Ο Αντώνης Αντωνιάδης λόγω προβλήματος υγείας δεν κατάφερε να δώσει το παρών στην κηδεία του φίλου του Μίμη Δομάζου, τον οποίο αποχαιρέτησε απόψε πλήθος κόσμου.
Παρά ταύτα, μέσω του Νίκου Καρούλια, ο «ψηλός» του ελληνικού ποδοσφαίρου έστειλε τον δικό του επικήδειο να διαβαστεί, με τα λόγια του παλαίμαχου επιθετικού του «τριφυλλιού» να συγκλονίζουν.
Αναλυτικά ο Αντώνης Αντωνιάδης μέσω του Νίκου Καρούλια είπε:
Πανάκριβε φίλε. Συγχώρεσέ με αλλά αρνούμαι να αποδεχθώ ότι ο γνήσιος φίλος 60 περίπου χρόνων, ο μεγάλος αδερφός, ο Διόσκουρος μου δεν είναι πια μαζί μας. Πως να πάω μόνος μου στη Λεωφόρο ή στο ΟΑΚΑ. Πως να αντικρίσω την διπλανή άδεια θέση που επί 40 χρόνια ήμασταν δίπλα δίπλα. Πως να συνηθίσω την απώλεια όταν όλα θυμίζουν απλά, αγαπημένα και Παναθηναϊκά.
Έτσι τα έφερε η ζωή να έχω εγώ αυτό το αβάσταχτο φορτίο να ζήσω ο "κανονιέρης" χωρίς τον "Στρατηγό" του, ο "ψηλός" χωρίς τον μυθικό "κοντό" στα όσα χρόνια μου μένουν. Πίστεψε με δεν είναι εύκολο. Είσαι και θα είσαι το απόλυτο σύμβολο όχι μόνο του Παναθηναϊκού, αλλά και του ελληνικού ποδοσφαίρου, όσα χρόνια και αν περάσουν.
Εκτός από τις γνωστές πρωτιές και επιτυχίες σου ήθελα να αναφέρω μερικά γεγονότα άγνωστα στην ελληνική κοινωνία. Την πρώτη ημέρα που ήρθα από την Ξάνθη στον Παναθηναϊκό στις 28 Αυγούστου 1968 ήσουν παρών για την υποδοχή μου και εκεί σε πρωτογνώρισα από κοντά. Έκτοτε δε χωρίσαμε ποτέ ως προχθές. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1969 στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος 1969-70, ήρθες πριν από τον αγώνα στα αποδυτήρια, ενώ εσύ δεν αγωνιζόσουν λόγω τιμωρίας, για να με ενθαρρύνεις λέγοντάς μου. 'Πρόσεχε, σήμερα γιατί μπορείς'. Έμελλε αυτός ο αγώνας με τα δύο γκολ που πέτυχε να κρίνει τη συνέχεια της καριέρας μου στο ελληνικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο.
Ήσουν από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΑΠ και ο πρώτος Πρόεδρος από το 1976 έως το 1978. Συμμετείχες με την ομάδα του ΠΣΑΠ για φιλανθρωπικούς σκοπούς μόνο σε όλη την επικράτεια επί 20 χρόνια, καθώς και στο εξωτερικό για τη σύσφιξη της Ελλάδας με τον απόδημο ελληνισμό. Στις 22 Ιανουαρίου εσύ έκανες εισαγωγή στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός και εγώ στο 251 ΓΝΑ για διαφορετικούς λόγους. Την ίδια ώρα ακριβώς. Ενώ το πρωί μιλήσαμε τηλεφωνικά για τελευταία φορά.
Καλέ μου φίλε. Αδελφέ μου. Είμασταν σχεδόν κάθε μέρα μαζί. Σήμερα δεν μπορώ να βρίσκομαι δίπλα σου, όπως συνέβαινε στην κάθε δυσκολία μας, όμως δε θα χαθούμε. Κάποια στιγμή θα ξανανταμώσουμε και θα είμαστε πάλι μαζί. Και ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναπαίξουμε ποδόσφαιρο. Και ποιος ξέρει μπορεί να είσαι εσύ ο ψηλός και εγώ ο κοντός. Θέλω να μεριμνήσεις το γήπεδο να έχει χλοοτάπητα και να δημιουργήσουμε εκεί τον ουράνιο ΠΣΑΠ με Πρόεδρο πάλι εσένα.
Η Ελλάδα και ο ελληνισμός απανταχού της γης δε θα σε ξεχάσουν ποτέ. Καλό ταξίδι, καλή αντάμωση, καλό παράδεισο. Κοντέ, γίγαντα, Μίμη Δομάζο. Καλό ταξίδι!».