Γράφει ο Βασίλης Δ. Κασιμάτης
Λένε πως η επιτυχία από την αποτυχία απέχει πολύ λίγο και πολλές φορές αυτό ισχύει. Ακόμη περισσότερο στον αθλητισμό και φυσικά στο μπάσκετ. Σίδερο και μέσα… μάγκας, σίδερο και έξω μ@λ@κ@ς. Στην πρώτη επιτυχημένος, στη δεύτερη αποτυχημένος.
Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν με κάποια από αυτές τις δύο λέξεις. Μία τέτοια περίπτωση είναι και αυτή του Παναθηναϊκού στη φετινή Euroleague. Οι «πράσινοι» βρέθηκαν ως κάτοχοι του τροπαίου στο Final Four του Άμπου Ντάμπι, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων στον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε και γνώρισαν την ήττα. Τόσο απλά; Ναι, τόσο απλά. Η ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους παρουσιάστηκε διαβασμένη, πιο πεινασμένη, καλύτερη σε όλους τους τομείς του αγώνα και πέρασε δίκαια στον τελικό, βάζοντας έτσι τέλος στις ορέξεις των «πρασίνων» για back to back κατάκτηση.
Σίγουρα, η συμμετοχή του Παναθηναϊκού στο Final Four δεν συνιστά από μόνη της επιτυχία. Για να ισχύσει κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρξει και κατάκτηση του τροπαίου. Οι «πράσινοι», ειδικότερα από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι βαρβάτες επενδύσεις από το Δημήτρη Γιαννακόπουλο, απέκτησαν ένα από τα μεγαλύτερα μπάτζετ της διοργάνωσης και όλα τα καλά που συνοδεύουν αυτή τη συνθήκη.
Αυτό όμως είναι γνωστό πως δε σε κάνει πρωταθλητή. Ή αν θέλετε πιο σωστά, δε σε κάνει οπωσδήποτε πρωταθλητή! Άμα ήταν έτσι, οι ομάδες θα μετρούσαν τους προϋπολογισμούς τους και αυτή με το μεγαλύτερο μπάτζετ θα έπαιρνε το τρόπαιο. Καλώς ή κακώς, υπάρχουν και οι άλλοι που παίζουν. Υπάρχουν οι κακές στιγμές, οι ατυχίες και άλλοι παράμετροι, οι οποίες σε νοκ-άουτ ματς είναι καταδικαστικές… Έτσι και ο κακός Παναθηναϊκός… καταδικάστηκε στον ημιτελικό.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το «τριφύλλι» έκανε μεγάλη προσπάθεια τη φετινή σεζόν για να βρεθεί στο Final Four, περνώντας από 1.002 κύματα, με τον έναν τραυματισμό να ακολουθεί τον άλλο. Πρώτα ο Μάριους Γκριγκόνις, στην αρχή της σεζόν, ο οποίος ακόμα δεν έχει επιστρέψει και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι θα γίνει κάτι τέτοιο. Μετά ο Ματίας Λεσόρ, ο οποίος έφαγε ένα 5μηνο στα πιτς, στη συνέχεια ο Ομέρ Γιούρτσεβεν που έλειψε για κάνα δίμηνο, ενώ στο ήδη αποδεκατισμένο ρόστερ προστέθηκε και ο τραυματισμός του Ιωάννη Παπαπέτρου. Στο διάστημα αυτό οι «πράσινοι» χρειάστηκαν να κάνουν δύο προσθήκες νέων σέντερ (Γκέιμπριελ-Πλάις) και αυτοί να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Παράλληλα, χρειάστηκαν να επιβαρυνθούν με το χρόνο τον παροπλισμένων συμπαικτών τους οι διαθέσιμοι στο ρόστερ παίκτες.
Όλα αυτά δεν είναι εύκολα να τα διαχειριστεί μία ομάδα ή δεν σημαίνει ότι πάντα θα καταφέρει να τα διαχειριστεί, ακόμη και αν γνωρίζει πως οι τραυματισμοί είναι μέρος της ζωής! Ειδικότερα όταν χάνεις το βασικό σου 3άρι στο… καλημέρα σχεδόν της σεζόν και στη συνέχεια το βασικό σου 5άρι και κατά γενική ομολογία, τον καλύτερο σέντερ της Ευρώπης.
Παρά ταύτα, ο Παναθηναϊκός βρήκε τον τρόπο να καλύψει όλες αυτές τις αναποδιές και να βρεθεί εκεί που όφειλε για να υπερασπιστεί τον τίτλο. Έφτασε στην πηγή, δεν ήπιε νερό. Αυτή είναι η ζωή. Πάμε παρακάτω... γιατί υπάρχει και το πρωτάθλημα!
Ούτε θα χαρακτηρίσουμε επιτυχία τη συμμετοχή στο Final Four, ούτε αποτυχία επειδή δεν ήρθε το τρόπαιο. Άλλωστε είναι γνωστό πως συμβόλαιο με τις νίκες και τους τίτλους δεν έχει υπογράψει κανείς! Όσα χρήματα και να διαθέτει, όση καλή διάθεση και όσο χρόνο αφιερώσει σε κάτι.
Αποτυχία θα είναι εάν ο Παναθηναϊκός σταματήσει να προσπαθεί και να επενδύει, προκειμένου να γίνει ακόμα καλύτερος σε όλους τους τομείς. Ακόμα και σε αυτούς που είναι ήδη καλός! Αποτυχία θα είναι εάν ο Παναθηναϊκός δεν εξετάσει τους λόγους που παρουσιάστηκε κατώτερος των περιστάσεων στο ματς με τη Φενέρ. Τότε θα υπάρχει πρόβλημα!