολλά έχουν γραφτεί για την ανταγωνιστική σχέση των δύο. Αμφότεροι σπουδαίοι τερματοφύλακες. Άλλοι θα σου πουν ο ένας άλλοι θα σου πουν ο άλλος. Έχω και εγώ την προτίμηση μου. Προφανώς όταν ανταγωνίζεσαι για μία θέση είναι λογικό. Από κει και πέρα σε αυτήν την φωτογραφία απεικονίζεται της ανθρώπινης επαφής και σχέσης».

Για το πριμ που είχε προσφέρει ο Γουλανδρής και πόσο έχει αλλάξει το ποδόσφαιρό μας: «Αυτό είναι με μεγάλη κουβέντα σχετικά με το κατά πόσο όλοι οι Ολυμπιακοί πρέπει να υποστηρίζουν τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη και το ανάποδο. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι όσο πιο ώριμος είναι ένας λαός και όσο λιγότερο συμπλεγματικός είναι τόσο λιγότερο απαραίτητο είναι να υποστηρίξει τον αιώνιο αντίπαλο του στην Ευρώπη. Μιας και λέγατε για το ματς με την Έβερτον θα σας έχουν πει την ιστορία που ο Σάνκλι (προπονητής Λίβερπουλ) τους παραχώρησε το Άνφιλντ και τους εμψύχωσε για να βάλουν όσο περισσότερα γκολ γίνεται στην Έβερτον και κανείς δεν τον είπε προδότη του βρετανικού Έθνους».

Για το κοινονικοπολιτικό που χαρακτηρίζει το Γουέμπλεϊ: «Το πιάσαμε από μία πολύ ενδιαφέρουσα γωνία και έχει να κάνει με την εθνική σύμπνοια στην υποστήριξη της προσπάθειας μίας ομάδα. Το Γουέμπλεϊ δεν είναι μόνο αθλητικό γεγονός. Μπορούμε να πιάσουμε διάφορες διαστάσεις, όπως τη διάσταση της δικτατορίας, με την έννοια ότι τότε δεν υπήρχαν πολιτικές εξελίξεις και χωρίς ζωντανή πολιτική σκηνή, χωρίς πολιτικούς, οι τότε λαϊκοί ήρωες ήταν οι ηθοποιοί- τραγουδιστές και αθλητές. Όλοι αυτοί γιγαντοποιήθηκαν τότε. Απουσία της πολιτικής αυτό το γεγονός εξέλαβε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις και προφανώς το εκμεταλλεύτηκε ένας απολυταρχικό καθεστώς όπως το έχουμε δει να συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Αυτό το οποίο έχει περισσότερο ενδιαφέρον για το Γουέμπλεϊ είναι ότι ήρθε και κούμπωσε σε μία διαχρονική προσπάθεια, επιθυμία ενός έθνους το οποίο τότε στα 150 χρόνια ύπαρξης του προσπαθούσε να συγκλίνει με την Ευρώπη, με όλο τον κόσμο. Το Γουέμπλεϊ, όπως και σε μικρότερο βαθμό το Κυπελλούχων της ΑΕΚ το ΄68. Γιατί μπάσκετ είναι, μεθαδόνη είναι για να το πω έτσι. Ο βασιλιάς των σπορ είναι το ποδόσφαιρο. Ήταν ένας εξακοντισμός προς αυτή την κατεύθυνση. Θα θυμάται και εσείς ότι στην δεκαετία του 60’  πανηγυρίζαμε τις έντιμες ήττες. Πήγε ο Παναθηναϊκός και έπαιξε με την Γιουβέντους και έχασε μόνο 2-1 και το πανηγυρίζαμε ή ότι έφερε ισοπαλία με την Φερεντσβάρος, την μεγάλη Φερεντσβάρος».

Για το γεγονός ότι υπήρξε προσπάθεια να σπιλωθεί το Γουέμπλεϊ και για ποιο λόγο συνέβη αυτό: «Αυτό το πράγμα συμβαδίζει με την επέκταση του τυφλού οπαδισμού και βέβαια πατάει σε δύο πράγματα τα έχουμε σε μπόλικες δώσεις ως έθνος. Έχουμε δηλαδή δύο χαρακτηριστικά σαν Έθνος που δεν μας τιμά και τα βλέπουμε στα 200 χρόνια ιστορίας μας. Το ένα είναι ο φθόνος. Είμαστε δυστυχώς έθνος  που έχει τον φθόνο σε υψηλές δόσεις μέσα του. Το άλλο είναι η συνωμοσιολογία. Ξέρετε αυτό που έχει ενδιαφέρον να πούμε εδώ και αυτό που έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ως παρατηρητές της ιστορίας είναι ότι σε αυτόν τον εξακοντισμό προς τον πρώτο κόσμο και αθλητικά προσωπικά είμαι περήφανος και ο σύλλογος άξιζε να το καταφέρει και ο πρώτος σύλλογος , γιατί και άλλες ομάδες έχουν πάει περίφημα εκ τότε όπως ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ,είναι ότι συνέβη στον Παναθηναϊκό. Ο Παναθηναϊκός ως σύλλογος είχε φτιαχτεί κοιτώντας προς την Ευρώπη, δηλαδή ήταν μέλος της. Ιδρύθηκε από μέλη της Βενιζελικής αστικής τάξης, που προς τα εκεί κοιτούσαν και αυτό ήθελαν να φτιάξουν.

Το ΕΛΛΑΣ – ΕΥΡΩΠΗ – ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ δεν είναι ένα τυχαίο σύνθημα. Είναι το dna του συλλόγου. Άσχετα αν τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν υπάρξει τόσο θλιβερά και τόσο επίπονα. ΤΟ DNA του συλλόγου αυτό είναι. Ιδρύθηκε το 1908 σε μια εποχή που η Ελλάδα έβραζε. Την επόμενη χρονιά είχαμε το κίνημα στο Γουδί. Ήταν τότε που η Δέλτα έγραψε το «Παραμύθι χωρίς όνομα».  Ελπίζουνε τότε ότι η χώρα θα αλλάξει, θα εκσυγχρονιστεί προς την Δύση. Το 1911 έρχεται ο Βενιζέλος. Δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα αθλητικά γεγονότα από τα άλλα πολιτικά. Οπότε είναι πάρα πολύ σημαντικό να πούμε πως είναι ποιητική δικαιοσύνη το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είναι ο πρώτος και μοναδικός σύλλογος που κατάφερε μια τόσο σημαντική διάκριση.

Είναι η διαφορά μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Και οι δύο είναι τεράστιοι σύλλογοι. Οι μεγαλύτεροι της χώρας και οι αιώνιοι αντίπαλοι. Ο Ολυμπιακός φίλαθλος θέλει η ομάδα του να είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Ο Παναθηναϊκός φίλαθλος θέλει η ομάδα του να είναι η μεγαλύτερη ελληνική ομάδα. Ακούγεται το ίδιο αν το πεις γρήγορα, αλλά είναι παντελώς διαφορετικό. Ο ένας θέλει να είναι βασιλιάς στο χωριό του και ο άλλος θέλει να είναι ο μεγαλύτερος ελληνικός σύλλογος. Κολοσσιαία διαφορά».

Για τις μνήμες που έχει από την παιδική του ηλικία: «Για μένα όλοι οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού ήταν φίλοι. Δεν μπόρεσα να τους δω ποτέ όπως τους είδατε εσείς. Αυτό βέβαια καθώς μεγαλώνεις και βλέπεις όλο και περισσότερα δεν μειώνει το εκτόπισμα τους στα μάτια σου. Απλά σου δίνει μια προνομιακή θέση, για να τους παρατηρήσεις. Αυτό το οποίο πρέπει να πούμε μιας και μιλάμε για τη ρεβάνς με την Έβερτον. Όλοι θα σας πουν όταν θα αναφερθούν στους σημαντικότερους σταθμούς για το Γουέμπλεϊ για το 3-0 με τον Ερυθρό Αστέρα και το 1-1 εκτός έδρας με την Έβερτον. Εγώ έχω δύο ενστάσεις σε αυτά . Εάν υπάρχει ένα κρυφός έπος σε αυτή την πορεία είναι το 2-1 με τη Σλόβαν έξω, το οποίο δεν εξετάσαμε γιατί είναι ο γύρος των «16».

 Η ομάδα αυτή είχε πάρει την προηγούμενη χρονιά το Κυπελλούχων και μιλάμε για μία σχολή ποδοσφαίρου, η οποία είχε παίξει σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1930, σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1962. Μην ξεχνάμε ότι εκείνη η φουρνιά είναι ο πρόδρομος της μεγάλης Τσεχοσλοβακίας, που πήρε το 1976 το Εθνών και τη βρήκαμε αντίπαλο μας το 1980, όταν πήγε η Εθνική Ελλάδος στο Εθνών. Σπουδαία σχολή. Το έτερο έπος είναι το 0-0 με την Έβερτον. Γιατί η Έβερτον πήρε πολύ πιο σοβαρά αυτό το ματς και δεν έχει κατέβει, όπως στο «Γκούντισον», με την λογική ότι θα βάλει πέντε γκολ στο ημίχρονο. Ο δεύτερος λόγος είναι η επιβεβαίωση πως έχει μπει σε άλλη σφαίρα ο Παναθηναϊκός, γιατί το 1-1 μπορούσε με λίγη τύχη να το πάρει οποιαδήποτε ομάδα. Είναι η επιβεβαίωση πως μιλάμε για μία ομάδα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που όλοι νόμιζαν».

Για τον λόγο που έγινε Έβερτον: «Δεν είναι λόγω του Γουέμπλεϊ. Είναι διότι είδα τον ημιτελικό Κυπέλλου μεταξύ Έβερτον και Λίβερπουλ (2-2). Έπεφταν κορμιά. Θυμάμαι βάζει νικητήριο γκολ η Έβερτον και ο διαβόητος Τόμας , που το 1978 ακύρωσε την κεφαλιά του Ζίκο σε ένα Βραζιλία – Αργεντινή, ακυρώνει το γκολ που δεν είναι ούτε χέρι και ακόμα δεν έχει εξηγηθεί αυτό το πράγμα. Ήμουν εφτά χρονών παιδάκι και με φίμωσε η αδικία. Και είπα τότε εγώ θα είμαι με τον αδικημένο. Ας κρίνεται εσείς αν η ιστορία με δικαίωσε για την επιλογή μου».

Για εκείνη την Έβερτον που αντιμετώπισε ο Παναθηναϊκός: «Εκείνη η Έβερτον ήταν η τελευταία ομάδα της Έβερτον, που μπορούσε να πει ότι εγώ είμαι η πρώτη ομάδα στο Λιμάνι. Αυτό γιατί ακόμα και την τετραετία που πήρε τόσους τίτλους την δεκαετία του ΄80 δεν ήταν αρκετή η διάρκεια για να πει ότι γύρισε το πράγμα από τους συσσωρευμένος επί δεκαετίες τίτλους της Λίβερπουλ του Σάνκλι και του Πέισλι. Να μην ξεχνάμε ότι μέχρι το 1970-71 η μεγάλη ομάδα του Λιμανιού κατά πολλούς ήταν η Έβερτον. Η Λίβερπουλ που κατέκτησε κάποιος τίτλους την δεκαετία του ΄60 έδειχνε να ισοφαρίζει την Έβερτον. Αναφορικά με το δεύτερο παιχνίδι πρέπει να πούμε ότι είναι μια πρόκριση τεράστιας σημασίας για τον Παναθηναϊκό γιατί η τότε Έβερτον  φαινόταν ότι θα πήγαινε εύκολα ως το τρόπαιο, καθώς είχε τον τελικό στο Γουέμπλεϊ. Σας θυμίζω ότι στον προηγούμενο γύρο είχε αποκλείσει το άλλο φαβορί, που ήταν η Γκλάντμπαχ. Στα πέναλτι μεν, αλλά το δύσκολο το είχε κάνει».

Για το αν είχε παρακολουθήσει συζητήσεις των τότε παικτών που να λένε «το είχαμε το ματς»: «Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα τέτοιες συζητήσεις. Αυτό που γνωρίζω είναι πως παραδέχονται πως δεν έφτασαν στο Ζενίθ τις απόδοσής τους, με εξαίρεση τον Ελευθεράκη και του Οικονομόπουλο ως ίσως θα όφειλαν γιατί ήταν το ματς της ζωής τους. Μιλάμε για παχύ χορτάρι, για τεράστιο γήπεδο, μεγάλη ψυχολογική πίεση και άγχος. Μία ομάδα που σε έπιασε από το λαιμό από το πρώτο λεπτό. Μιλάμε για μία ομάδα, η οποία καταδυνάστευσε όλη την Ευρώπη και ορθώς. Η αλήθεια είναι ότι που και που ο Αριστείδης κάνει κάποια σχόλια και λέει: «Αν η μπάλα δεν είχε βρει στο τακουνάκι του παίκτη της Έβερτον στο σουτ που είχα κάνει». Υπάρχει το εάν. Αυτό το εάν της εικονικής ιστορίας. Είναι μεν ανθρώπινη φύση όλο αυτό, αλλά μπορεί να γίνει κάτι που σε ταλανίζει και σε ταλαιπωρεί. Οπότε καλό είναι να το αφήσουμε. Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να πούμε τι θα είχε γίνει αν ο Κωσταντίνου δεν είχε αποκρούσει το σουτ του Κάρασικ. Και υπάρχουν και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα δύο σουτ του Ατσίμοβιτς που γλείφουν το δοκάρι».

Για την περιγραφή του Διακογιάννη: «Το καλύτερο είναι ότι έγινε από τον συγκεκριμένο, που είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας σπορτκάστερ».

Στη συνέχεια ο Βασίλης Βέργης μίλησε με τους Φραγκίσκο Σούρπη, Γιώργος Βλάχο και Τότη Φυλακούρη.

Για το τραγούδι του Γουέμπλεϊ που έγραψε ο Σούρπης:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Με πήρε τηλέφωνο ένας δημοσιογράφος και μου είπε ότι πρέπει να γράψω κάτι. Θα αναθεωρήσω αυτό που είχα γράψει για τον τελικό του Κυπέλλου. Έτσι το έγραψα. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν έγραφα στοίχους και ήταν μια έμπνευση της στιγμής. Ήταν όλη αυτή η συγκυρία του να παίξει μια ομάδα ελληνική σε έναν τελικό Κυπέλλου Ευρώπης. Ήταν πολύ συγκινητικό και ήταν κάτι από το οποίο μπορούσες να εμπνευστής»

Για το πότε ήρθε στον Παναθηναϊκό και ποιανού ανακάλυψη ήταν ο Τότης Φυλακούρης είπε:

Τότης Φυλακούρης: «Από 14 χρονών πήγα στον Παναθηναϊκό. Ο Μπόμπεκ και ο Πετρόπουλος με ανακάλυψαν. Με είδαν σε μία αλάνα που έπαιζα μπάλα στην Γλυφάδα. Ήμουν με τον Δεληγιάννη και είχαμε αντιπάλους 7 άτομα. Ο Μπόμπεκ με τον Πετρόπουλο έτρωγαν εκεί και μας έβλεπαν να παίζουμε. Τους κάναμε εντύπωση και μας φωνάξανε. Τότε μας ρώτησαν τα ονοματεπώνυμα μας. Εμένα αφού με ρώτησαν πως με λένε μου είπαν: «Με τον Μίμη τον Φυλακούρη που παίζει στον Παναθηναϊκό και τραυματίστηκε. Τι σχέση έχεις;». Τους λέω ότι είναι αδερφός μου και στην συνέχεια με ρωτούν αν θέλω να παίξω στον Παναθηναϊκό. Εγώ φυσικά τους είπα ότι θέλω, αλλά δεν έχω χρήματα. Καταλαβαίνετε τι εντύπωση τους έκανα. Τότε μου λένε πόσα λεφτά θες για να έρθεις. Τους λέω 10 δραχμές. Έτσι πήρα το λεωφορείο και πήγα στην πρώτη μου προπόνηση. Όταν πήγα έκαναν προπόνηση ο Σούρπης, ο Λουκανίδης, ο Δομάζος, ο Παπαδόπουλος και άλλοι. Τότε καθόμουν και τους έβλεπα με ανοιχτό το στόμα. Τότε έρχεται και ο κ. Πετρόπουλος και μου λέει: «Μικρέ πήγαινε μέσα να ντυθείς». Έτσι έγινε η πρώτη μου προπόνηση».

Για το γεγονός ότι ο Φυλακούρης στον τελικό με τον Άγιαξ αποθεώθηκε από τους οπαδούς της ολλανδικής ομάδας:

Τότης Φυλακούρης : «Αυτοί ήταν πότες και από την επιτυχία είχαν βγάλει μπουκάλια ουίσκι και είχαν πιει και δεν καταλάβαιναν τίποτα. Εγώ εντωμεταξύ είχα πάρει μια φανέλα του Κρόιφ. Με είδαν να την φοράω και με πήρε στους ώμους του κάποιος και με γύριζε γύρω γύρω. Δεν ήξερα και αγγλικά να του πω. Και του λέω να σταματήσει και με έριξε κάτω και τότε κατάλαβε ότι είμαι παίκτης του Παναθηναϊκού».

Για την ποδοσφαιρική του πορεία ο Γιώργος Βλάχος ανέφερε:

Γιώργος Βλάχος: «Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ για να συζητήσουμε για την μεγάλη πορεία του Παναθηναϊκού 50 χρόνια μετά. Εγώ ήμουν μικρό παιδάκι και έπαιζα στις αλάνες στον Ανεμόμυλο. Εκεί με είδε κάποιος και με πήγε στον Όλυμπο. Έπαιξα εκεί και για όταν πέθανε ο πατέρας μου πήγα να βρω τον αδερφό στην Αθήνα. Εκεί μείναμε στην Αγ. Παρασκευή. Έπαιξα στην ομάδα της Αγ.Παρασκευής για ένα χρόνο (1967-68). Στην Αγ. Παρασκευή είχα προπονητή τον Μίμη τον Βερνάνδο και κάποια στιγμή με πήγε στην Μικτή Αθηνών. Εκεί διακρίθηκα και ζήτησε ο Παναθηναϊκός να με πάρει. Εγώ ήμουν Ολυμπιακός και μάλιστα είχα πρόταση από τον Πανιώνιο. Τελικά πήγα στον Παναθηναϊκό και συνάντησα πολύ μεγάλους ποδοσφαιριστές».

Για το πόσο μεγάλο ήταν το άγχος πριν από τον επαναληπτικό με την Έβερτον:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Το άγχος ήταν μηδενικό διότι όταν παίζεις με μία τόσο μεγάλη ομάδα όποιο αποτέλεσμα και να φέρεις ήταν αποδεκτό».

Για το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε το «11 αυτοί 11 εμείς του Φέρεντς Πούσκας:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Φυσικά έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Πέρα από τα λόγια το ήταν εξίσου σημαντικό το πόσο μας εκγύμνασε αλλά και η τακτική που χρησιμοποίησε. Απείχαμε από την άλλη ομάδα για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς. Εμείς υπερβήκαμε τον εαυτό μας και κάναμε αυτό το μεγάλο αποτέλεσμα. Ήταν μια επιβράβευση για μας το γεγονός ότι οι παίκτες της Έβερτον ήρθαν και μας συνεχάρηκαν».

Για το σύστημα που έπαιξε ο Παναθηναϊκός στον επαναληπτικό με την Έβερτον:

Τότης Φυλακούρης: «Ήταν ένα 4-4-2 αλλά στην αριστερή πλευρά μπροστά από τον Βλάχο έπαιζε ο Αθανασόπουλος, ο οποίος ήταν ένας πολύ καλός κόφτης. Ο Μίμης μου είπε σε συνεννόηση με τον Πούσκας: «Τότη επειδή ξέρω ότι θα έρθει στην αρχή ο Άλαν Μπολ και θα με πιέζει και θα με σπρώχνει, θα ήθελα πάρα πολύ να μου αφήνεις ελεύθερο πεδίο, ώστε να περάσω κάθετες μπαλιές στον Αντωνιάδη ή τις διαγώνιες μπαλιές προς τον Γραμμό. Αυτό θέλω να το κάνεις σε συνεννόηση με τον Αθανασόπουλο, διότι από την δεξιά πλευρά να μην πολυκατεβαίνει ο Βλάχος».

Η Έβερτον ήταν ομαδάρα και πάλι καλά που έφυγε ο εφιάλτης του πρώτου αγώνα το 1-1. Όταν ήμασταν στο αεροπλάνο ο Πούσκας μου είπε: «Τότη έκανες ένα λάθος και προήλθε το γκολ της ισοφάρισης από εσένα». Είχα την μπάλα εγώ μέσα στην περιοχή και προσπάθησα να περάσω μέσα στη λάσπη τον Μπολ. Τι στιγμή εκείνη μου φώναξαν ότι πρέπει να την διώξω. Πήγα να τον ντριπλάρω και μου πήραν την μπάλα και έγινε το φάουλ. Τότε ο Οικονομόπουλος μου είπε: «Αχ ρε Τότη τι μου έκανες και άμα δεν προκριθούμε;». Εγώ του απάντησα: «Κοίταξε να δεις Τάκη έχεις φάει 100 γκολ και δεν σου έχει μιλήσει κανένας (σ.σ. γέλια).

Θα πάμε και θα προκριθούμε». Στο αεροπλάνο ωστόσο ο Πούσκας ολοκλήρωσε λέγοντας: «Δεν έκανες το μεγάλο λάθος εσύ. Το μεγάλο λάθος το έκανε ο διαιτητής που δεν ακύρωσε το γκολ. Εγώ θέλω από σένα, διότι θα σε χρησιμοποιήσω και την άλλη Τετάρτη, να κάνεις την καλή ζωή και να σκεφτείς το παιχνίδι. Εσύ αυτή τη στιγμή είσαι ο πιο σίγουρος γιατί έχεις σκύψει το κεφάλι και δεν μιλάς με κανέναν. Εγώ του απαντάω εκείνη τη στιγμή: «Ευχαριστώ πολύ μίστερ, την πρόκριση θα την δώσω εγώ». Μετά συγκεντρωθήκαμε με τα παιδιά και τους είπα τι μου είπε ο Πούσκας και τους ζήτησα να κάνουμε ότι μπορούμε για να προκριθούμε, ώστε να μην έχω βάρος σε όλη μου τη ζωή».

Για το ποια ήταν η πίεση που άσκησε η Έβερτον  στη ρεβάνς της Λεωφόρου:

Γιώργος Βλάχος: « Θέλω να πω ότι μας έκανε καλό το γεγονός πως στο πρώτο ματς ισοφαριστήκαμε από την Έβερτον, διότι αν κερδίζαμε 0-1, πιστεύω ότι στη Λεωφόρο θα είχαμε χάσει. Βλέποντας χρόνια μετά το παιχνίδι και σαν προπονητής μεταγενέστερα έβλεπα ότι γενικότερα ο Έλληνας όταν κερδίζει τραγουδάει, χοροπηδάει. Όπως και να έχει το 1-1 του πρώτου ματς μας βόλευε. Ήταν θετικό αποτέλεσμα. Κρατήσαμε σωστά τα μετόπισθεν στο δεύτερο ματς, μπήκε και ο Αθανασόπουλος μπροστά από μένα. Στο παιχνίδι αυτό ουσιαστικά παίξαμε 4-5-1. Στη ουσία με τον Αντωνιάδη μόνο μπροστά και τον Γραμμό να γυρίζει μέχρι το κέντρο».

Τότης Φυλακούρης:  «Αυτός που έπαιζε έξω δεξιά στο πρώτο ματς μας έκανε ότι ήθελε. Πέφταμε πάνω του και μας ντρίμπλαρε. Ήταν μια ομάδα που μας εμφύσησε ο Πούσκας ότι είναι στα μέτρα μας. Αυτό ήταν λάθος. Το ίδιο λάθος έκανε και με τον Άγιαξ. Έπρεπε να μας πει ότι είναι ομαδάρα».

Για την ατάκα του Σούρπη στο πρώτο ματς: «Παιδιά, μην μασάτε,  παίζουμε με τον Ηλυσιακό»:

Φραγκίσκος Σουρπής: « Ναι το είχα πει πολλές φορές αυτό σε δύσκολες καταστάσεις».

Τότης Φυλακούρης: «Εμένα ο Φραγκίσκος με βοηθούσε πολύ με αυτά που έλεγε. Με εμψύχωνε».

Για το αν υπήρχε κάποια στιγμή που υπήρξε φόβος στο δεύτερο ματς:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Όταν παίζεις με μία ομάδα τόσο πολύ μεγάλη φοβάσαι. Απλά φοβόμασταν και δεν το λέγαμε. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλουμε να το πούμε και μετά από τόσα χρόνια. Τους κοιτάξαμε στα μάτια και μάλιστα είχαμε την ευκαιρία να έχουμε έναν  πολύ μεγάλο ποδοσφαιριστή εμείς που έκανε θαύματα, τον Μίμη τον Δομάζο»

Τότης Φυλακούρης: «Η ομάδα της Έβερτον ήταν δέκα επίπεδα πάνω από εμάς. Ο Πούσκας μας είχε εμφυσήσει ότι δεν πρέπει να φοβηθούμε, αλλά να μπούμε μέσα και να το διασκεδάσουμε. Όταν ήρθε η ρεβάνς ο Πούσκας μας ανέφερε: «Είναι καλύτερη ομάδα, αλλά μπείτε μέσα και χτυπήστε το». Ο Σούρπης είπε σε μια φάση: «Σας έχω πει ότι παίζουμε με τον Ηλυσιακό είναι το φιλικό παιχνίδι της Τετάρτης». Εκεί πετάγεται ο Δομάζος και λέει: «Ακολουθήστε εμένα και μην φοβάστε τίποτα. Θα μπούμε μέσα και θα τους ξεπουπουλιάσουμε». Τέτοιο ηγέτη δεν έχουνε πολλές ομάδες. Όταν υπάρχουν παίκτες όπως ο Σούρπης και Οικονόμουπολος που σέβονται τον αρχηγό τι να πω εγώ και τι να πει ο Γραμμός που ήταν νέος τότε. Ήταν μια ψυχολογική ανάταση ενόψει του παιχνιδιού. Ήταν κάτι που μπήκε μέσα σε μένα αλλά και στους άλλους τους ποδοσφαιριστές».

Για το γεγονός ότι η ομάδα του Παναθηναϊκού τότε ήταν μια οικογένεια:

Γιώργος Βλάχος: «Θα ήθελα να πω ότι τα αποτελέσματα αυτά δεν ήταν τυχαία. Πήγαμε στο Μπερναμπέου στο πρώτο ματς και ήρθαμε ισόπαλοι με μια μεγάλη ομάδα, την Ρεάλ Μαδρίτης. Μετά παίξαμε με την Ζενές Ες και κερδίσαμε. Στη συνέχεια παίζουμε με την Σλόβαν Μπρατισλάβας και τις βάζουμε τρία γκολ. Πηγαίνουμε στο ματς με τη Σλόβαν εκτός έδρας, χάνουμε με 2-1 και προκρινόμαστε. Στη συνέχεια έρχεται η Έβερτον. Παίζουμε το πρώτο ματς και ερχόμαστε 1-1. Μάλιστα, γυρίσαμε στην Αθήνα στις 2 το βράδυ και το γήπεδο είχε 30.000 κόσμο. Εκεί στον ποδοσφαιριστή υπάρχει κάποια ευθύνη. Και βλέπει που φτάνει και έχει και την ελπίδα να φτάσει λίγο παραπάνω. Όλη η ομάδα άρχισε να πιστεύει στον εαυτό της. Άρχισε να λέει ότι μπορώ να κάνω το κάτι παραπάνω. Με τον Αριστείδη αμυντικό χαφ δεν πέρναγε ούτε μπαλιά. Το γεγονός ότι τον έβαλε στα χαφ είναι ότι καλύτερο μπορούσε να κάνει προπονητής».

Τότης Φυλακούρης: «Είχαμε τρομερές σχέσεις μεταξύ μας. Εγώ με τον Οικονομόπουλο για 10 χρόνια ήμασταν παντρεμένοι. Θα πω και κάτι τώρα που δεν είναι γνωστό. Πριν από το πρώτο ματς με την Έβερτον με πιάνει ο Δομάζος και μου λέει: «Τότη μίλησα με τον κ. Πούσκας και μου είπε ότι δίπλα μου θα παίξεις εσύ». Του απαντάω και του λέω: «Και τι θέλεις». Τότε μου λέει: «Θέλω να αφήσεις τον Οικονομόπουλο και να έρθεις να συζητήσεις μαζί μου τα του παιχνιδιού». Ποιος το περίμενε να με πάρει ο Δομάζος που έμενε συνήθως μόνος του και να μου μιλάει από τη στιγμή που φάγαμε μέχρι τη στιγμή που κοιμηθήκαμε για το πως θα παίξουμε. Είναι κάτι το απίστευτο».

Φραγκίσκος Σούρπης: «Όλα τα παιδιά ήταν αδέρφια μου. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ο ένας έδινε τη ζωή του για τον άλλον. Όχι τον αγώνα αλλά τη ζωή του».

Για το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο ματς είχε περισσότερες φάσεις για να κάνει γκολ:

Τότης Φυλακούρης: «Ναι είναι αλήθεια αυτό. Ειδικά του Αθανασόπουλου η ευκαιρία μπορούσε να δημιουργήσει το γκολ και να είμαστε ήσυχοι. Εάν δείτε φάσεις από τον αγώνα αυτό, σε μία φάση με μία μπαλιά πλησιάζω τον τερματοφύλακα και παραλίγο να τον προλάβω και να στείλω την μπάλα στα δίχτυα με το κεφάλι. Υπήρξαν ευκαιρίες. Παίζαμε το ποδόσφαιρο που πρέπει να παίζουμε. Εγώ από μικρό παιδί που με πήγαν στον Παναθηναϊκό με έμαθαν να μην φοβάμαι τον αντίπαλο. Εκτός αυτού θα πρέπει να προσέχω αυτά που μου λέει ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου. Υπήρχε μία αγάπη , μια αδελφική αγάπη. Πηγαίναμε ακόμα και στον κινηματογράφο όλοι μαζί. Ήμασταν όλη την ώρα μαζί. Οι μεγαλύτεροι μας δίδασκαν πολλά πράγματα τότε, που μας βοήθησαν πολύ στην καριέρα μας».

Για το πόσο τυχεροί νιώθουν που βρέθηκαν σε αυτή τη γενιά:

Τότης Φυλακούρης: «Εγώ ήμουν πολύ τυχερός γιατί πρόλαβα μεγάλους ποδοσφαιριστές. Πρόλαβα τον Δομάζο, τον Καμάρα, Λουκανίδη, Παπαεμαννουήλ, Σούρπη, Πιτυχούτη. Βρήκα μια ομάδα παικτών που με αγκάλιασαν σαν να είμαι το παιδάκι τους. Σαν να είναι ο πατέρας μου. Σαν να ζούσα σε ένα σπίτι και με πρόσεχαν. Βλέπω αυτή τη στιγμή τον Φραγκίσκο Σούρπη και συγκινούμαι. Μάλιστα, υπάρχουν φορές που βρισκόμαστε τυχαία στη Γλυφάδα και αγκαλιαζόμαστε και θυμόμαστε όλα όσα ζήσαμε».

Φραγκίσκος Σούρπης: «Είμαστε πολύ τυχεροί που βρεθήκαμε δίπλα σε τέτοιους ποδοσφαιριστές. Εγώ ποτέ δεν πίστευα ότι θα βρεθώ στο πλευρό του Καμάρα, του Δομάζου, του Οικονομόπουλου και του Σούρπη. Ήταν μια ομάδα που ο κ. Πετρόπουλος το 1968 τη φρεσκάρισε. Δεν είναι τυχαίο ότι ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής όπως εγώ, ο Παπαδημητρίου, Καψής και ο Δεληγιάννης έπαιξαν στη βασική ενδεκάδα και πολλοί έφτασαν μέχρι τον τελικό της Ευρώπης. Είχαμε την τεχνική και την φυσική κατάσταση. Πήγαμε και με τον κύριο Λάκη Πετρόπουλο. Θυμάμαι ότι παίζαμε μεταξύ μας και έπαιζα απέναντι στον Φυλακούρη και τον κυνηγούσα σε όλο το γήπεδο. Ήταν μεγάλη προσπάθεια του κ. Πετρόπουλου. Όπως το ίδιο ισχύει και τον Φέρεντς Πούσκας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Φέρεντς Πούσκας έβαλε τον Καμάρα χαφ. Η κίνηση αυτή ήταν κίνηση ματς για να προχωρήσει ο Παναθηναϊκός και να φτάσει μέχρι τον τελικό».

Για το αν μετά την πρόκριση επί της Έβερτον πίστεψαν ότι θα φτάσουν μέχρι τον τελικό του Γουέμπλεϊ:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Τα όνειρα μας μετά από αυτό το ματς δεν ήταν μεγάλα αλλά μικρά. Το πιστεύαμε ότι θα φτάναμε στον τελικό και μερικοί φανταζόντουσαν ότι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε κιόλας».

Για το αν ο Πούσκας τους είχε μεταφέρει ότι ο Άγιαξ είναι μια μεγάλη ομάδα θα μπορούσαν να τον είχαν κερδίσει:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Ο Άγιαξ ήταν μια μεγάλη ομάδα και το γεγονός ότι καταφέραμε να χάσουμε με μικρό σκορ ήταν μια μεγάλη επιτυχία».

Για τα όσα έγιναν μετά την λήξη του δεύτερου αγώνα με τον Άγιαξ:

Τότης Φυλακούρης: « Η αλήθεια είναι ότι μου δίνεις μεγάλη συγκίνηση Βασίλη με αυτά που λες. Οι αναμνήσεις αυτές με κρατάνε ακόμα ζωντανό. Είναι η δύναμη της ψυχής. Είναι η δύναμη που κουβαλάω τόσα χρόνια στη ψυχή μου. Αφού τελείωσε το παιχνίδι μπήκαν οι φίλαθλοι μέσα και με πήραν στους ώμους τους για να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί. Με πήρε το αμάξι του τότε ο Γρηγόρης Κασιδόκωστας και με γύριζε σε όλη την Πανεπιστημίου. Εγώ είχα φορέσει τη φανέλα και μου την πήρε και την φόρεσε ο ίδιος. Ο κόσμος βρισκόταν στην Ομόνοια και φώναζε: «ΠΑΟ, ΠΑΟ- Τότης, Τότης, Τότης». Κατέβηκα από το αυτοκίνητο και χάζευα τους φιλάθλους που ζητοκραύγαζαν. Αυτό μου είχε μείνει χαραγμένο και μου δίνει δύναμη. Η αλήθεια είναι πως αν δεν θυμάσαι το παρελθόν δεν έχεις μέλλον. Λέω καμία φορά στο παιδί μου και στην εγγονή πως αν μάθει την ιστορία τότε θα καταλάβεις ποιος ήταν εκείνη την εποχή ο παππούς σου. Το ίδιο μου λέει και ο γιος μου που είναι περήφανος που κυκλοφορεί έξω και του λένε: «Α, είσαι του Φυλακούρη ο γιος». Καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά προέρχονται από τις τρομερές συγκινήσεις του μεγάλου Παναθηναϊκού. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να περιγράψω. Το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα ήταν συγκλονιστικό. Ο κόσμος πρέπει να θυμάται για πάντα το έπος του Γουέμπλεϊ. Πρέπει όλοι οι φίλαθλοι να διαβάζουν για το Γουέμπλεϊ, όπως διαβάζουν την ιστορία μας. Θέλω να πω και κάτι άλλο. Τόσο στο ματς με την Έβερτον όσο και σε αυτό με τον Ερυθρό Αστέρα είδα σημαίες του Ολυμπιακού μέσα στο γήπεδο. Έβλεπα και σημαίες της ΑΕΚ. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τώρα και ίσως να είχε φιλία με τους άλλους αντιπάλους».

Για το πριμ που έδωσε ο Γουλανδρής αλλά δεν έγινε δεκτό από τον Παναθηναϊκό:

Φραγκίσκος Σούρπης: «Πραγματικά έτσι είναι και η διαφορά με τη σημερινή πραγματικότητα είναι τεράστια. Μάλιστα όταν ο κ. Γουλανδρής ήρθε και μας έφερε τα χρήματα τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του είπα ότι δεν είμαστε ακόμα ώριμοι για να κάνουμε τέτοιες ιστορίες. Τον φίλησα και τον ευχαρίστησα και δεν πήρα τα χρήματα».

Τότης Φυλακούρης: «Όταν μας φώναξε ο κ. Γουλανδρής, τον οποίο χαιρετήσαμε και φιλήσαμε όλοι. Δεν υπήρχε οπαδισμός τότε. Τελείωναν τα παιχνίδια και βγαίναμε όλοι μαζί μετά. Αφού αγκαλιάσαμε τον κ. Γουλανδρή ήρθε και μου είπε: «Μικρέ εσύ ξέρω ότι δεν στέκεσαι καλά οικονομικά». Του λέω ότι έχει δίκιο και μου είπε να τα δεχτώ. Εγώ από την άλλη του απάντησα πως από τη στιγμή που είπαν όλα τα παιδιά ότι δεν θα τα δεχτούν δεν μπορώ να τα πάρω εγώ. Εκεί του είπα πως μπορεί κάποια στιγμή οι δρόμοι μας να συναντηθούν. Λίγα χρόνια αργότερα,  όταν έφυγα από τον Παναθηναϊκό με πήρε ο Κριτηκόπουλος και μου μετέφερε ότι με θέλει ο Ολυμπιακός και με παραίνεσε να πάω να το συζητήσω. Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό η σκηνή του Γουλανδρή. Με τον Ολυμπιακό δεν τα βρήκα και πήγα τότε στον Εθνικό. Υπήρχε τότε περίπτωση να αγκαλιάσω τον Γουλανδρή και να του πω να μου δώσει τα χρήματα. Ήταν κάτι που δεν ήξερε κανείς και κάτι το οποίο με συγκινεί εμένα».

Για τα χρήματα που πήραν τότε με την επιτυχία του Γουέμπλεϊ:

Γιώργος Βλάχος: «Για την ακρίβεια 230.000 είναι. Εγώ πήγα και πήρα μια Λάντσια 130 χιλιάρικα και έδωσα άλλα 40 για να πάρω έπιπλα. Με τα υπόλοιπα τα έδωσα στο σπίτι που έμενα με την μητέρα μου».

Φραγκίσκος Σούρπης: «Η αλήθεια είναι ότι αν είχαμε πάει σε έναν τελικό τώρα θα είχαμε λύσει σίγουρα τα προβλήματα μας, όμως η τιμή που γίνεται σε μας σήμερα είναι μεγαλύτερη από το να γινόταν αυτό το οικονομικό αλισβερίσι. Δεν συγκρίνεται με χρήματα αυτό που έχουμε ζήσει. Βγαίνοντας από το γήπεδο, όλο αυτό το αγκάλιασμα και η  αγάπη του κόσμου είναι ανεπανάληπτη. Πηγαίνω στο γήπεδο έχοντας αγοράσει το εισιτήριο διαρκείας μου, το οποίο είναι άχρηστο, καθώς με το που πλησιάζω την πόρτα με αγκαλιάζουν και με βάζουν μέσα. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι η ζωή δεν είναι μόνο χρήματα. Είναι κάτι παραπάνω».

Για το αν σκέφτονται πως στον τελικό του Γουέμπλεϊ θα μπορούσαν να είχαν καταφέρει κάτι παραπάνω:

Τότης Φυλακούρης:  «Το παιχνίδι έτσι όπως εξελίχθηκε ήταν 60-40 υπέρ του Άγιαξ. Η αλήθεια είναι ότι παίξαμε πάρα πολύ καλά σε εκείνο το παιχνίδι. Ειδικά μετά το 3-0 επί του Ερυθρού Αστέρα είχαμε πάρει μεγάλη ψυχολογική τόνωση και μπορώ να πω ότι ο τελικός του Γουέμπλεϊ νιώθαμε ότι ήταν σαν να παίζουμε ένα συνηθισμένο παιχνίδι. Είχαμε περάσει το σκόπελο της Σλόβαν, που ήταν μια ομάδα επικίνδυνη με πολλούς ποδοσφαιριστές. Περάσαμε το σκόπελο που λεγόταν Έβερτον και ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας. Φτάσαμε να περάσουμε τον Ερυθρό Αστέρα σε ένα παιχνίδι που θα μας μείνει χαραγμένο για όλη μας τη ζωή. Περισσότερο από τον Άγιαξ. Το παιχνίδι που μας έχει κρατήσει ένα… πλάνο μέσα από το γήπεδο είναι το παιχνίδι με τον Ερυθρό, το 3-0. Ήταν μια αγάπη όλης της Ελλάδος. Θυμάμαι κάθε στιγμή από αυτό το παιχνίδι. Αυτοί οι αγώνες μας έχουν μείνει στην καρδιά μας».

Για το τι ήταν το Γουέμπλεϊ στη ζωή τους:

Γιώργος Βλάχος: «Το καλύτερο που μου έτυχε στη ζωή μου όσον αφορά τον αθλητισμό, καθώς υπάρχουν και άλλα αγαθά που ήταν καλά. Για ένα μικρό παιδάκι να φτάσει στον τελικό της Ευρώπης. Ένα μικρό παιδάκι από ένα μικρό χωριό να φτάσει τόσο ψηλά. Ευχαριστώ τον Θεό και τον Άγιο Σπυρίδωνα που μου έδωσαν τη δυνατότητα να παίξω σε αυτόν τον τελικό. Ποτέ δεν το φανταζόμουν. Ευχαριστώ τους συμπαίκτες μου, ευχαριστώ τις διοικήσεις της ομάδας που αυτή τη στιγμή οι φίλοι μου, τα παιδιά μου και τα εγγόνια ξέρουν ότι έπαιξα σε έναν τελικό Ευρώπης. Ήταν ένα θαύμα για τη ζωή μου όσον αφορά τον αθλητισμό».

Τότης Φυλακούρης: «Επειδή πιστεύω πολύ στον Χριστό. Θέλω να πω ότι το Γουέμπλεϊ και ο Παναθηναϊκός είναι ο παράδεισος. Είναι εκεί που θα πάμε ψηλά. Είναι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Είναι το χορτάρι του Παναθηναϊκού. Είναι ο παράδεισος. Είναι εκεί που θα πάμε κάποια στιγμή και θα ξεκουραστούμε και θα βλέπουμε από ψηλά. Εγώ θα βλέπω το γήπεδο της Λεωφόρου. Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους που με έχουν βοηθήσει. Πολλές φορές όταν ήμουν μικρός έχω κλάψει καθώς έβλεπα τα άλλα παιδάκια. Ευχαριστώ πολλούς ανθρώπους που με πήραν από ένα καταγώγιο που έμενα και με πήγαν σε βίλα. Ευγνωμονώ το όνομα και τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού που με στήριξαν και με στηρίζουν ακόμα. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα. Το μόνο που θα πω είναι ότι ο Διαμαντής Πατέρας ήταν από τους ανθρώπους που με βοήθησαν πολύ στην οικογενειακή μου ζωή».

Φραγκίσκος Σούρπης: «Ήταν η πιο μεγάλη αθλητική στιγμή της 20χρονης περίπου καριέρας μου».

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram 

Τη δική του απάντηση έδωσε ο Τότης Φυλακούρης στην προ ημερών ανακοίνωση του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού στην οποία αναφέρονταν πως οι «πράσινοι» είχαν χρησιμοποιήσει αθέμιτα μέσα στο παιχνίδι κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα για να προκριθούν στον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971.

Ο παλαίμαχος άσσος μιλώντας στο soccerplus.gr είπε πως το βόλεϋ και το μπάσκετ του Ολυμπιακού εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν, ενώ υπογράμμισε πως το «τριφύλλι» είχε 17 τμήματα εκ των οποίων σε όλα ήταν πρωταθλητής. Από κει και πέρα ο Τότης Φυλακούρης υποστήριξε πως αν είχε παραμείνει στον πάγκο του Παναθηναϊκού ως προπονητής οι «πράσινοι» θα είχα πάρει το πρωτάθλημα.

Τέλος έκλεισε τις δηλώσεις του εκφράζοντας για μία ακόμα φορά την πικρία του πως καμία διοίκηση του Παναθηναϊκού δεν έχει τιμήσει την ομάδα που συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέπλεϊ.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του

-Αν και είμαι σίγουρος ότι σας έχουν κάνει πολλές φορές αυτή την ερώτηση, όταν ακούτε τη λέξη «Γουέμπλεϊ» τι σας έρχεται στο μυαλό;

Είναι η ιστορία μου, πώς ξεκίνησα στον Παναθηναϊκό και πώς τελείωσα. Έχει και τα δύο μέσα. Δεν θυμάμαι αν ήμουν μικρός στον Παναθηναϊκό ή τελείωσα μεγάλος στον Παναθηναϊκό. Το έπος σημαδεύει όλη την ιστορία μου.

-Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ενώ ο Παναθηναϊκός βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μια από τις χειρότερες φάσεις της ιστορίας του, πολλοί πιστεύουν πως αν κάποια ομάδα μπορεί να πετύχει κάτι αντίστοιχο με το Γουέμπλεϊ, αυτή θα ήταν πάλι ο Παναθηναϊκός.

Οι ομάδες τώρα, ειδικά οι ευρωπαϊκές, είναι πιο ενισχυμένες. Είναι λίγο δύσκολο οι παίκτες των ελληνικών ομάδων να καταφέρουν κάτι αντίστοιχο. Εμείς ήμασταν 11 οι βασικοί και 5 οι αναπληρωματικοί, 16 Έλληνες που πιστεύαμε ότι κάτι μπορούμε να κάνουμε. Τώρα με το ξένο στοιχείο που έχει μπει μέσα στις άλλες ομάδες, έχουν βελτιωθεί όλες οι ομάδες και ειδικά του εξωτερικού. Βλέπεις παίκτες με περισσότερο ταλέντο, μεγαλύτερη δύναμη, ταχύτητα, είναι λίγο πιο δύσκολο να πετύχει μια ομάδα κάτι αντίστοιχο με το Γουέμπλεϊ. Με τα νέα παιδιά που έχει ο Παναθηναϊκός, η ομάδα χρειάζεται 4-5 χρόνια ακόμα μέχρι να δέσει. Είναι πολύ δύσκολο.

-Για ένα μικρό διάστημα ήσασταν προπονητής του Παναθηναϊκού και είχατε διαδεχτεί τον Σντένεκ Σκάζνι, o οποίος είχε αρκετά αρνητικά αποτελέσματα. Η ομάδα με εσάς στον πάγκο έριξε πέντε στην Καλαμαριά για το πρωτάθλημα και μετά νίκησε τη Σεβίλλη με 1-0.

Κερδίσαμε επίσης τον Πανιώνιο και το Αιγάλεω εκτός έδρας και μετά κερδίσαμε τον Ολυμπιακό. Μετά αναλαμβάνει ο Μαλεζάνι. Την ημέρα του ντέρμπι έλαβα εντολή εγώ να κάνω την ομάδα γιατί δεν τα ήξερε ο Ιταλός και έκατσε δίπλα μου και άκουγε τις οδηγίες μου. Τότε μου είπε «ότι πεις εσύ», ήθελε κιόλας να βγάλει την ευθύνη από πάνω του. Μετά ήρθαν και τα παιχνίδια με Άρη, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ που δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας.

-Τότε ο κόσμος είχε εκσασιαστεί με την παρουσία σας στον πάγκο, γιατί ο κόσμος γνώριζε ότι αυτή την στιγμή προπονεί την ομάδα ένας άνθρωπος που νοιώθει πλήρως το μέγεθος της ομάδας στην οποία βρίσκεται.

Εγώ έφερα άλλη ψυχολογία, απέκτησε προσωπικότητα η ομάδα, έφυγε η στεναχώρια από τους παίκτες ότι δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα ούτε στο Πρωτάθλημα, ούτε στην Ευρώπη. Τους έδωσα να καταλάβουν ότι μπορούν να επανέλθουν στις επιτυχίες και χρειάζεται αλλαγή ψυχολογίας. Δεν μπορούσες να βλέπεις παίχτες με μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Μπασινάς, ο Γκούμας, ο Γκονζάλεζ σε κακή ψυχολογία.

-Βέβαια σε οποιαδήποτε άλλη αντίστοιχη περίπτωση ένας άνθρωπος σαν και εσάς, ο οποίος θα ερχόταν ως υπηρεσιακός προπονητής αλλά θα έχει ένα εμφατικό 2/2, θα συνέχιζε…

Εκεί έθεσε βέτο ο άλλος ότι δεν μπορώ να ακούω τον κόσμο να φωνάζει «κάνε την ομάδα πάλι πρώτη, γεια σου Τότη», ήτανε λίγο κόμπλεξ αυτό. Του λέω μίστερ μην στεναχωριέσαι, εγώ ότι έκανα, έκανα, από δω και πέρα είσαι εσύ. Όχι μου λέει, θέλω να φέρω ένα πλάνο με 4-5 δικούς μου, να θέσω ένα πλάνο με Ιταλικό – Ευρωπαϊκό στυλ. Εντάξει του λέω. Πήγα στον κύριο Βαρδινογιάννη, μίστερ και μου λέει ότι θέλει να μείνω. Τον ρωτάω με ποιόν τρόπο να μείνω. Μου λέει θέλω να γίνεις σκάουτερ. Του λέω ότι θα πάω σε ένα παιχνίδι, θα σου φέρω 1-2 παίκτες αλλά εγώ δεν είμαι σκάουτερ, εγώ είμαι Παναθηναϊκός. Με βοήθησε πάρα πολύ η οικογένεια του Βαρδινογιάννη.

-Βγήκε προ ημερών επίσημη ανακοίνωση του ερασιτέχνη Ολυμπιακού για το γυναικείο βόλεϊ και λέει «ότι την δική μας δεν την βαραίνει καμία ντροπή τύπου Γουέμπλεϊ και εμάς δεν μας βοήθησε καμία χούντα να πάμε στον τελικό». Αυτά τα πράγματα πως τα αντιμετωπίζετε εσείς;

Εγώ αυτή τη στιγμή ασπάζομαι και τις επιτυχίες του Ολυμπιακού, δεν ασπάζομαι όμως τις επιτυχίες του βόλεϊ. Όταν μου λέτε τώρα ότι βγήκε το βόλεϊ του Ολυμπιακού και είπε… Το βόλεϊ του Ολυμπιακού «δεν υπήρχε» τότε, όπως «δεν υπήρχε» και το μπάσκετ. Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός, 17 τμήματα είχε και στα 17 ήμασταν πρωταθλητές. Σε όλα υπήρξε διαφθορά; Αυτό δεν πρέπει να το λένε καθόλου γιατί ας μην ξεχνάμε πως όταν είχαν παίξει ο Ολυμπιακός με την Άντερλεχτ στην Πάτρα και ήταν 3-0 και έπρεπε να βάλουν ένα γκολ για να πάνε στα τελικά και χάσανε το παιχνίδι, δεν γύρισε κανένας Παναθηναϊκός να πει ότι εκεί που φτάσατε Ολυμπιακοί… (σ.σ. σαν βοήθησαν κτλ), αυτά είναι πράγματα τα οποία πιστεύω ακράδαντα ότι δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή. Αντίθετα εγώ είχα δει ένα πανό που έγραφε «οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είμαστε μαζί σας».

-Είναι γνωστό αυτό το πανό…

Την ιστορία του Παναθηναϊκού δεν μπορεί να την αμαυρώσει κανένας, όπως και του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Τώρα το να λες κακεντρέχειες και να λες πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν… Δηλαδή πώς να πιαστεί αυτό το παιχνίδι; Δεν είναι μόνο ο διαιτητής, είναι και ο πρόεδρος της αντιπάλου, είναι και ο τερματοφύλακας της αντιπάλου, είναι και οι ποδοσφαιριστές της ομάδος. Δηλαδή αυτοί δεν έχουνε όνομα; Κάναμε την επιτυχία του Γουέμπλεϊ και όταν επί Σαραβάκου, Βαζέχα, ξαναφτάναμε στα ημιτελικά και σε αυτά υπήρχε το ίδιο; Δηλαδή να αγοράσεις το παιχνίδι; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Λένε ότι ο Ολυμπιακός αγόρασε αυτό το παιχνίδι και βγήκε πρωταθλητής; Όχι, ο Ολυμπιακός τα τελευταία 5, 6, 10 χρόνια έχει την καλύτερη ομάδα της Ελλάδας, γιατί να μην το αναγνωρίσεις; Βγήκε ο ΠΑΟΚ για 1-2 χρόνια ή ο Παναθηναϊκός που προσπαθεί να βρει το δρόμο του με ανανεώσεις, θα έρθει μια εποχή μετά από 2-3 χρόνια και η ομάδα θα δέσει και ο Παναθηναϊκός θα ξαναγίνει μεγάλος και τρανός. Εγώ το πιστεύω αυτό.

Να μην λέμε ακόμα και την σημερινή εποχή ότι ο Ολυμπιακός πάει με πλάγιους τρόπους. Όχι, ο Ολυμπιακός έχει την καλύτερη ομάδα, έχει χρήματα, έχει κόσμο, του ήρθαν ευνοϊκά και τα αποτελέσματα και στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό και πάει πάρα πολύ καλά. Ο Παναθηναϊκός δεν πήγε καλά αυτά χρόνια γιατί έχει αυτό το ροτέισον, το οποίο δεν είναι τόσο πετυχημένο, είχε και 2-3 προπονητές οι οποίοι δεν ήταν πετυχημένοι και απογοητεύτηκε ο κόσμος. Αλλά είναι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού που κρατάνε την ομάδα γιατί αν δεν υπήρχαν αυτοί, τότε θα έλεγα ξέρεις κάτι; Μας έχουν κατατροπώσει από όλες τις μεριές.

Ευτυχώς που στέκεται ο κόσμος δίπλα και παίρνοντας στην ομάδα 2-3 ακόμα άτομα και βοηθώντας την εκάστοτε διοίκηση, γιατί εγώ είμαι από 11 χρονών στον Παναθηναϊκό και τον κάθε πρόεδρο τον ανεβάζω και τον κάθε προπονητή ανεβάζω, όταν ήρθε και μου είπε ο κύριος Βαρδινογιάννης μπορείς να πάρεις την ομάδα, η πρώτη μου σκέψη είναι να τον ρωτήσω τι λέει ο Σκάζνι; Και μου απαντά «όχι αυτός δεν υπάρχει». «Ε, τότε μπορώ να το κάνω», του λέω. «Τι να κάνεις;» μου λέει. «Να κερδίσω», του λέω. «Να κερδίσεις την Σεβίλη; Είσαι τόσο αισιόδοξος;» – «Ναι είμαι τόσο αισιόδοξος γιατί διανύω τον πέμπτο μου χρόνο στον Παναθηναϊκό και στην ομάδα νέων και την έφτασα στο να πάρει την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο της Κίνας και να φωνάζουν όλοι οι παίκτες «Γειά σου Τότη…». Όταν αυτοί οι ποδοσφαιριστές σου δίνουν αυτό το θάρρος δεν μπορείς να κάνεις λάθος.

Δεν μπορεί να μην υπάρξουν επιτυχίες. Αν συνέχιζα στα τελευταία παιχνίδια που ήτανε με Άρη, Ηρακλή που ήταν πεσμένοι και φέραμε ισοπαλία στην έδρα μας με τον Ιταλό, τον Μαλεζάνι, και μετά ήτανε ο ΠΑΟΚ στην Θεσσαλονίκη και με την ΑΕΚ στην έδρα μας, φέραμε τόσες ισοπαλίες και χάσαμε το πρωτάθλημα. Ενώ εγώ πήγαινα πάρα πολύ καλά. Εγώ μπορούσα να πάρω το πρωτάθλημα και εγώ και όλη η ομάδα να ήταν σε διαφορετική θέση.

Αλλά είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος γιατί ο κόσμος με αγαπάει πάρα πολύ. Πιστεύω ότι είμαι από τα αγαπημένα του παιδιά. Υπήρξαν πολλά παιδιά αγαπημένα σαν ποδοσφαιριστές που περάσανε από τον Παναθηναϊκό και μέσα σε αυτούς τους πολλούς, αν όχι τους πολλούς, τους ικανούς που αγάπησε ο κόσμος, είμαι και εγώ μέσα.

Κανένας δεν μπορεί να φτάσει τον άθλο του Παναθηναϊκού (σ.σ. του Γουέμπλεϊ) γιατί ήμασταν ελληνόπουλα και είχαμε και πέντε – έξι παιχταράδες μέσα που μπορούσαν να παίξουν στην Ευρώπη. Είχαμε τον Αντωνιάδη που ήρθε από την Ξάνθη και βγήκε δυο φορές πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη και μια φορά είχε βγει ο Σιδέρης αν θυμάστε. Είχες έναν Δομάζο που δεν υπήρχε πουθενά. Υπήρχε ένας Καμάρας, ένας Ελευθεράκης, ένας Σούρπης, ένας Οικονομόπουλος. Που θα γίνουν τώρα αυτά τα πράγματα; Εγώ άσε, εγώ ήμουν ο τελευταίος μοχλός που λένε, η τελευταία βίδα του αυτοκινήτου αλλά ξέρεις κάτι; Μπορεί να ήμουν η τελευταία βίδα, εγώ ήμουν η τελευταία βίδα αλλά εγώ έσωσα τον κορμό του αμαξιού. Γιατί όταν είσαι ένας παίκτης στον οποίο ο προπονητής σου σε εμπιστεύεται σε όλα τα παιχνίδια τα Ελληνικά και σε όλα τα παιχνίδια τα Ευρωπαϊκά, πάει να πει ότι αξίζεις. Μπορεί να μην ήμουν ο μεγάλος παίκτης, αλλά ήμουν ένας παίκτης που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός.

-Τώρα που λέτε «Σούρπης», ποια ήταν η συμμετοχή του Φραγκίσκου στο ιστορικό τραγούδι που γράφτηκε με τίτλο «Το Θούρειο Του Γουέμπλει»;

Το είχε γράψει ο Σούρπης, είχε δώσει τους στίχους και το μελοποιήσανε.

-Αναφορικά με το προηγούμενο θέμα, όταν οι ίδιοι οι παίκτες του Ερυθρού Αστέρα έχουν παραδεχτεί ότι χάσανε δίκαια και όταν έχει καταρρεύσει ο οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί του αντιθέτου, εσάς δεν σας στεναχωρεί κάπως, το να προσπαθούν κάποιοι να βρουν κάτι αρνητικό, έτσι ώστε να μην παραδεχτούν αυτό που έγινε;

Άμα ρωτήσεις ένα παιδί το οποίο είναι μικρό και έχει μεγαλώσει και του πεις ποιος είναι ο Κολοκοτρώνης, θα σου πει ήταν μπασκετμπολίστας. Και ένας άλλος που δεν ξέρει, θα σου πει ότι ήταν και ξιφομάχος. Έτσι μιλάνε για το Γουέμπλει και αυτοί που δεν ξέρουν. Θέλω να πω ότι δεν γίνονται αυτά τα πράγματα… Όταν στο 85’ κυνηγάω τον Κάρασι εγώ και τον τραβάω απ’ τη φανέλα και φτάνει έξω από την μεγάλη περιοχή και λέω τι θα κάνει μωρέ, ας τον αφήσουμε να σουτάρει και πέφτει στην γωνία κάτω χαμηλά και κοιτάω το κεφάλι του Κωνσταντίνου στο δοκάρι και βγάζει την μπάλα κόρνερ, εκεί ήταν όλη η ιστορία του Παναθηναϊκού. Αν το τρώγαμε το γκολ, εγώ θα έπρεπε να είχα εξαφανιστεί από προσώπου γης, επειδή τον άφησα και δεύτερον θα λέγανε «έλα μωρέ τι έγινε, πέρασε, έκανε μια επιτυχία, δυο επιτυχίες και τελείωσε».

Αυτό είναι το κακό του Έλληνα, να μην δέχεται την ιστορία, την δύναμη του άλλου, του αρέσει η ρουφιανιά, του αρέσει να μην δέχεται την καλοσύνη και τον ηρωισμό του άλλου, να μην δέχεται ότι ο άλλος είναι όμορφο παιδί και επειδή εσύ είσαι άσχημος λες κακές κουβέντες για τον άλλο, γιατί; Είναι πως όταν βλέπουμε μια ωραία γυναίκα στον δρόμο και όταν δεν μπορούμε να την πλησιάσουμε λέμε «πω, πω, πως ήταν έτσι αυτή» και είναι μανεκέν και εσύ που είσαι άσχημος δεν μπορείς να την πλησιάσεις. Είναι πράγματα φυσιολογικά, είναι πράγματα τα οποία πρέπει να τα ζει ο άνθρωπος και τώρα που φτάσαμε σε αυτόν τον αιώνα ειδικά τώρα με την πανδημία, πρέπει να καταλάβουνε τι σημαίνει το συναίσθημα της φιλίας, της αγάπης μεταξύ των ποδοσφαιριστών, να είναι πιο προσεκτικοί στις δηλώσεις τους και να αναγνωρίζουν. Εγώ μόνο ένα πράγμα έχω, εγώ αναγνωρίζω τον καλό, αναγνωρίζω τον ανώτερο, αναγνωρίζω ότι αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας. Πέρυσι ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος από τους άλλους δυο. Αναγνωρίζω ότι ο Παναθηναϊκός είναι σε πτώση αλλά σε δυο με τρία χρόνια θα είναι αυτός η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας.

-Πολύ αισιόδοξο αυτό. Θα ήθελα να μου κάνετε ένα σχόλιο για τον κύριο Αλαφούζο που αυτή τη στιγμή είναι ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού…

Ακούστε ένα λεπτό. Δεν κατάλαβα το ερώτημα σας, εγώ είμαι υπέρ του προέδρου πάντοτε, υπέρ του εκάστοτε προέδρου, αλλά ο άνθρωπος βάζει λεφτά. Τώρα το πόσα λεφτά έβαλε ή δεν έβαλε αυτό δεν με ενδιαφέρει. Εμένα με ενδιαφέρει ότι αυτή τη στιγμή είναι ο πρόεδρος, την ομάδα όταν χρειαστεί ενίσχυση και του πει ο προπονητής ή ο μάνατζερ ότι θέλω αυτό τον παίκτη, μπορεί να μην δώσει δυο και τρία εκατομμύρια για ένα χρόνο όπως είναι μπάσκετ, αλλά θα δώσει ένα ποσό, αυτό που αρμόζει στον παίκτη που του έκανε υπόδειξη ο μάνατζερ ή ο προπονητής του. Πιστεύω ότι εκεί υστερούμε, στο μανατζεριλίκι. Ότι ο Αλαφούζος δίνει λεφτά, δίνει και δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας.

-Ένα συγκεκριμένο ερώτημα που ήθελα να σας κάνω, είναι ότι επί διοίκησης Αλαφούζου, ο Παναθηναϊκός, έχει χάσει πολλούς κρίσιμους αγώνες στα χαρτιά με μείον τρεις βαθμούς, ενώ σε αυτούς είτε νικούσε εντός αγωνιστικού χόρου, είτε κάποιες φορές προκειμένου να χάσει, δεν χρειαζόταν καν να ξεκινήσει ο αγώνας…

Όταν ένας άνθρωπος δεν είναι μέσα στα πράγματα του ποδοσφαίρου και δεν βοηθιέται από ανθρώπους του αθλητισμού που ξέρουνε, τότε θα πέσει σε λάθος καταστάσεις, λάθος παίκτες, δεν θα προωθήσει σωστά την ομάδα. Είναι στον Παναθηναϊκό τώρα ο Αλαφούζος αλλά μην ξεχνάτε όμως ότι είναι μεγάλος και τρανός επιχειρηματίας. Ο άνθρωπος ήρθε και έβαλε λεφτά. Δεν μπορεί να πάρει ένα παίκτη για ένα χρόνο με δυο εκατομμύρια όταν ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ μπορούν να τον πάρουν. Από κει και πέρα εμείς έχουμε τον κόσμο, βοηθάει ο κόσμος όσο μπορεί, αλλά δεν έχουμε πίσω από αυτόν τρεις – τέσσερις ανθρώπους να βοηθήσουν έτσι ώστε να συγκεντρωθούν τα ποσά που πρέπει να δοθούν.

-Οπότε κρατάμε την αισιοδοξία αυτή για το μέλλον του Παναθηναϊκού;

Σωστά, ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή έχει έναν καλό προπονητή, έχει παιδιά οι οποίοι μπορούν να βγούνε, αλλά για να βγούνε αυτά τα παιδιά πρέπει να έχουν στηρίγματα, όπως και εμείς κάποτε με την ανανέωση του 64’-65’, που είχα έρθει εγώ, μετά ο Ελευθεράκης, ο Αντωνιάδης, ο Αθανασσόπουλος, ο Κωντσαντίνου και συγχρόνως ήρθε ο Δελληγιάννης, ήταν δηλαδή μέσα στην ομάδα ο Καμάρας, ήταν ο Λουκανίδης, ήταν ο Σούρπης, ήταν ο Δομάζος, ήταν ο Παπαεμμανουήλ, ήταν ο Οικονομόπουλος… Κάτσε, είχε 6-7, τώρα ο Παναθηναϊκός τι να’ χει; Πέστε μου έναν που μπορεί να σταθεί στην ομάδα εκείνης της εποχής. Τώρα αν ένας Σαραβάκος, ένας Βαζέχα, αν ήταν στο κέντρο ένας Ζάετς, αν ήταν ο Ρότσα θα ήταν εντελώς διαφορετικός ο Παναθηναϊκός με αυτά τα νέα παιδιά. Κάθε λοιπόν αναγέννηση του Παναθηναϊκού για να γίνει, πρέπει να υπάρχει το απαιτούμενο υλικό.

-Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σας και για την συνέντευξη…

Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ, χάρηκα που σας άκουσα, μου θυμίσατε τα ωραία πράγματα, αλλά να κλείσουμε με κάτι λυπητερό. Έρχεται η δεύτερη μέρα του επόμενου μήνα (σ.σ. 2/6) και πάλι δεν θα γραφτεί τίποτα και πάλι δεν θα μας τιμήσουν, να πούνε κάτι «ε, που είσαστε; Ελάτε εδώ πέρα, να συγκεντρωθούμε αυτοί οι 18 ή 16 που έχουνε μείνει, να σας κάνουμε ένα τραπέζι προς τιμήν σας».

-Εννοείτε να σας τιμήσουν από την διοίκηση;

Μια διοίκηση μεγάλη, να πει ότι πρέπει να τους τιμήσουμε και δεν έχει σημασία αν είμαι εγώ ή ο άλλος, είσαι διοίκηση του Παναθηναϊκού, δηλαδή βρίσκεται ο κόσμος και μας το λέει και δεν το δεχόμαστε, λέει ελάτε έξι, εφτά από εσάς, όσοι θέλετε, να σας τιμήσουμε, να σας κάνουμε το τραπέζι και λέμε όχι; Είναι ο Γραμμός στην Μυτιλήνη, ο Βλάχος στην Κρήτη, είναι ο άλλος στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο. Και λέμε μήπως γίνει τίποτα από την διοίκηση, να πάρουμε το αεροπλάνο να έρθουμε και δεν ξέρουμε τι γίνεται. Ακόμα και δημοσιογράφοι του Ολυμπιακού μας έχουν φωνάξει να μας τιμήσουν. Ναι μεν σκέφτεσαι αυτό τον μεγάλο θρίαμβο αλλά είναι κάποια πράγματα τα οποία σε πληγώνουν. Θα έρθει πάλι δυο του μήνα και δεν θα γράψουν τίποτα. Εμένα αυτή είναι η περιουσία μου, εσείς που με πήρατε τηλέφωνο τώρα ή να με πάρει κάνας άλλος τηλέφωνο, να μου πει για τον Παναθηναϊκό, σκεφτείτε αυτή την εποποιία η οποία με την πάροδο του χρόνου, σχεδόν εξαφανίστηκε, όμως δεν παύει να είναι ιστορία και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μπορεί να την κάνει ο Παναθηναϊκός…

-Να ελπίσουμε ότι με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων, ότι θα κατανοήσουν την βαρύτητα του γεγονότος και ότι θα κάνουνε κάτι και για εσάς που φτάσατε τον Παναθηναϊκό στο ψηλότερο σκαλοπάτι που έφτασε Ελληνική ομάδα.

Μεγαλώσαμε και δεν έχουμε δει ένα τριφυλλάκι που λένε να βάλουμε στο πέτο. Και να πούμε ότι αυτό το τριφυλλάκι, αυτή η μέρα μας θυμίζει την σταδιοδρομία μας, ότι υπήρξαμε παίκτες, υπήρξαμε αθλητές του Παναθηναϊκού, αυτής της μεγάλης ομάδας. Με παίρνετε τηλέφωνο και βλέπω την ιστορία του ποδοσφαίρου αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση, βλέπω τον Ρότσα, βλέπω τον Γκμοχ, δείχνει την ιστορία του Παναθηναϊκού και συγκινούμαι. Προχθές είδα την ομάδα του Άρη. Πράγματα τα οποία η τηλεόραση τα προβάλει και τα βλέπει το παιδί και λέει «Α, σε είδα κύριε Φυλακούρη, δεν σε ξέρω αλλά σε είδα στην τηλεόραση» και ήταν ο πατέρας φίλος του Ολυμπιακού, σε πλησιάζει, σε χαιρετάει και λέει στο παιδί του που είναι 16-17 χρονών, αυτός αγόρι μου έπαιξε στον Παναθηναϊκό, έπαιξε στο Γουέμπλεϊ. Είναι μεγάλο πράγμα, είναι συγκίνηση…

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram     

Ο Τότης Φυλακούρης φιλοξενήθηκε στον αέρα της Δημόσιας Ραδιοφωνίας Τρίπολης (ΔΡΤ) και σε μία κατάθεση ψυχής ξέσπασε κατά της νυν διοίκησης της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Ο παλαίμαχος άσσος και πρώην προπονητής του «τριφυλλιού» μεταξύ άλλων σημείωσε πως ο Γιάννης Αλαφούζος έχει στοιχειωμένο τον Παναθηναϊκό, ενώ  σημείωσε πως κανένας δεν έχει τιμήσει του παλαιμάχους.    

Αναλυτικά όσα είπε ο Τότης Φυλακούρης

«Με καλέσατε σήμερα για τα 112 χρόνια του Παναθηναϊκού και με τιμάτε από την Τρίπολη, όμως θα πω το παράπονό μου στην επέτειο του Γουέμπλει δεν με κάλεσε κανείς, ούτε εμένα, ούτε κανέναν, ούτε αναφέρθηκε κάτι σε κάποια εφημερίδα. Τέτοιο κομπλεξισμό έχουν κάποιοι που βρίσκονται σήμερα στον Παναθηναϊκό, νιώθουν τόσο περήφανοι που κερδίζουν τον Πανιώνιο ή τα Ασπρα Χώματα και λένε πως δοξάζουν τον Παναθηναϊκό. Το λέω και θλίβομαι. Με αγαπάει όλος ο κόσμος, μόνος μου κατεβαίνω στην Τρίπολη και αποθεώνομαι, πάω βλέπω άλλες ομάδες και με χειροκροτούν, με καλούν από τη Θεσσαλονίκη να με τιμήσουν και μόνο ο Παναθηναϊκός δεν με έχει καλέσει. Κανέναν από τους θρύλους του Παναθηναϊκού.

Σαββίδης, Μαρινάκης, Μελισσανίδης δίνουν μέχρι και μισθό στους παλαιμάχους και εμείς πάμε στο γήπεδο και πατάει ο ένας πάνω στον άλλον και μαλώνουμε ποια θέση γράφει πάνω το εισιτήριο. Πάνω στα εισιτήρια των παλαιμάχων έβγαζαν εισιτήρια για το κοινό και μας έλεγαν σηκωθείτε ή μου λένε καθίστε κύριε Φυλακούρη θα κάτσω εγώ όρθιος. Ένα τηλέφωνο με πήρε ο Αλαφούζος πριν δέκα χρόνια στην Κύπρο με την πολυμετοχικότητα όπου 1500 φίλαθλοι αποθέωναν εμένα και τον Καμάρα. Τα βάζουν με τους οργανωμένους, αυτοί κρατάνε τον Παναθηναϊκό, ποιος τον κρατάει; Σέβομαι τα λεφτά που έχει βάλει ο Αλαφούζος όμως έχει στοιχειωμένο τον Παναθηναϊκό με τους ίδιους και τους ίδιους».

«Δεν άφηναν τον Δομάζο να κάτσει στη θέση του»

«Πήγαινε ο Δομάζος στο γήπεδο στη Λεωφόρο και δεν τον άφηναν να κάτσει στη θέση του με τον Αντωνιάδη, πρέπει να τα μάθει αυτά ο κόσμος. Ο γιος μου βάφεται στα χρώματα της ομάδας και παρακολουθεί το μπάσκετ με τους οργανωμένους και αγωνιώ. Μας φώναξαν πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο και μας έδωσαν ένα σηματάκι το τριφύλλι για να μας τιμήσουν, επιτρέπεται; Δεν με ρώτησε κανείς αν μπορώ να δω τον Παναθηναϊκό εκτός έδρας λόγω εξόδων ή αν είμαι καλά στην υγεία μου. Παρά έρχονται οι αυλοκόλακες των συμβουλίων μόνο για την φωτογραφία. Η τιμή μου είναι το τηλέφωνό σου. Υπάρχουν Παναθηναϊκοί πιο βαμμένοι από αυτούς που διοικούν. Υπηρέτησα τον Παναθηναϊκό με τον Βαρδινογιάννη και νιώθαμε σαν βασιλιάδες. Όπως στην Κίνα με τους πιτσιρικάδες που γίναμε παγκόσμιοι. Αυτό που κατάφερα δεν έχει προηγούμενο. Υπέγραψα στα 13, έπαιξα στην πρώτη ομάδα, έγινα μετά προπονητής, το κατόρθωσα. Ξέρετε πόσα διαμάντια Παναθηναϊκοί παίκτες υπάρχουν μέσα στα χρόνια; Κλαίγαμε που δεν κέρδιζε ο Παναθηναϊκός με τον Δώνη και του έλεγα προχώρα, είμαστε μαζί σου, πιστέψαμε 100, γίναμε 1000, αύριο θα είμαστε 100 χιλιάδες. Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός».

«Θα πεθάνουμε και θα το σκεφτούν να μας βάλουν μία σημαία του ΠΑΟ»

«Με καλέσατε από την Τρίπολη, δεν χάνω παιχνίδι του Παναθηναϊκού εκεί, με φιλοξενούν, όπως και σε άλλα παιχνίδια μακριά από την Αθήνα. Μόνο ο Παναθηναϊκός μας έχει ξεχάσει. Μετά την εποχή Πατέρα κανείς τους δεν ασχολήθηκε όχι μόνο με μένα αλλά με πολλούς. Παίζαμε για μία δραχμή, δεν είχαμε να φάμε. Από τα τσικό του Παναθηναϊκού γράψαμε τόσο μεγάλη ιστορία και φτάσαμε να με τιμάτε εσείς από την Τρίπολη και όχι ο Παναθηναϊκός. Την Κυριακή με τιμά ο Ζέφυρος από το Αιγάλεω και όχι ο Παναθηναϊκός! Με το ζόρι μπαίνουμε στο γήπεδο. Η περιουσία μου είναι η αγάπη του κόσμου. Δεν μας υπολογίζουν από την ομάδα. Θα πεθάνουμε και ΑΝ μας βάλουν μία σημαία και ΑΝ μας βάλουν ένα τριφύλλι. Φύγανε μεγαθήρια, ο Λουκανίδης, τώρα δεν είναι καλά ο Παπαεμμανουήλ, ο Ανδρέου, ξένοι άνθρωποι τους πηγαίνουν για εξετάσεις και από τον Παναθηναϊκό κανείς. Δοξάζω τη χώρα μου, την Ελλάδα, τον Παναθηναϊκό και θα φύγουμε, θα μας κλάψουν μια μέρα και τέλος, αυτό θα γίνει.

«Δοξάσαμε την Ελλάδα στο Γουέμπλει»

«Δοξάσαμε την Ελλάδα στο Γουέμπλει. Παίξαμε 11 εναντίον 11 με τον Αγιαξ, όπως μας είπε ο Πούσκας και ας χάσαμε. Εβαλα γκολ και στην Ελλάδα και έξω με την Νασιονάλ. Τα παιδάκια πρέπει να μάθουν την ιστορία του Ελληνα παίκτη. Όχι αυτού που παίρνει τώρα τα λεφτά του και αύριο μπορεί να έχει αποχωρήσει. Πρέπει να μάθουν από το 1908 μέχρι τώρα ποιοι έγραψαν ιστορία με τον Παναθηναϊκό και το ίδιο να γίνει στις άλλες ομάδες. Δεν γίνεται να με παίρνει ο Κούδας από τον ΠΑΟΚ, παλαίμαχοι από τον Ηρακλή από άλλες ομάδες και να μην ασχολούνται από τον Παναθηναϊκό».

«Είναι Παναθηναϊκάκιας ο Δώνης»

«Στα τωρινά τώρα, κλαίμε σε κάθε ήττα του Παναθηναϊκού, έλεγα όμως στον Δώνη, είσαι Παναθηναϊκάκιας, οι παλαίμαχοι σε στηρίζουν. Το παλεύει, θα τα καταφέρει. Ο κόσμος να ξέρει πως ο Παναθηναϊκός είναι ιδέα με αξιοπρέπεια και σεβασμό, να μην στενοχωριούνται, ο Παναθηναϊκός είναι του ευρωπαϊκού σαλονιού».

«Μακάρι η Τρίπολη να παίξει στην εξάδα»

«Ολοι χαρήκαμε με τον Αστέρα στην Ευρώπη, μακάρι να μπει εξάδα, σε ευχαριστώ που με κάλεσες. Είτε εκατομμυριούχος, είτε φτωχός, όποιος πέρασε από τον Παναθηναϊκό αξίζει τον σεβασμό των φιλάθλων».

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram