Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για τη συνέντευξη Τύπου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, τη μοναδική πρόταση που υπάρχει, εκφράζοντας την απορία του για τη στάση που θα κρατήσει ο Γιάννης Αλαφούζος αν του κατατεθεί η πρόταση και κληθεί να παραχωρήσει τις μετοχές του στον Ερασιτέχνη.  

Η συνέντευξη Τύπου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου όπως αναμένονταν κυριαρχεί στη σημερινή ειδησεογραφία, με τον ισχυρό άντρα του «τριφυλλιού» να αναλύει το πλάνο του για τον έναν και αδιαίρετο Παναθηναϊκό.

Ένα Παναθηναϊκό αυτάρκη, αυτοχρηματοδοτούμενο, χωρίς να έχει την ανάγκη κανενός πλούσιου και που εφόσον όλα πάνε καλά θα στηρίζεται στα εκατομμύρια των φιλάθλων του, επανακτώντας την αίγλη του παρελθόντος που όλοι όσοι αγαπούμε το σύλλογο έχουμε νοσταλγήσει.

Για να συμβούν όλα τα παραπάνω πρέπει να υλοποιηθούν δύο «ΑΝ», τα οποία φαίνεται πως κρατούν στα χέρια τους την ύπαρξη και τη γιγάντωση του Παναθηναϊκού ή την σμίκρυνση και τον αφανισμό του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου.

Σύμφωνα λοιπόν με όσα δήλωσε ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός και Πρόεδρος του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού ΑΝ:

1. Η πολιτεία θωρακίσει τον Βοτανικό και το έργο ξεκινήσει
2. Μαζευτούν 20 εκατομμύρια ευρώ από επιφανείς ή όχι, φιλάθλους του Παναθηναϊκού,

τότε εκείνος θα ζητήσει από τον Γιάννη Αλαφούζο να παραχωρήσει τις μετοχές στον Ερασιτέχνη, προκειμένου το «τριφύλλι» να γυρίσει σελίδα στην ιστορία του και να τραβήξει προς τα μπροστά.

Σε αντίθετη περίπτωση από την 1^η Ιουλίου του 2020 η κατάσταση θα γίνει χειρότερη, ακόμα και για την ομάδα του μπάσκετ ή οποία χάρη στην οικογένεια Γιαννακόπουλου δεν έχει αντιμετωπίσει κανένα οικονομικό πρόβλημα και διατηρείται σε κορυφαίο επίπεδο με Κύπελλα, Πρωταθλήματα και Ευρωπαϊκά.

Την περισσότερη συζήτηση για όλα τα παραπάνω την έχει «σηκώσει» το αν οι «πράσινοι» φίλαθλοι θα μπορέσουν να συγκεντρώσουν τα 20 εκατομμύρια ευρώ. Ποσό, το οποίο αν και μεγάλο φαντάζει πολύ μικρό για τη δυναμική του συλλόγου. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που νωρίτερα θα έχει θωρακιστεί το έργο, κίνηση που θα ανεβάσει τον ενθουσιασμό στις τάξεις των φιλάθλων, μέσα στους οποίους υπάγονται και τα πιο «γερά» πορτοφόλια τα οποία μπορεί να καλύψουν περισσότερα από τα 8 ευρώ που ζητούνται από 2.500.000 Παναθηναϊκούς ή τα 16 ευρώ από 1.250.000 ή τα 20 ευρώ από 1.000.000 Παναθηναϊκούς.

Η γνώμη μου είναι πως από τη στιγμή που μιλάμε για ένα εφάπαξ ποσό το οποίο θα σώσει τον σύλλογο και στη συνέχεια θα τον βάλει στο δρόμο της αυτοχρηματοδότησης από τα έσοδα που θα έχει μέσω των νέων αθλητικών εγκαταστάσεων, των χορηγιών, των εισιτηρίων, των ευρωπαϊκών συμμετοχών.... με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα μαζευτεί. Ο κόσμος θα συσπειρωθεί, κάποιοι από τους έχοντες θα βάλουν και για τους μη έχοντες, σίγουρα με τον τρόπο τους θα συμβάλουν και οι αθλητές (εν ενεργεία και παλαίμαχοι) και τα 20 εκατομμύρια θα βρεθούν.

Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο στη παρούσα φάση είναι οι δύο άλλοι παράγοντες και συγκεκριμένα λιγότερο οι πολιτικοί και περισσότερο ο Γιάννης Αλαφούζος. Και αν οι πρώτοι όπως είπε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχουν δεσμευτεί (έστω και σε προεκλογική περίοδο), αυτός που δεν έχει προβεί σε καμία δήλωση-δέσμευση είναι ο Γιάννης Αλαφούζος.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, μπορεί να έχουν γίνει τα δύο πρώτα βήματα και όταν έρθει η ώρα του ραντεβού Γιαννακόπουλου-Αλαφούζου για την παράδοση των μετοχών της ΠΑΕ στον Ερασιτέχνη να υπάρξει πρόβλημα.

Είμαστε σύμφωνοι πως η συμπεριφορά του μεγαλομετόχου της ΠΑΕ δείχνει ένα άνθρωπο που θέλει να απεμπλακεί. Ωστόσο ποιος μπορεί να είναι βέβαιος ότι ο Γιάννης Αλαφούζος δεν θα αλλάξει γνώμη;

Από το 2012 που ανέλαβε αλλά και από το Σεπτέμβριο του 2017 όπου δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση με την οποία ενημέρωνε για την αποχώρηση του και την ανάληψη υποχρεώσεων ύψους 20 εκατομμύριων ευρώ, (όσο δηλαδή το πόσο που χρειάζεται να μαζευτεί) ο Γιάννης Αλαφούζος παραμένει εδώ.

Παραμένει, αρνούμενος πεισματικά να πληρώσει το χρέος στον Γενς Βέμερ, όμως άλλαξε γνώμη και τελικά τον πλήρωσε, αφού είχαν αφαιρεθεί βαθμοί από τη συνολική συγκομιδή του «τριφυλλιού».

Παραμένει, επιτρέποντας στον Μαρίνο Ουζουνίδη να κάνει στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου προσθήκες, αλλά στη συνέχεια το μετάνιωσε, σταμάτησε να πληρώνει τους παίκτες και ένας-ένας αποχώρησαν (Χίγιεμαρκ-Συλλά-Τσάβες κ.α) αποδυναμώνοντας ή μάλλον «διαλύοντας» την ομάδα, χώρια τις πωλήσεις παικτών στο ελάχιστο κέρδος που έγιναν τόσο το καλοκαίρι, όσο και τον Γενάρη.

Παραμένει, κάνοντας πλάνα για το λίφτινγκ της Λεωφόρου, το οποίο τελικά αρκέστηκε σε καινούργια καθίσματα και αυτά όχι σε όλες τις θύρες, αλλά και στα πλέξιγκλας στα πέταλα.

Παραμένει, κυνηγώντας με λύσσα την παράγκα και τις εμετικές διαιτησίες εις βάρος του Παναθηναϊκού, κάτι που αργότερα σταμάτησε μαζί με την παρουσία του στο γήπεδο.

Άρα ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι όταν (και αν) θα έρθει η στιγμή ο Γιάννης Αλαφούζος να δεχτεί την πρόταση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και να παραχωρήσει τις μετοχές του στον Ερασιτέχνη θα το κάνει; Άλλωστε οι δύο άνδρες έχουν κάτσει και παλαιότερα στο ίδιο τραπέζι χωρίς να υπάρξει συμφωνία….. Ο χρόνος θα δείξει.

ΥΓ. Το πλάνο που ανέπτυξε σήμερα ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, είναι το μοναδικό που υπάρχει και πρέπει να στηριχθεί.

ΥΓ1. Σήμερα ήταν το πρώτο επεισόδιο ενός σήριαλ το οποίο θα απασχολήσει για πολύ καιρό ακόμα, ελπίζω με ευχάριστο τέλος για τον Παναθηναϊκό.

ΥΓ2. Οκτώ ευρώ για κάποιους είναι ποσό που δεν μπορεί να εκταμιευθεί όσο και να αγαπούν τον Παναθηναϊκό, αλλά για άλλους δεν είναι τίποτα να προσφέρουν 50, 100, 500, 10.000, 100.000 ευρώ.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Ρεπορτάζ: Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για τον Παύλο Γιαννακόπουλο που «έφυγε» πριν από ένα χρόνο... αλλά είναι εδώ και κουβαλάει στις πλάτες του τον Παναθηναϊκό.

Στις 10 Ιουνίου του 2018 ο Παύλος Γιαννακόπουλος «έφευγε» από κοντά μας και ξεκινούσε για τον παράδεισο, βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένεια του, αλλά και όλους τους φίλους του Παναθηναϊκού που έχασαν το δικό τους «Θεό».

Σήμερα, ακριβώς ένα χρόνο μετά, θα λέγαμε πως ο Παύλος ζει ανάμεσά μας και γιατί να μην το πούμε, αφού όπως πολύ σωστά λέγεται, οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχάσεις. Κάτι που στην προκειμένη περίπτωση είναι αδύνατο να συμβεί, καθώς μιλάμε για τον ιστορικό ηγέτη του «τριφυλλιού» που γιγάντωσε τον Παναθηναϊκό και έκανε το ανδρικό τμήμα μπάσκετ την καλύτερη ομάδα του 21^ου αιώνα, όπως αναγορεύτηκε από την Ευρωλίγκα.

Το ότι ο Παύλος Γιαννακόπουλος δε θα ξεχαστεί φάνηκε και την Κυριακή (9/6) όπου τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο στο Α’ νεκροταφείο, με πλήθος κόσμου να δίνει το παρών και να τιμά τη μνήμη του «Παυλάρα». Ενός ανθρώπου που ήταν εκεί για όλους και προπάντων για τον Παναθηναϊκό, τον οποίο λάτρευε.

Εδώ που τα λέμε ένας χρόνος ή 100 χρόνια, στην περίπτωση του Παύλου Γιαννακόπουλου δεν έχει καμία απολύτως διαφορά. Τα κατορθώματα και όλα όσα έχει πετύχει θα συνοδεύουν το όνομα του και θα τον διατηρούν «αθάνατο» στο πέρασμα των χρόνων και των Παναθηναϊκών γενεών που θα ακολουθήσουν. 

Τελικά στο μόνο που έκανε λάθος ο Παύλος Γιαννακόπουλος ήταν, όταν είχε πει σε μία συνέντευξή του το 2001: «Από την προεδρία του Παναθηναϊκού πέρασε ο Απόστολος Νικολαΐδης, ο Μαντζαβελάκης, ο Βαρδινογιάννης, τόσοι και τόσοι. Εγώ τι νομίζετε, ότι πήρα τον Παναθηναϊκό στην πλάτη μου εφ' όρου ζωής;»

Δεν τον πήρε μόνο στην πλάτη του εφ’ όρου ζωής, αλλά τον κουβαλά και μετά το τέλος αυτής…

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για την «πρώτη ανάσταση» του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, που προηγήθηκε αυτή του Χριστού και τη βοήθεια του κόσμου που είναι απαραίτητη.

Η ανάσταση του Χριστού έγινε, με εκατομμύρια Έλληνες για μία ακόμα χρονιά να γιορτάζουν τη νίκη του θεανθρώπου επί του θανάτου. Ωστόσο για όσους ασχολούνται με τα κοινά του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου, τη φετινή χρονιά η εν λόγω ανάσταση δεν είναι η πρώτη που γιορτάζεται, καθώς νωρίτερα είχε συμβεί αυτή του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού.

Ενός Ερασιτέχνη, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια ακολουθώντας (δυστυχώς) παρόμοια πορεία με αυτή του ποδοσφαιρικού τμήματος, έφτασε στο σημείο να βλέπει πολλά τμήματα να υποβιβάζονται στις δεύτερες κατηγορίες, άλλα να μην μπορούν να κατεβάσουν ομάδα στο πρωτάθλημα και άλλα να σώζονται στο παρά ένα απ’ τον υποβιβασμό.   

Το καλοκαίρι, όταν ξεκινούσε την προσπάθεια της η νέα (τότε) διοίκηση με επικεφαλής τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, ο Πρόεδρος της «μάνας του λόχου» και ιδιοκτήτης της ΚΑΕ, είχε θέσει τους αρχικούς στόχους και έχει πει για επιστροφή των τμημάτων στις κορυφαίες κατηγορίες, αλλά και για μείωση του χρέους που ήταν κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ.

Με απλά λόγια είχε μιλήσει για επιστροφή του Παναθηναϊκού Α.Ο στην κανονικότητα, αν θέλετε μία πρώτη ανάσταση των «νεκρών» τμημάτων του Ερασιτέχνη, που από πρωταγωνιστές και τις περισσότερες φορές πρωταθλητές, είχαν φτάσει στο σημείο να έχουν συμπληρωματικό ρόλο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα βλέπουμε πως το μεγαλύτερο μέρος όλων όσων είχαν προγραμματιστεί έχουν υλοποιηθεί. Ενδεικτικά να αναφέρω πως η ομάδα μπάσκετ γυναικών έκανε «παρέλαση» στην Α2 και γνωρίζοντας μόλις μία ήττα σε 22 παιχνίδια πήρε την άνοδο για την Α1, ενώ ήταν η μόνη ομάδα της κατηγορίας της που βρέθηκε στο Final 4 Κυπέλλου μαζί με τρεις ομάδες της Α1 και μάλιστα χωρίς ξένες παίκτριες στο ρόστερ. Η ομάδα βόλεϋ γυναικών στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος της Pre Laegue τερμάτισε στην πρώτη θέση, όμως λόγω ισοβαθμίας με τον ΠΑΟΚ χρειάστηκε να νικήσει την ΑΕΚ στα playoff για να ανέβει πανάξια στη Volley League. Το ανδρικό τμήμα βόλεϋ από τα playout της προηγούμενης χρονιάς, κατάφερε να διεκδικεί την είσοδο του στην τετράδα των playoff και μάλιστα έχοντας κενές στο ρόστερ του δύο θέσεις ξένων παικτών, που αν υπήρχαν θα έδιναν μεγαλύτερο βάθος και περισσότερες λύσεις στον Δημήτρη Ανδρεόπουλο. Παράλληλα έβλεπε δύο από τα βασικά γρανάζια της, τον Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο και τον Αλέξανδρο Ράπτη, να είναι πρωταγωνιστές (και) με την ομάδα των Εφήβων, η οποία στέφθηκε πρωταθλήτρια, δείχνοντας ξεκάθαρα πως το μέλλον στο ελληνικό ανδρικό βόλεϋ έχει «πράσινο» χρώμα. Μέσα σε όλα είμαστε σε αναμονή για την έκβαση που θα έχει η προσπάθεια της ομάδας πόλο των ανδρών, με τους παίκτες του Μιχάλη Λαζαρίδη να οδεύουν και αυτοί με τη σειρά τους προς την Α1, ωστόσο ας περιμένουμε να ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα.

Από κει και πέρα δεν θα πρέπει να αφήσουμε απ’ έξω την ίδρυση των ομάδων μπάσκετ και ξιφασκίας με αμαξίδιο, οι οποίες ανεξάρτητα από τις επιδόσεις που θα έχουν είναι ξεκάθαρο πως έχουν μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε πρωτάθλημα.

Παράλληλα με τις αγωνιστικές επιτυχίες, υπήρξε και η ζωτικής σημασίας μείωση του χρέους, το οποίο είναι πλέον μικρότερο κατά περίπου 70%. Όλα αυτά μέσα σε μία μεταβατική χρονιά ή όπως προανέφερα μία πρώτη «ανάσταση» του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, μέχρι να έρθει η κανονική «ανάσταση», αυτή που θα συνδυαστεί με τίτλους στις κορυφαίες κατηγορίες και θα επαναφέρει το… «πρωταθλητή σε όλα τα σπορ».

Στην όλη αυτή πορεία υπάρχει μόνο ένα αρνητικό αλλά σημαντικό. Ο αριθμός των περίπου 500 ατόμων που έχουν γραφτεί ως μέλη, είναι κάτι παράταιρο με την όλη εικόνα που βγάζει πλέον ο Π.Α.Ο, κάτι που είναι 100% στο χέρι όλων των Παναθηναϊκών για να αλλάξει και να δώσει ακόμα περισσότερα εχέγγυα στο «τριφύλλι» για να ανθίσει ξανά.

ΥΓ. Δυστυχώς, τη φετινή σεζόν για πολλοστή φορά δεν είδαμε την ανάσταση του ποδοσφαιρικού τμήματος, που όλοι περιμένουμε. Μείναμε στο «ίδιο έργο θεατές» και είδαμε την ιστορία των πλάνων, των μειωμένων μπάτζετ, των ντου των «φιλάθλων», της αφαίρεσης βαθμών, της ήττας στα χαρτιά, της μη εξόδου στην Ευρώπη (έστω και για να εξαλειφθεί η τιμωρία), των διακανονισμών, των επενδυτών «φαντασμάτων» κ.α. Τουλάχιστον αποφύγαμε τις απεργίες των ποδοσφαιριστών…

ΥΓ1. Το ΥΓ. δεν αφορά επ’ ουδενί το τεχνικό επιτελείο και τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού.

ΥΓ2. Ας ελπίσουμε πως η ανάσταση του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού δε θα αργήσει.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Ο Βασίλης Κασιμάτης αρθρογραφεί για την «βασιλική» εμφάνισή του Νικ Καλάθη στο Παλαντέσιο και εξηγεί γιατί το παρ’ ολίγον τριπλ-νταμπλ έρχεται δεύτερο σε σχέση με τα άλλα κατορθώματα του αρχηγού του Παναθηναϊκού.

Ήταν πριν από περίπου ένα μήνα και κάτι, όταν η είδηση που είχε τραβήξει το ενδιαφέρον όλων όσων ασχολούνται με το μπάσκετ, έκανε λόγο ότι ο Νικ Καλάθης αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα στο πέλμα. Μάλιστα είχε αναπαραχθεί πως ο Έλληνας γκαρντ θα έπαιζε στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος κόντρα στον ΠΑΟΚ και στη συνέχεια θα έμπαινε στα πιτς για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, βγάζοντας ουσιαστικά «κουτσό» τον ηγέτη του «τριφυλλιού», ο οποίος όντως αντιμετωπίζει πρόβλημα, αλλά όχι στον βαθμό που τότε παρουσίαζαν κάποια ΜΜΕ.

Γρήγορα προς τα εμπρός, ο Καλάθης όχι μόνο στα πιτς δεν μπήκε, αλλά «κατέβασε» ταχύτητα προκειμένου να επιταχύνει και να οδηγήσει το «τριφύλλι» σε ένα τρομερό σερί στην Ευρωλίγκα, κάνοντας το «απατηλό όνειρο» της 8άδας να μοιάζει πλέον πιο εφικτό από ποτέ.

Τελευταία «παράσταση» του Νικ, αυτή κόντρα στην Αρμάνι Μιλάνο, όπου ο αριθμός «33» του «τριφυλλιού» έφτασε μία ανάσα από το τριπλ-νταμπλ  μετρώντας 27 πόντους, 14 ασίστ και 8 ριμπάουντ. Εδώ θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω με την πλειοψηφία του κόσμου και των συναδέλφων που αποθεώνει τον «πράσινο» πλέι μέικερ για αυτό το επίτευγμα. Το πιο εντυπωσιακό, αλλά όχι πρωτόγνωρο (κρατήστε το αυτό) στοιχείο που έφερε τη  χθεσινή επίδοση, είναι η αναλογία του χρόνου συμμετοχής με την αστείρευτη ενέργεια που έβγαλε στο παρκέ.

Και για να μην μακρηγορώ, ο Νικ Καλάθης αγωνίστηκε για 39 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα (δηλαδή παρά κάτι δευτερόλεπτα, όλο τον αγώνα) έχοντας τα ίδια επίπεδα ενέργειας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό σε άμυνα και επίθεση. Όλα αυτά όχι σε ένα φιλικό, αλλά σε ένα do or die εκτός έδρας ματς, απέναντι σε μία ποιοτική ομάδα που ήθελε με λύσσα να πάρει τη νίκη. Αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα του λαβωμένου και όχι «κουτσού» 30χρονου άσσου και όχι τα υπόλοιπα εκπληκτικά στατιστικά του.

Το ανέφερε άλλωστε και ο Ρικ Πιτίνο στη συνέντευξη τύπου δείχνοντας εντυπωσιασμένος, όμως για εμάς που τυχαίνει να παρακολουθούμε περισσότερα χρόνια την πορεία του Νικ Καλάθη, αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά. Αφήνοντας απ’ έξω τους πάμπολλους αγώνες που έχει συμμετάσχει για 34-35 λεπτά, ο ηγέτης των Κυπελλούχων Ελλάδας είχε δείξει το πρώτο δείγμα των βιονικών του ικανοτήτων πριν από πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα στον 4^ο τελικό του πρωταθλήματος της περιόδου 2010-2011 κόντρα στον Ολυμπιακό, ο Παναθηναϊκός είδε στο δεύτερο λεπτό τον ηγέτη του, Δημήτρη Διαμαντίδη, να κάθεται τραυματίας στον πάγκο και να μη μπορεί να συνεχίσει. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έριξε στο παρκέ τον νεαρό, τότε, Καλάθη ο οποίος δεν ξαναβγήκε ποτέ σε ένα ματς που διήρκησε 45 λεπτά και βρήκε τους «πράσινους» νικητές και πρωταθλητές στην παράταση με 101-94.

Μπορεί αυτό το παιχνίδι να έχει χαρακτηριστεί από τα 6/6 τρίποντα του Αντώνη Φώτση που «σκότωσε» τους «ερυθρόλευκους», όμως ο Σέρβος τεχνικός στη Συνέντευξη Τύπου αρχικά στάθηκε στο χρόνο συμμετοχής του Καλάθη, αναφέροντας πως «έπαιξε 40 λεπτά και δεν μου ζήτησε ποτέ να βγει αλλαγή».

Όπως φαίνεται αν και έχει πατήσει τα 30 ο Νικ Καλάθης παίζει με ενέργεια 20χρονου, αποδεικνύοντας αφενός πως δίκαια φέρει τον τίτλο του ηγέτη, αφετέρου δικαιολογώντας το μεγάλο χρηματικό ποσό που εισπράττει για να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

ΥΓ Είναι χιλιοειπωμένο αλλά, η σχέση και το δέσιμο του κόσμου του Παναθηναϊκού με την ομάδα μπάσκετ δεν υπάρχει σε κανένα άλλο σύλλογο παγκοσμίως. Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της οικογένειας Γιαννακόπουλου.  

ΥΓ2 Ο Ρικ Πιτίνο έχει βελτιώσει την ψυχολογία των παικτών του, ωστόσο στο μεγαλύτερο ποσοστό της η μεταμόρφωση του Παναθηναϊκό οφείλεται στη σκληρή δουλειά και το επιπλέον κίνητρο. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από το σώμα του Γιώργου Παπαγιάννη δεν υπάρχει.

Βασίλης Δ. Κασιμάτης 

Θυμηθείτε τον 4^ο  τελικό της σεζόν 2010-2011     

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για την εφηβική ψυχή και ένα κομμάτι της που «φεύγει» μαζί με τον Θανάση Γιαννακόπουλο.

Η δική μου γενιά, των 30 και κάτι, είναι μία από αυτές που είχε την τύχη να ζήσει τη γιγάντωση του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Ωστόσο ένα πολύ βασικό χαρακτηριστικό που δεν το είχαν οι υπόλοιπες γενιές, είναι πως αυτό συνέβη παράλληλα με ένα κομμάτι των εφηβικών χρόνων, όπου τα συναισθήματα γίνονται ακόμα πιο έντονα και η διαχείρισή τους πολλές φορές πιο δύσκολη, απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα.

Περνάνε τα χρόνια, μεγαλώνεις και παρόλο ότι θυμάσαι και την παραμικρή λεπτομέρεια απ’ όλες αυτές τις στιγμές, έχεις ξεχάσει πως έχουν χαραχτεί στην ψυχή σου, με την ένταση την οποία τα ζούσες τότε, ως παιδί αρχικά και ως έφηβος στη συνέχεια.

Όλα αυτά μέχρι να έρθει μία είδηση σαν τη σημερινή, με το θάνατο του Θανάση Γιαννακόπουλου ή σαν αυτή προ ολίγων μηνών με τον θάνατο του Παύλου Γιαννακόπουλου, που σου φέρνουν και πάλι στην επιφάνεια τα ίδια έντονα συναισθήματα, αλλά από την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Φαντάζομαι για πολλούς και όχι μόνο για εμένα, μαζί με τους δύο εμβληματικούς παράγοντες του Παναθηναϊκού, έφυγε και ένα κομμάτι της εφηβικής ψυχής τους και των όσων έντονων στιγμών χαράς είχαμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια που συμπορευτήκαμε από διαφορετικά πόστα, αλλά δίπλα στην ίδια ομάδα.

Εμείς αγαπήσαμε τον Παναθηναϊκό, αλλά ο Παύλος και ο Θανάσης, ο Θανάσης και ο Παύλος, με την αγάπη τους, το ήθος τους και την προσφορά τους, μας έκαναν να αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο το «τριφύλλι» αλλά και αυτούς ως πρόσωπα. Ίσως το τελευταίο να είναι και το μεγαλύτερό τους επίτευγμα.

Καλό ταξίδι «τυφώνα», καλό ταξίδι δικέ μας, Θανάση Γιαννακόπουλε.

ΥΓ. Είμαι σίγουρος πως το ΟΑΚΑ στο αυριανό ματς κόντρα στη Μπασκόνια θα είναι όπως πρέπει προκειμένου οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού να τιμήσουν τον Θανάση Γιαννακόπουλο και να «σπρώξουν» την ομάδα λίγο πιο κοντά στα πλέι όφ της Ευρωλίγκα.

ΥΓ2. Ευρωπαϊκά θα έρθουν και άλλα, απλά πλέον μετράμε από το 6.

Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για την προαποφασισμένη φυγή του Ολυμπιακού που δεν τον άφησε να προετοιμαστεί κατάλληλα για το ντέρμπι του ημιτελικό Κυπέλλου, τον τελικό που έρχεται για τον Παναθηναϊκό, το λάθος του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και τους όρους των Αφών Αγγελόπουλων.  

Έφυγε κακήν κακώς, με την ουρά στα σκέλια, σα βρεγμένη γάτα, άρον άρον. Η ελληνική γλώσσα έχει πολλές εκφράσεις για να παρομοιάσει κάποιος τον τρόπο με τον οποίο αποχωρεί κάποιος άλλος. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, καμία από τις προαναφερθείσες δεν αρκεί για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο την «έκανε» στο ημίχρονο του ημιτελικού κόντρα στον Παναθηναϊκό, ο Ολυμπιακός.

Οι «ερυθρόλευκοι» υποστηρίζουν πως με αφορμή, τα φάουλ πήραν την απόφαση να αποχωρήσουν, ενώ υπάρχουν και οι φωνές που λένε πως αυτή πάρθηκε μετά το πρώτο λεπτό, όταν οι «ερυθρόλευκοι» είχαν χρεωθεί με τρία φάουλ. Δηλαδή σε όποιον αγώνα μπάσκετ μία ομάδα τιμωρείται με τρία φάουλ στο πρώτο λεπτό, στα 28 δευτερόλεπτα ή στα όσα δευτερόλεπτα να ναι, πρέπει να την «κοπανάει». Αυτό θέλουν να μας πουν;

Όπως και να έχει οι «ερυθρόλευκοι» πήραν την απόφαση και άμα τους καλύπτει, εμάς μας περισσεύει. Ας μην προσπαθούν όμως να μας πείσουν πως αυτή πάρθηκε για τους λόγους που επικαλέστηκαν. Είναι ολοφάνερο πως οι «ερυθρόλευκοι» είχαν αποφασίσει να μην αγωνιστούν ή να αποχωρήσουν από το ματς στην πρώτη ευκαιρία (αν και δεν τους δόθηκε παρόλο τις προκλήσεις από Αγραβάνη και Γουέμπερ), πριν μπουν στο πούλμαν για να φτάσουν στο ΟΑΚΑ ίσως και κάποιες ημέρες νωρίτερα.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον βαθμό συγκέντρωσης που (δεν) είχαν και τον πνευματικό τομέα πάνω στον οποίο δεν είχαν δουλέψει καθόλου τις προηγούμενες ημέρες του ματς, κάτι που αποδείχτηκε ξεκάθαρα μέσα στα 20 αγωνιστικά λεπτά που διήρκησε ο ημιτελικός. Σε αυτά ο Ολυμπιακός δεν θύμισε σε τίποτα την ομάδα που είχε αντιμετωπίσει στην τρέχουσα σεζόν ο Παναθηναϊκός, στα δύο παιχνίδια της Ευρωλίγκα και το ένα του πρωταθλήματος. Και δεν τον θύμισε γιατί πολύ απλά οι «ερυθρόλευκοι» είχαν παέι στο ΟΑΚΑ με άλλα πράγματα στο μυαλό τους.

 Έτσι μέσα σε δύο περιόδους οι «ερυθρόλευκοι» είχαν καταφέρει να σκοράρουν 25 πόντους, έχοντας 12 λάθη και μόλις 2 ασίστ. Καλύτερος παίκτης ήταν ο νεοφερμένος Γουέμπερ, τη στιγμή που ο καλύτερος παίκτης του ρόστερ (Μιλουτίνοφ) ήταν εκτός αγώνα από την διαβασμένη άμυνα το Πιτίνο (καμία σχέση με το πρώτο ματς του Αμερικανού κόουτς στο ΣΕΦ που τον είχε αφήσει να αλωνίζει στη ρακέτα). Η πλειοψηφία των επιθέσεων ήταν στο τέλος του χρόνου με κακές προοπτικές και πολλές από αυτές «σκοτωμένες», θυμίζοντας ομάδα στα πρώτα φιλικά της καλοκαιρινής προετοιμασίας. Από τη μεριά του ο Παναθηναϊκός όποτε βρήκε ανοιχτό γήπεδο έτρεξε, ο Καλάθης με καθαρό μυαλό σε όλες τις καταστάσεις των επιθέσεων μοίραζε τις ασίστ απλόχερα και με βάση την καλή άμυνα το κοντέρ έγραψε στο ημίχρονο +15 και μετά είχαμε τη… μεγάλη απόδραση των έντεκα. Μόνο που οι πρωταγωνιστές της ομώνυμης ταινίας επέστρεψαν στο γήπεδο, αποδεικνύοντας πως εκτός από τη μάνα του φευγάτου (που λέει και η φράση), υπήρξαν και άλλες μάνες που δεν έκλαψαν.

Πλέον οι «πράσινοι» έχουν μπροστά τους έναν τελικό κόντρα στον ΠΑΟΚ τον οποίο πρέπει να κερδίσουν και να προσθέσουν ένα ακόμα τρόπαιο στη συλλογή τους. Φυσικά και το ματς της Κυριακής δεν είναι εύκολο και αν το «τριφύλλι» πάει με αυτή τη λογική τότε είναι σίγουρο πως θα βρεθεί προ εκπλήξεων. Οπότε κάτω το κεφάλι, κλειστά τα αυτιά στον απόηχο του χθεσινού ντέρμπι και νίκη στον τελικό.

Φυσικά, τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να επισκιάσει την κακή πορεία που διαγράφεται στην Ευρωλίγκα. Όμως οι παίκτες και ο Ρικ Πιτίνο έχουν κάποιες ελάχιστες πιθανότητες πρόκρισης στα πλέι οφ και πρέπει να τις κυνηγήσουν μέχρι το τέλος, αρχής γενομένης από το ματς της ερχόμενης Πέμπτης κόντρα στη Χίμκι.

Τέλος δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε δύο ακόμα σημεία.

1. Η κίνηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να αφήσει στον πάγκο του Ολυμπιακού ένα εσώρουχο δεν αρμόζει στο μέγεθος, την ιστορία και όνομα της ομάδας που ηγείται και είναι πολύ θετικό που κατάλαβε το λάθος του.
2. Ο Ολυμπιακός και οι ιδιοκτήτες του δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θέτουν όρους και να βάζουν βέτο για τον τρόπο με τον οποίο θα διεξαχθεί οποιοδήποτε παιχνίδι. Αν δε θέλουν έχουν το δικαίωμα να μην κατέβουν στα ματς. Έτσι και αλλιώς τον τρόπο τον ξέρουνε

Βασίλης Δ. Κασιμάτης    

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για την παράδοση άνευ όρων του Παναθηναϊκού στην Κωνσταντινούπολη και τη βελτίωση που δεν έρχεται, σε αντίθεση με το ντέρμπι για τον ημιτελικό Κυπέλλου.

Με τους παλμούς να έχουν πέσει αισθητά και τα νεύρα να έχουν κάπως χαλαρώσει από τη χθεσινή ντροπιαστική εμφάνιση, κυρίως και δευτερεύοντος ήττα του Παναθηναϊκού στην Κωνσταντινούπολη, πήρα την απόφαση να γράψω.

Ξεκινώντας, ξεκαθαρίζω πως όποιος περιμένει στις παρακάτω γραμμές να διαβάσει αναθέματα και λογής-λογής «ξεκατινιάσματα», καλό θα είναι να σταματήσει την ανάγνωση εδώ και να ψάξει κάπου άλλου να τα βρει. Αφενός είμαι της άποψης πως οποιαδήποτε κριτική (τις περισσότερες φορές) μπορεί να γίνει με όμορφο τρόπο, αφετέρου η στιγμή δεν απαιτεί να ανέβουν οι τόνοι, καθώς ακολουθεί ματς «σταθμός» κόντρα στον Ολυμπιακό που ενδεχόμενος θα κρίνει τον πρώτο τίτλο της σεζόν.

Την Παρασκευή το βράδυ (δυστυχώς) δεν είδαμε κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουμε δει στα μέχρι τώρα εκτός έδρας παιχνίδια του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα. Οι «πράσινοι» για κάποια λίγα λεπτά ήταν μέσα στο παιχνίδι και στη συνέχεια με ένα σερί του αντιπάλου εξαφανίστηκαν, παίρνοντας μαζί τους και την τελευταία ικμάδα πάθους και πίστης, ότι η κατάσταση μπορεί στη συνέχεια να ανατραπεί. Στο τελευταίο, ΟΛΟΙ (παίκτες και προπονητικό επιτελείο) οι «πράσινοι» κρίνονται ως απαράδεκτοι, καθώς ακόμα και αν οι ίδιοι δεν πιστεύουν πως μπορούν να καλύψουν διαφορά 19 ή και περισσότερων πόντων κόντρα στη Φενέρ ή σε κάθε «Φενέρ», έχουν την ελάχιστη υποχρέωση να προσπαθήσουν για το σήμα στη φανέλα που φοράνε, κάτι που στο χθεσινό ματς δεν συνέβη.

Εκτός από το κομμάτι της ψυχολογίας, δεν είδαμε κάτι διαφορετικό ούτε και στο τακτικό κομμάτι του αγώνα. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς κάθε φορά που τίθεται ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια, το πλάνο του για να πάρει τη νίκη έχει σημείο αναφοράς και λέγεται Νικ Καλάθης. Ο Σερβός κόουτς επιλέγει στην άμυνα να ρίχνει «μπασκετικό ξύλο» στον αρχηγό του Παναθηναϊκού στα ¾ του γηπέδου και στη συνέχεια του κόβει τη δημιουργία προς τους συμπαίκτες του, δίνοντάς του την επιλογή του σουτ με άντερ σε όλα τα σκριν. Ακόμα και όταν ο Καλάθης δεν θα επιχειρήσει το σουτ και θα ψάξει άλλες λύσεις, το «τριφύλλι» δυσκολεύεται να σκοράρει, κουράζεται, χάνει την ψυχραιμία του και έτσι σιγά σιγά, η κατά τα άλλα πιο ποιοτική Φενέρ ανοίγει τον τέμπο και τη διαφορά στο σκορ.

Την ίδια ακριβώς στρατηγική με τον «Ζοτς» ακολουθεί και ο μαθητής του, Δημήτρης Ιτούδης, θυμίζοντας πως στο παιχνίδι του ΟΑΚΑ ο τεχνικός της ΤΣΣΚΑ είχε προορίσει για αυτό τον ρόλο τον Ντάνιελ Χάκετ, ωστόσο το «τριφύλλι» στο τέλος επικράτησε, ενώ παρόμοια τακτική ακολουθεί και ο Σαρούνας Γιασικέβιτσιους με την Ζαλγκίρις. Το ίδιο ίσως κάνει και ο Ντέιβιντ Μπλατ, που υπέγραψε τον Μπριάντε Γουέμπερ, ο οποίος προορίζεται να έχει αυτόν το ρόλο στο νοκ άουτ ματς της Τετάρτης κόντρα στον Ολυμπιακό για το Κύπελλο.

Και αν για τον αρχηγό των «πρασίνων» η υποχρέωσή του είναι να βελτιώσει το σουτ ακόμα και αν 30άρισε, ο Ρικ Πιτίνο επιβάλλεται να έχει τη δική του απάντηση στις τακτικές των αντίπαλων προπονητών, βελτιώνοντας παράλληλα την ομαδική λειτουργία των πρωταθλητών ακόμα και αν ο αρχηγός του δεν είναι σε καλή βραδιά. Για αυτό άλλωστε τον πλήρωσε και τον έφερε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, δίνοντάς του «προίκα» τους Κιλπάτρικ και Πέιν και όχι για κάποιον άλλον λόγο.

Μέχρι στιγμής η βελτίωση αυτή δεν έχει υπάρξει και ευχή όλων που αγαπάμε τον Σύλλογο είναι να εμφανιστεί για πρώτη φορά στο παιχνίδι της Τετάρτης κόντρα στον Ολυμπιακό. Ο νοκ άουτ ημιτελικός Κυπέλλου κατά 99% θα κρίνει τον πρώτο τίτλο της σεζόν και οι «πράσινοι» είναι υποχρεωμένοι μετά το τέλος του να πανηγυρίσουν την πρόκρισή τους στον τελικό.

ΥΓ. Μέσα σε όλα έρχεται και ένας ακόμα τραυματισμός, αυτός του Λοτζεσκί να προστεθεί στα προβλήματα. Ο Αμερικανός μαζί με τον Παππά, και ίσως τον Λάνγκφορντ είναι εκτός από τον ημιτελικό και ο Σον Κιλπάτρικ θα τραβήξει το «κουπί» στη θέση «2».

Βασίλης Δ. Κασιμάτης    

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για τις αποτυχίες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, για την ένσταση, αλλά και την κουλτούρα του Ρικ Πιτίνο.

Η Πέμπτη που πέρασε είναι από αυτές τις ημέρες που θες άμεσα να ξεχάσεις, ωστόσο όσο πιο πολύ το θες, τόσο περισσότερο τη σκέφτεσαι. Και όσο περισσότερο τη σκέφτεσαι όλο και πιο πολύ μεγαλώνει η «μαυρίλα» στην ψυχή σου, όπως και του κάθε Παναθηναϊκού που είδε τις ομάδες των δύο δημοφιλέστερων αθλημάτων να αποτυγχάνουν σε στόχους που είχαν θέσει.

Ο μεν ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να πάρει την πρόκριση για τα προημιτελικά του Κυπέλλου, γνωρίζοντας οδυνηρό αποκλεισμό από τη Λαμία, ενώ λίγη ώρα αργότερα για μία ακόμα φορά, η ομάδα μπάσκετ δεν κατάφερε να κάνει την απαραίτητη εκτός έδρας νίκη κόντρα στη Μακάμπι, κάνοντας την πρόκριση στα πλεί οφ της Ευρωλίγκα να μοιάζει πλέον με όνειρο απατηλό.

Το να βάλεις στη «ζυγαριά» ποια από τις δύο στιγμές είναι η πιο στενάχωρη, είναι δύσκολο και στην προκειμένη περίπτωση είναι και ανούσιο. Ωστόσο αν κανείς σκεφτεί τις συνθήκες με τις οποίες ξεκίνησαν το καλοκαίρι, τότε η εικόνα της ομάδας μπάσκετ είναι μάλλον πιο στενάχωρη. Η αλήθεια είναι όμως πως η περισσότερη απογοήτευση ισοσταθμίζεται με το ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη της, ο οποίος δείχνει πρόθυμος να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να την ενισχύσει όπως κάνει τόσα χρόνια ο ίδιος και η οικογένειά του. Στον αντίποδα το ποδοσφαιρικό τμήμα δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, με τον Γιάννη Αλαφούζο να «δαπανά» τα λιγότερο δυνατά χρήματα για να συντηρεί το «τριφύλλι» και όλα αυτά μετά την ολική καταστροφή στην οποία το οδήγησε πέρυσι.

Και εκεί που προσπαθείς να συνέλθεις, έρχεται η απόφαση του διαιτητή Παπαπέτρου να μην εφαρμόσει σωστά τον κανονισμό με την τέταρτη αλλαγή στην παράταση. Έτσι δίνει το δικαίωμα στο «τριφύλλι» να καταθέσει προσφυγή και να διεκδικήσει εκ’ νέου την πρόκρισή του στα προημιτελικά του Κυπέλλου.

Για να μην λέμε πολλά, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός ΔΕΝ πρέπει να προχωρήσει σε καμία ένσταση για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Το παιχνίδι παίχτηκε στα ίσια εντός του γηπέδου, το «τριφύλλι» δεν μπόρεσε να πάρει την πρόκριση και έτσι αποκλείστηκε δίκαια από τη συνέχεια του θεσμού. Το γεγονός πως ο διαιτητής δεν έκανε σωστά τη δουλειά του με τη μη εφαρμογή του κανονισμού, επηρέασε και τις δύο ομάδες, αφού και οι φιλοξενούμενοι δεν πραγματοποίησαν τέταρτη αλλαγή.  

Τώρα για τις αστειότητες που ακούγονται μετά την κλήρωση, ότι η διοίκηση σκέφτεται να καταθέσει προσφυγή για να παίξει ο Παναθηναϊκός (αν προκριθεί) με τον Ολυμπιακό και να υπάρξουν έσοδα από τα εισιτήρια. Εγώ θα πω, πως τόσα χρόνια το «τριφύλλι» πορεύεται με το «κεφάλι ψηλά και το κούτελο καθαρό» παίζοντας όλα τα ματς στο γήπεδο (ακόμα και αυτά που δεν πρέπει π.χ Ριζούπολη). Ας μην του στερήσει η νυν διοίκηση και αυτό το χαρακτηριστικό γνώριμα που κάνει τον Παναθηναϊκό να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες ομάδες και γεμίζει με περηφάνια τον κόσμο του.

Περνώντας στο μπάσκετ, μετά την ήττα από τη Μακάμπι η είσοδος στην 8άδα έγινε κάτι παραπάνω από δύσκολη, με τον Παναθηναϊκό ουσιαστικά να είναι με το 1,5 πόδι εκτός πλέι οφ και με αυτή την εικόνα σύντομα θα είναι και με τα δύο. Όμως όσο υπάρχουν ελπίδες μαθηματικά, παίκτες και προπονητής είναι υποχρεωμένοι να τις κυνηγήσουν μέχρι αυτές να τελειώσουν. Αυτό άλλωστε προστάζει η ιστορία και το όνομα του Παναθηναϊκού, αλλά και τα έξι αστέρια που κοσμούν στη φανέλα το τριφύλλι.

ΥΓ. Με όλο το σεβασμό στην προπονητική αξία και την καριέρα που «κουβαλάει» μαζί του ο Ρικ Πιτίνο, αλλά και στην τωρινή του ιδιότητα ως προπονητής του Παναθηναϊκού. Όμως είμαι σίγουρος πως δεν ενδιαφέρει κανένα φίλαθλο του «τριφυλλιού» ιδιαίτερα μετά την ήττα από τη Μακάμπι, να μάθει εάν του άρεσε η πόλη του Τελ Αβίβ, οι παραλίες ή αν πρόλαβε νωρίτερα να πάει στους Αγίους Τόπους. Καταλαβαίνω πως για κάθε άνθρωπο είναι δύσκολο να αποβάλει την κουλτούρα που τον συνοδεύει, πόσο μάλλον για ένα Αμερικανό που έρχεται για πρώτη φορά να δουλέψει στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Ωστόσο ο κόουτς του Παναθηναϊκού το καλοκαίρι, θα έχει όλο το χρόνο να επισκεφτεί τα μέρη που επιθυμεί, όμως μέχρι τότε το "τρένο" της 8άδας θα έχει χαθεί, εάν δεν έχει ήδη συμβεί κάτι τέτοιο.

Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για τη δίκαιη νίκη του Ολυμπιακού, την μεταγραφική ενίσχυση που έρχεται αλλά και την «ποδιά» του Βασίλη Σπανούλη στον Γιώργο Παπαγιάννη.   

Το παιχνίδι στο ΣΕΦ έχει τελειώσει και η αλήθεια είναι πως είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν τομέα στον οποίο ο Παναθηναϊκός κατάφερε να έχει καλύτερη επίδοση από τον Ολυμπιακό. Κοιτώντας τα στατιστικά μοναδική εξαίρεση στην παραπάνω πρόταση αποτελούν τα λάθη, με το «τριφύλλι» να έχει υποπέσει σε 12 έναντι 13 του αντιπάλου του.

Για αυτό το λόγο είναι περιττό να μπούμε σε διαδικασία οποιασδήποτε ανάλυσης του αγώνα, η εικόνα του οποίου στην προκειμένη περίπτωση είναι απλή και ξεκάθαρη. Οι γηπεδούχοι μπήκαν από το πρώτο λεπτό με το «μαχαίρι στα δόντια» έβγαλαν ενέργεια στην άμυνα, στρίμωξαν στα «σχοινιά» τον Παναθηναϊκό και με τον Μιλουτίνοφ να κάνει πάρτυ στις δύο ρακέτες έφτασαν δίκαια στη νίκη.

Από τη μεριά τους οι «πράσινοι» είδαν την άσχημη αμυντική τους συμπεριφορά να είναι το μικρότερο κακό στην αναμέτρηση, με την αστοχία στην επίθεση να παίρνει τα πρωτεία και να χαρακτηρίζεται το λιγότερο εκνευριστική. Μέσα σε αυτά προσθέστε και την αργοπορία του Ρικ Πιτίνο στο να πάρει την απόφαση να βάλει τον Παπαγιάννη ή ένα αντίστοιχο παίκτη (υπήρχε και ο Βουγιούκας) στα κυβικά του Μιλουτίνοφ, προκειμένου να περιορίσει τη δράση του Σέρβου και έτσι το κακό δεν άργησε να γίνει.

Ωστόσο, όσο και να φαίνεται περίεργο από το χθεσινό ματς βγήκαν και κάποια θετικά στοιχεία για τον Παναθηναϊκό, μερικά από τα οποία έγιναν ήδη ορατά, ενώ κάποια άλλα θα γίνουν στο μέλλον.

Ένα από αυτά είναι η απόδοση του Ντίνου Μήτογλου. Ο Έλληνας φόργουορντ μετά τη περσινή μεταβατική σεζόν, δείχνει ότι φέτος είναι ένας παίκτης που αν μη τι άλλο μπορεί να προσφέρει λύσεις, ενώ το νεαρό της ηλικίας του αφήνει ακόμα μεγαλύτερες υποσχέσεις για το μέλλον. Καλή θα χαρακτηρίσω και την απόδοση του Λούκας Λεκαβίτσιους, ο οποίος έδειξε πως τελικά έχει να δώσει πράγματα στο «τριφύλλι» και ήδη θα μπορούσε να είχε προσφέρει περισσότερα αν ο Τσάβι Πασκουάλ του έδειχνε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

Περνώντας στα θετικά στοιχεία που θα γίνουν ορατά στο μέλλον, ένα από αυτά θα είναι η μεταγραφική ενίσχυση του Παναθηναϊκού, η οποία αν και ήταν επιβεβλημένη από πριν, το σημερινό ματς ήρθε να την «κλειδώσει». Πραγματικά θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί το «τριφύλλι» σε αυτό το κομμάτι, ωστόσο να θεωρείτε βέβαιο πως η μεταγραφική ενίσχυση για τους πρωταθλητές είναι προ των πυλών.

Για το τέλος άφησα μία από τις τελευταίες φάσεις του αγώνα. Εκεί που ο Βασίλης Σπανούλης περνάει τη μπάλα κάτω από τα πόδια του Γιώργου Παπαγιάννη, σε ένα σημείο όπου το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί. Άλλος σκοπός πέραν του να «ξεφτιλίσει» τον νεαρό σέντερ και κατ' επέκταση το «τριφύλλι» δεν υπάρχει, ωστόσο το γεγονός αυτό είναι μάλλον λιγότερο τιμητικό για τον Σπανούλη, ο οποίος έδειξε πως παραμένει ένας πολύ μεγάλος μπασκετμπολίστας με αντιστρόφως ανάλογο χαρακτήρα, παρά για τον Παναθηναϊκό.

Όμως οι «πράσινοι» οφείλουν να πράξουν ένα πράγμα, να κάνουν «αφίσα» στο μυαλό τους τη συγκεκριμένη φάση και να απαντήσουν όλοι μαζί ως ομάδα όταν θα έρθει οι δική τους ώρα, όχι όμως με ανάλογες κινήσεις αλλά με κατακτήσεις νικών και τροπαίων.

ΥΓ. Πολύ τιμητικές για τον ίδιο και τον Παναθηναϊκό, οι δηλώσεις του Νίκου Παππά μετά το τέλος του αγώνα. Ο γκαρντ του «τριφυλλιού» δεν θέλησε να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του, αναγνώρισε την ανωτερότητα των «ερυθρολεύκων» και δεν πήγε σε άλλες τακτικές αντίστοιχες με αυτές που έχουν κάνει στο παρελθόν συνάδελφοί του από άλλες ομάδες.

Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει για την κρίση που περνάει ο Παναθηναϊκός, τον Καλάθη που θα επιστρέψει αλλά και τις λύσεις που πρέπει να βρει άμεσα ο Τσάβι Πασκουάλ.

Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός δε βρίσκεται σε καλό φεγγάρι είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Αυτό μάλιστα δεν αποτυπώνεται μόνο από τα αποτελέσματα και τις εμφανίσεις των Πρωταθλητών (κυρίως στα εκτός έδρας παιχνίδια στα οποία υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα), αλλά και από την παρουσία ορισμένων παικτών.

Ο Νικ Καλάθης, ο οποίος εκτός από αρχηγός είναι και ο παίκτης «βαρόμετρο» του «τριφυλλιού», είναι ξεκάθαρο πως βρίσκεται σε φάση ντεφορμαρίσματος, αφού σε τίποτα δεν θυμίζει τον παίκτη των προηγούμενων εμφανίσεων (κυρίως πέρυσι αλλά και φέτος), που έκανε το ένα νταμπλ-νταμπλ πίσω από το άλλο. Μάλιστα ένα ακόμα στοιχείο που αποδεικνύει την παρατεταμένη εκτός φόρμας απόδοση του Έλληνα γκαρντ, μπορεί εύκολα να το βρει κανείς στην ενέργεια που βγάζει στην άμυνα, η οποία είναι σαφώς μικρότερης ισχύος απ’ ότι μας έχει συνηθίσει.

Όταν ο Νικ Καλάθης έχει πρόβλημα μαζί του «πονάει» και ο Παναθηναϊκός. Ωστόσο η κατάσταση γίνεται δυσκολότερη από τη στιγμή που ο έτερος πόιντ γκαρντ, ο Λούκας Λεκαβίτσιους φαίνεται να μην μπορεί να καλύψει το κενό και να «χρησιμοποιήσει» τους συμπαίκτες του στην επίθεση. Στα ματς που παρατηρείται το πρόβλημα αυτό ο Τσάβι Πασκουάλ αποφασίζει να δώσει τη μπάλα στα χέρια του Κιθ Λάνγκφορντ ή του Νίκου Παππά (κάτι που έκανε πέρυσι με τον Τζέιμς) προκειμένου πότε ο ένας και πότε ο άλλος να βγάλουν τα «κάστανα από τη φωτιά». Από τη στιγμή όμως που και οι δύο έχουν στο μυαλό τους πρωτίστως να εκτελέσουν και δευτερεύοντος να δημιουργήσουν, ουσιαστικά «ακυρώνουν» τους υπόλοιπους παίκτες, αλλά το χειρότερο είναι πως αυτή η λογική κάνει τον Παναθηναϊκό προβλέψιμο και εύκολο απέναντι στην αντίπαλη άμυνα.

Αυτό είναι και το πρώτο πρόβλημα που πρέπει να λύσει ο Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος αν μη τι άλλο έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την εικόνα που παρουσιάζουν οι παίκτες του και κατ’ επέκταση η ομάδα, η οποία μέσα σε 40 λεπτά δείχνει πολλά διαφορετικά πρόσωπα. Αλλά τη λύση πρέπει να τη βρει τώρα που υπάρχει το πρόβλημα. Ο Καλάθης μπορεί να χρειαστεί λίγο χρόνο ακόμα, αλλά είναι σίγουρο είναι πως θα επιστρέψει σε υψηλά στάνταρ απόδοσης. Το θέμα είναι τι θα γίνει μέχρι τότε και πως οι υπόλοιποι παίκτες θα βοηθηθούν από τον προπονητή, για να βοηθήσουν με τη σειρά τους την ομάδα να αποκτήσει μία συνοχή, μία οργάνωση, ένα σημείο αναφοράς στον τρόπο παιχνιδιού.

Το πως θα το κάνει το ξέρει ο ίδιος για αυτό και βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Αν η λύση είναι να κλείσει το ροτέισιον να το κάνει, αν είναι να το ανοίξει, να κάνει αυτό. Ας κάνει ότι νομίζει προκειμένου να βελτιώσει τον Παναθηναϊκό. Το «τριφύλλι» δεν έχει το πιο ακριβό ή το πιο ποιοτικό ρόστερ στην Ευρωλίγκα, έχει όμως ένα ρόστερ που μπορεί να αποδώσει καλύτερα εντός και εκτός έδρας από αυτό που έχουμε δει.

Άπαντες (παίκτες και προπονητής) έχουν την ευκαιρία να το αποδείξουν με τον πιο εμφατικό τρόπο πριν φύγει το 2018 στα δύσκολα παιχνίδια που ακολουθούν κόντρα σε Φενέρ, Νταρουσάφακα, Ρεάλ, Αρμάνι, ΤΣΣΚΑ.

ΥΓ. Ευθύνη για την απόδοση της ομάδας έχει πρώτος απ’ όλους ο προπονητής, όμως οι παίκτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών.

ΥΓ1. Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα. Είναι πάρα πολύ νωρίς αν ο Παναθηναϊκός αποφασίσει να αλλάξει.

ΥΓ2. Ο Παναθηναϊκός περνάει κρίση και το μόνο που δεν βοηθάει είναι το ανάθεμα.

Βασίλης Δ.Κασιμάτης